ტეილორ შერიდანმა კარიერა თანამედროვე კლასიკით დაიწყო ათი წლით ადრე, სანამ მისი სცენარისტული ოსტატობა „ლენდმენს“ წარმატებას მოუტანდა. ნავთობის ინდუსტრიის დაუნდობელ, მაღალფსონიან სამყაროში განვითარებული „ლენდმენი“ მართვის ოთახებსა და საბურღ მოედნებს ისეთივე არასტაბილურ ბრძოლის ველებად აქცევს, როგორც ნებისმიერი ომის ზონა. „ლენდმენი“ შერიდანისთვის ნაცნობი ტერიტორიაა, რადგან მან სრულყო თავისი ნიჭი, შეექმნა სრულად რეალისტური გარემო, რომელიც შემზარავად დაძაბულია. ტეილორ შერიდანის კარიერას სწორედ ეს ხაზი განსაზღვრავს. „ჯოჯოხეთი ან მაღალი წყლიდან“ და „ქარის მდინარიდან“ „იელოუსტოუნამდე“, „1883“, „1923“, „თულსა ქინგამდე“, „კინგსთაუნის მერამდე“ და ახლა უკვე „ლენდმენამდე“, შერიდანის კინო და სატელევიზიო პროექტებს ერთიანი შემოქმედებითი ხელწერა აქვთ. ისინი იკვლევენ ძალაუფლებასა და ბუნდოვან მორალს, ყოველივე ეს კი მჭიდროდ დაწერილი, დიალოგზე ორიენტირებული სცენარებით ხდება, რომლებიც დისციპლინირებულ რეჟისურას მოითხოვს. შერიდანი წერს ისტორიებს, რომლებიც ბუნებრივად მიისწრაფვიან მკაცრი ვიზუალური ეფექტებისა და აუტანელი დაძაბულობის ხანგრძლივი მონაკვეთებისკენ, და ეს ყველაფერი შერიდანის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული პროექტით დაიწყო. „ლენდმენამდე“ ცხრა წლით ადრე, ტეილორ შერიდანმა დაწერა „სიკარიო“, კრიმინალური თრილერი, რომელიც დროთა განმავლობაში კიდევ უფრო ძლიერი გახდა. ქაღალდზე „სიკარიო“ შედარებით მარტივ ამბავს მიჰყვება: იდეალისტი FBI-ის აგენტი ჩართული ხდება ჩრდილოვან ოპერატიულ ჯგუფში, რომელიც მექსიკურ ნარკოკარტელებს ებრძვის. თუმცა, „სიკარიო“ დაუნდობლად დაძაბულია, როგორც სცენარით, ასევე რეჟისურით. ყოველი სცენა შექმნილია იმისთვის, რომ მაყურებელი მუდმივ დაძაბულობაში ამყოფოს. დენი ვილნევის რეჟისურა შვებას არ გვთავაზობს, ხოლო იოჰან იოჰანსონის მუქარადამტვრეული, პულსირებადი საუნდტრეკი წყნარ მომენტებს წმინდა შიშის სავარჯიშოებად აქცევს. მისი სისასტიკის მიუხედავად, „სიკარიოს“ უდიდესი ძალა მის რეალიზმშია, რადგან ის ძალადობას შემაშფოთებლად რუტინულად წარმოაჩენს. აღწერილი ოპერაციები შემზარავად ზუსტი ჩანს, რაც აძლიერებს სცენარის აქცენტს იმაზე, რომ ეკრანზე ასახული საშინელებები რეალური სამყაროს ზუსტი ანარეკლია. „სიკარიო“ არ ხსნის და არ ამართლებს ნარკოომს. ის უბრალოდ ამხელს, რამდენად არაადამიანურია ის, განსაკუთრებით მათთვის, ვისაც სუფთა გამარჯვებების სჯერა. „სიკარიოს“ სამოქმედო სცენები არ არის განსაკუთრებით მასშტაბური ან ეფექტური, თუმცა მისი მჭიდრო სცენარი და წარმოუდგენლად დაძაბული ტემპი მას ბევრად უფრო მიმზიდველს ხდის, ვიდრე მსგავსი შინაარსის მქონე სამოქმედო ფილმების უმეტესობას. ცეცხლსასროლი იარაღით ბრძოლები იშვიათია და ფილმი ძირითადად მუდმივ შფოთვასა და სიჩუმეზეა აგებული. „სიკარიო“ მაყურებელს უიმედო კონფლიქტის კოშმარულ ჯოჯოხეთში აგდებს, სისტემური ძალადობის პირქუშ, თითქმის დოკუმენტურ პორტრეტს წარმოგვიდგენს. არცერთი პერსონაჟი არ არის წმინდად სწორად ან არასწორად წარმოჩენილი; ყველა მორალურად კომპრომეტირებულია. გამოსვლიდან ათი წლის შემდეგ, „სიკარიო“ დღესაც ისეთივე აქტუალური და შემაშფოთებელია, როგორც 2015 წელს. მისი დამაჯერებელი ტონი და ნატურალისტური შესრულებები მას მარადიულად სანახავ ფილმად აქცევს, ხოლო ინსტიტუციური კორუფციისა და ციკლური ძალადობის თემები მტკივნეულად აქტუალური რჩება. კიდევ უფრო აღსანიშნავია, რომ „სიკარიო“ იმდენად ძლიერი და დამოუკიდებელი ფილმია, რომ ფრენჩაიზის შექმნაც კი შეძლო. მისმა წარმატებამ გზა გაუხსნა „სიკარიო: სოლდადოს დღეს“ და მომავალ „სიკარიო: კაპოსს“. შემდგომი ნაწილები იკვლევენ საინტერესო იდეებსა და პერსონაჟებს, მაგრამ არცერთი არ იმეორებს იმ დამთრგუნველ დაძაბულობას, რომელიც დენი ვილნევმა და ტეილორ შერიდანმა ერთად შექმნეს. ამ გაგებით, „სიკარიო“ მისი ფრენჩაიზის როგორც საფუძველი, ისე ჭერია. ეს არის პირველი თავი, იმდენად სრული და დახვეწილი, რომ თითქმის შეუძლებელია მისი საკუთარმა გაგრძელებებმა გადააჭარბოს. „სიკარიომ“ ასევე გარდამტეხი მომენტი აღნიშნა როგორც ტეილორ შერიდანის, ასევე დენი ვილნევის კარიერაში. შერიდანის გატაცება ძალაუფლების სისტემებითა და ამერიკული თანამონაწილეობით მოგვიანებით ჩამოაყალიბებდა „ჯოჯოხეთი ან მაღალ წყალს“, „ქარის მდინარეს“, „იელოუსტოუნს“ და „ლენდმენს“. ვილნევის დაძაბულობისა და ატმოსფეროს ოსტატობა გადავიდა „ჩამოსვლაში“, „ბლეიდ რანერ 2049-ში“ და „დიუნში“. თითქმის ათი წლის შემდეგ, „სიკარიო“ არის იშვიათი სახის უკომპრომისო კრიმინალური თრილერის ნიმუში.