გახსოვთ HBO-ს ცნობილი გვიანი ღამის შოუ „Taxicab Confessions“? ის 90-იანი წლების შუა პერიოდში გამოვიდა ეთერში და ნიუ-იორკის ტაქსის მძღოლებს მიყვებოდა, როდესაც ისინი „ქალაქში, რომელსაც არასდროს სძინავს“, მოძრაობისას მგზავრებთან მოუმზადებელ საუბრებს მართავდნენ. ეს იყო რევოლუციური პროგრამა, სადაც ადამიანები ღიად საუბრობდნენ ყველაფერზე – სასიყვარულო პარტნიორებიდან დაწყებული, სამსახურში ნანახ ყველაზე გიჟურ ისტორიებამდე, ან სრულ უაზრობებზე. ძირითადად, ის იყო უხეში, ამაღელვებელი და ქაოტური. ცოტა ხნის წინ, ჩემი HBO Max-ის გამოწერით, მე კვლავ დავუბრუნდი „Taxicab Confessions“-ს და ეს გამოცდილება ნამდვილად სანახაობრივი იყო. ის იყო გამომაცოცხლებელი, გამაახალგაზრდავებელი და ისეთივე ველური, როგორც მახსოვდა. იცით, 30 წელზე მეტი ხნის წინ გამოსული დოკუმენტური სერიალის ყურება ნამდვილი მოგზაურობა იყო და მე მაქვს რამდენიმე მოსაზრება, რომლის განხილვაც მჭირდება... ეს არ არის ჩემი მხრიდან თავის მოწონება ან წუწუნი იმაზე, რომ ადამიანები არ ურთიერთობენ გარშემო მყოფ სამყაროსთან (მეც მიდრეკილი ვარ ჩემი ტელეფონის ტყვეობაში დაკარგვისკენ), მაგრამ ისეთი გამომაცოცხლებელია „Taxicab Confessions“-ის ძველი ეპიზოდების ყურება და იმის ხილვა, თუ როგორ საუბრობენ ადამიანები ერთმანეთთან. მგზავრებს არ აქვთ მობილური ტელეფონები ან სხვა მოწყობილობები, რომლებიც მათ ყურადღებას მიფანტავს; ისინი უბრალოდ იწყებენ საუბარს ტაქსის მძღოლებთან და თავიანთ ისტორიებს ჰყვებიან. რა თქმა უნდა, ზოგიერთი ეს ამბავი აბსოლუტურად შეშლილია და პირღია დამტოვა შოკისგან, მაგრამ ეს ადამიანები ქმნიან კავშირებს გარშემო მყოფებთან, თუნდაც რამდენიმე წუთით. პირველ ეპიზოდში არის პოლიციელი, რომელიც ყველა დროის ყველაზე ამაზრზენ კრიმინალურ ისტორიებს ყვება, ქალი, რომელიც მძღოლთან ფლირტს ცდილობს, და ქალების ჯგუფი, რომლებიც ყველაფერზე მიდიან, სანამ მათი ქმრები სახლში არიან. მათი სიტუაციები შეიძლება განსხვავებული იყოს, მაგრამ ისინი ყველა აქ არიან, ყველა ურთიერთობს, ყველა უზიარებს ერთმანეთს ისტორიებს და ქმნის ახალს. ჩვეულებრივ, მე მძულს, როდესაც ვინმე ამბობს: „ეს დღეს არასდროს მოხდებოდა“, მაგრამ გულწრფელად ვგრძნობ, რომ „Taxicab Confessions“-ის შემთხვევაში ეს ასეა, ყოველ შემთხვევაში, შოუს ადრეულ წლებთან დაკავშირებით. ამას არ ვგულისხმობ არგუმენტად, რომ „ეს შოუ უკვე გადაღებულია“, რასაც ხშირად ვიყენებ ისეთი ფილმებზე საუბრისას, როგორიცაა „Blazing Saddles“. სამაგიეროდ, ეს უფრო ეხება იმას, რომ ადამიანები მსგავს სიტუაციებში საკუთარ პატარა ბუშტებში არიან ჩაკეტილი. არ ვიცი თქვენ როგორ ხართ, მაგრამ მე ხშირად მიწევს ტელეფონის ჩვევის გამო ამოღება, თითქოს ეს კუნთოვანი მეხსიერება იყოს. „Taxicab Confessions“ რომ 1995 წლის ნაცვლად 2026 წელს გამოსულიყო, ეს იქნებოდა უბრალოდ ადამიანები, რომლებსაც სახეები ტელეფონებში აქვთ ჩამალული და არაფერი ხდება. ისე, ეს და უმეტესად იქნებოდნენ Uber-ის მძღოლები. საინტერესო იქნებოდა სანახავად, მაგრამ მეეჭვება, რომ იქ იქნებოდა ის უშუალობა და „ყველაფერი შეიძლება მოხდეს“ შეგრძნება. მაგრამ ეს მხოლოდ ჩემი აზრია. თუ თქვენ შოუს მოყვარული იყავით ძველად, ან ახლა გაიგეთ მის შესახებ, „Taxicab Confessions“-ს ვერც კი აღვწერ, რამდენად გირჩევთ. ეს ჰგავს დროის კაფსულის გახსნას 90-იანი წლების შუა პერიოდის ნიუ-იორკიდან. ახლა მე მხოლოდ კიდევ ერთი საკულტო HBO შოუს, „HBO Real Sex“-ის დაბრუნება მჭირდება, რათა შეუერთდეს HBO Max-ზე არსებულ მთელ ექსპლიციტურ კონტენტს.