ტეილორ შერიდანის გზა: როგორ იქცა უმნიშვნელო მსახიობიდან ჰოლივუდის ერთ-ერთ ყველაზე ფასეულ პროდიუსერად

„სწორედ მაშინ გადავწყვიტე, რომ მთელი ცხოვრება კინოგადაღებებზე მე-11 ნომერი არ მინდოდა ვყოფილიყავი!“ — ტეილორ შერიდანმა ეს სიტყვები 16 წლის წინ, სერიალიდან „ანარქიის შვილები“ (Sons of Anarchy) წამოსვლის შემდეგ გაიხსენა, თუ როგორ აღმოჩნდა ეს ნაბიჯი ფარულ კურთხევად. ტელევიზიამ ვერ გადაუხადა დამატებითი თანხა, რასაც ის დეპუტატ დევიდ ჰეილის როლის გასაგრძელებლად ითხოვდა, ამიტომ მისი პერსონაჟი სასტიკი გზით მოკლეს. წლების შემდეგ, ის ერთ-ერთი ყველაზე ფასეული სატელევიზიო პროდიუსერი გახდა. შერიდანი საოცრად მრავალმხრივია. თუმცა, ჟანრი, რომელთანაც ის ყველაზე მჭიდროდ არის დაკავშირებული და რომელმაც ის ყველაზე ცნობილი გახადა, არის ვესტერნი. მისმა ძალისხმევამ მას მრავალი ჯილდო მოუტანა, მათ შორის ტეხასის კოვბოების დიდების დარბაზში მიღება. საინტერესოა, რომ შერიდანის საუკეთესო პერიოდი ტელევიზიაზე არ მომხდარა. 2010-იან წლებში მან ზედიზედ სამი კარგი ნეო-ვესტერნული ფილმი გადაიღო, რომლებმაც როგორც ფანები, ისე კრიტიკოსები აღაფრთოვანა. მიუხედავად იმისა, რომ ის კვლავაც დიდებულ საქმეს აკეთებს, ამ სამ ფილმში რაღაც განსაკუთრებული იყო. ტეილორ შერიდანის, როგორც ჰოლივუდის ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი შემოქმედის აღიარებას დიდი დრო დასჭირდა. მსახიობობის ხანგრძლივი გამოცდილების მიუხედავად (მას 15-ზე მეტ შოუში ჰქონდა როლი „იელოუსტოუნამდე“) და იმ მნიშვნელოვანი გავლენის მიუხედავად, რომელიც მას დამხმარე პერსონაჟების უნიკალური ხელოვნების განვითარებაზე ჰქონდა, იგი დიდ როლებზე მეტწილად უყურადღებოდ რჩებოდა. გასაგებია, რომ დროთა განმავლობაში ის იმედგაცრუებული გახდა. „ანარქიის შვილებიდან“ წამოსვლისა და მეგობრისთვის დახმარების შემდეგ დაბალბიუჯეტიან საშინელებათა ფილმ „ვაილზე“ (Vile), შერიდანმა გადაწყვიტა სერიოზულად მოჰკიდებოდა თავის მიზანს, გამხდარიყო საკუთარი თავის ბოსი. მან დაწერა „სიკარიო“ (Sicario), ამბავი პრინციპული FBI-ის აგენტის შესახებ, რომელსაც მთავრობის სპეციალური სამუშაო ჯგუფი დაიქირავებს მექსიკის ნარკოკარტელის ძლევამოსილი ლიდერის გასანეიტრალებლად. სცენარი საკმარისად კარგი აღმოჩნდა Lionsgate-ის ინტერესის მოსაზიდად, და რეჟისორად დენის ვილნევი დაიქირავეს. „სიკარიო“ 2015 წელს გამოვიდა და როგორც კრიტიკული, ისე კომერციული წარმატება მოიპოვა, მოიპოვა ოსკარის ნომინაციები საუკეთესო ოპერატორული ნამუშევრისთვის, საუკეთესო ორიგინალური მუსიკისთვის და საუკეთესო ხმის მონტაჟისთვის. ერთი წლის შემდეგ, შერიდანი დაბრუნდა ფილმით „ჯოჯოხეთი ან მაღალი წყალი“ (Hell or High Water), კიდევ ერთი ნეო-ვესტერნით ორ ძმაზე, რომლებიც ბანკებს ძარცვავენ ოჯახის რანჩოს გადასარჩენად, სანამ მათ ორი დაუღალავი ტეხასელი რეინჯერი დასდევს. შერიდანის მონახაზმა, თავდაპირველად სახელწოდებით „კომანჩერია“ (Comancheria), ინტერესი მას შემდეგ გამოიწვია, რაც 2012 წელს Black List-ის საუკეთესო სცენარის ჯილდო მოიპოვა. ოსტატურად გადაღებულმა და შესანიშნავი შესრულებით, ფილმმა ოსკარის ოთხი ნომინაცია მიიღო: საუკეთესო ფილმისთვის, საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის, საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი მამაკაცისთვის (ჯეფ ბრიჯესი) და საუკეთესო მონტაჟისთვის. ყველა, ვინც ფიქრობდა, რომ წარმატების სერია დასრულდა, შეცდა. 2017 წელს შერიდანმა გამოუშვა სერიის მესამე ნაწილი, რომელიც ცნობილი გახდა როგორც „თანამედროვე ამერიკული საზღვრისპირა რეგიონის“ ტრილოგია. „ქარის მდინარე“ (Wind River) არის აშშ-ის თევზისა და ველური ბუნების სამსახურის მეთვალყურესა და FBI-ის აგენტზე, რომლებიც ცდილობენ მკვლელობის გამოძიებას ვაიომინგის შტატის „ქარის მდინარის“ ინდიელთა რეზერვაციაზე. მიუხედავად იმისა, რომ წინა ორის მსგავსად ოსკარის ნომინაციები არ მიუღია, კრიტიკოსებმა ფართოდ შეაქეს. ტეილორ შერიდანის კრიტიკა ხშირად უსამართლოდ გვეჩვენება. ის არასოდეს ყოფილა ცნობილი, როგორც დომინანტი პიროვნება ძლიერი ხასიათითა და კონტროლისკენ მიდრეკილებით, რამაც შესაძლოა დაძაბულობა შექმნას გადასაღებ მოედანზე ან სცენარის კითხვისას. ის იმდენად ენთუზიაზმით სავსეა და იმდენად ნიჭიერია საკამათო სიუჟეტების ექსპერიმენტებში, რომ ბევრ შემოქმედს გადააჭარბა, ვინც მასზე გავლენა მოახდინა. ახალი, სოციალურად აქტუალური თემების მუდმივი შემოღებით, მან ძველი ვესტერნები უსიცოცხლოდ სტატიკური და ზედმეტად თეატრალური გახადა. სამწუხაროდ, შერიდანს შესაძლოა გაუჭირდეს თავისი წარმატების სერიის გაგრძელება, ახლა, როცა მას ტელევიზიაში უფრო დიდი ვალდებულებები აქვს. 2026 წელს ის უფრო დაკავებულია, ვიდრე ოდესმე. შერიდანს რამდენიმე ახალი სატელევიზიო შოუ აქვს და მომავალი წლების განმავლობაში კიდევ მეტი უნდა შექმნას, რათა შეასრულოს თავისი ახალი, გავრცელებული ინფორმაციით, $1 მილიარდიანი კონტრაქტი NBCUniversal-თან. ოთხწლიანი სერია ნიშნავს ოთხი კრიტიკულად აღიარებული ფილმის ან მინისერიალის ზედიზედ გამოშვებას. ეს ძალიან ნაკლებად სავარაუდოა. ვინაიდან მისი ზოგიერთი სატელევიზიო შოუს სხვა სცენარისტები ჰყავს, ეს ნიშნავს, რომ მათი ხარისხი (ან მისი ნაკლებობა) მთლიანად მისი დამსახურება არ არის. მაშინაც კი, თუ შერიდანი ყველა თავის პროექტს თავად წერდა, მისთვის მაინც რთული იქნებოდა კიდევ ერთი ოთხწლიანი სერიის მიღწევა, რადგან მისი ნამუშევარი ბოლო წლებში არათანმიმდევრული იყო. „იელოუსტოუნი“ (Yellowstone) „ქარის მდინარის“ გამოსვლიდან მალევე გამოვიდა და მას შემდეგ ფანებს არასოდეს დაუყენებიათ კითხვის ნიშნის ქვეშ სცენარისტ-პროდიუსერის თხრობის უნარი. მისი დაწერილი სატელევიზიო შოუების უმეტესობა ძლიერად იწყება და დროთა განმავლობაში სუსტდება (როგორიცაა „იელოუსტოუნი“ და „ლენდმენი“/Landman). შერიდანის სხვა სატელევიზიო შოუები გაცილებით სუსტი პოზიციიდან იწყება და შემდეგ მოგვიანებით იკრებს ძალას, როგორც ეს „ლომისას“ (Lioness) შემთხვევაში იყო. ამის გარდა, შეიძლება ითქვას, რომ „თანამედროვე ამერიკული საზღვრისპირა რეგიონის“ უნაკლო ტრილოგია მხოლოდ იმიტომ შედგა, რომ შერიდანს იმ დროს ბევრი რამის დამტკიცება სურდა. ახლა ის მდიდარი კოვბოის ტიპია, რომელიც ხშირად სასიყვარულო რომანების საგანია, „აიღე ან დატოვე“ დამოკიდებულებით. მას ჰყავს ძლიერი ფანბაზა და პროფესიონალების მტკიცე ქსელი, რომლებიც ენდობიან მას, ამიტომ ის „ძრავას იმავე მდგომარეობაში დატოვებს“, ვიდრე მის შეკეთებას შეეცდება. ამჟამად, შერიდანის ფილოსოფია შეცვლილი ჩანს. ის ახლა მიიჩნევს, რომ ტელევიზია და კინემატოგრაფია