ტელევიზიის ისტორიის ყველაზე განმსაზღვრელი მომენტები

M*A*S*H-ის ყველაზე გულსატკენი სცენიდან დაწყებული, HBO-ს „სოპრანოსების“ ბოლო წამებამდე, ქვემოთ მოცემული ჩანაწერები ტელევიზიის ისტორიის ყველაზე განმსაზღვრელ მომენტებს შორის მოწინავე ადგილებს იკავებს. ეს ის მომენტებია, რამაც ამერიკა კოლექტიურად აატირა, საშინელებისგან აყვირა, ან ათქმევინა: „მოიცადე, ეს ხომ არ შეიძლება იყოს დასასრული, არა?“ ტელევიზია ოდესღაც განისაზღვრებოდა „წყლის ქულერის მომენტებით“ – სცენებით, რომლებზეც მეორე დღეს ყველა სამსახურში საუბრობდა. ეს არის ხუთი ასეთი „ყველაზე მაგარი“ წყლის ქულერის მომენტი, რომლებმაც ამერიკა გააოგნა და რომლებზეც ყველას თავისი აზრი ჰქონდა. დღეს ტელე-დისკუსია შესაძლოა სხვანაირად მუშაობდეს, მაგრამ ეს სცენები კვლავაც მაღალ სტანდარტს აწესებს, რომლის მიღწევაც ყველა სერიალს სურს. „M*A*S*H“ თავიდანვე სარისკო სიტკომი იყო. ის ხომ აქტიური საომარი ზონის ფონზე ვითარდებოდა. და ის არ ერიდებოდა ამერიკის მონაწილეობის სატირიზებას ორ თანმიმდევრულ საკამათო საზღვარგარეთულ კონფლიქტში. სწორედ ამან მიგვიყვანა სერიალის ყველაზე გამანადგურებელ მომენტამდე – ვიცე-პოლკოვნიკ ჰენრი ბლეიკის სიკვდილამდე. „M*A*S*H“ კორეის ომის დროს იყო განვითარებული, თუმცა ის ასევე ვიეტნამის ომის კომენტარს წარმოადგენდა, რომელიც დასასრულს უახლოვდებოდა, როდესაც სერიალის პრემიერა 1972 წელს შედგა. ბლეიკი იყო 4077-ე მობილური არმიის ქირურგიული ჰოსპიტალის საყვარელი მეთაური სერიალის პირველი სამი სეზონის განმავლობაში. ეს გაგრძელდა მანამ, სანამ მსახიობმა მაკლინ სტივენსონმა შოუს დატოვება არ გადაწყვიტა. ამან „M*A*S*H“-ის სცენარისტებს მისცა შანსი, გაეკეთებინათ რაღაც მართლაც უპრეცედენტო – სიტკომის მთავარი პერსონაჟის მოკვლა. სცენა, სადაც რადარი ბლეიკის სიკვდილს აცხადებს, მართლაც ამაღელვებელია. ამან საფუძველი ჩაუყარა ურბანულ ლეგენდას, რომ „M*A*S*H“-ის მსახიობები არ იყვნენ ინფორმირებული ამ მოვლენის შესახებ სცენის გადაღებამდე. ეს იყო გარდამტეხი მომენტი „M*A*S*H“-ისთვის და საკვანძო მომენტი ტელევიზიის ისტორიაში, რამაც სრულიად გასცდა იმას, რაც შესაძლებელი იყო ტელევიზიაში. „Dallas“ იყო პრაიმ-თაიმის საპნის ოპერა, რომელიც ეთერში გადიოდა თოთხმეტი სეზონის განმავლობაში, 1979 წლიდან 1991 წლამდე. მისი მესამე სეზონის ფინალმა წარმოშვა ამერიკის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეპყრობილა საზოგადოება ტელეშოუში მომხდარი მოვლენით, როდესაც უხილავმა თავდამსხმელმა ბოროტმოქმედ პერსონაჟ ჯეი არ ევინგს ესროლა ეპიზოდის ბოლო მომენტებში. შედეგი იყო ანალოგური მემი, რომელმაც მთელი ზაფხულისა და შემოდგომის განმავლობაში პოპ კულტურას დომინირებდა: „ვინ ესროლა ჯეი არ-ს?“ „Dallas“-ის არხმა, CBS-მა, გაითვალისწინა ეს კითხვა, გაავრცელა ის რეკლამებში და შექმნა მასთან დაკავშირებული პროდუქცია. როდესაც „Dallas“ მეოთხე სეზონის პრემიერით ნოემბერში დაბრუნდა, თავზარდამცემი 90 მილიონი მაყურებელი უყურებდა, რათა საბოლოოდ მიეღო პასუხი. ეს რიცხვი სულ რამდენიმე წლის შემდეგ „M*A*S*H“-ის სერიალის ფინალმა დაჩრდილა, მაგრამ ის მაინც ასტრონომიულად მაღალი რჩება ტელევიზიის ეპოქის მაყურებელთა რაოდენობასთან შედარებით. „ვინ ესროლა ჯეი არ-ს?“ დაამტკიცა, რომ ტელევიზიას შეეძლო სრულად გაბატონებულიყო პოპ კულტურაზე და ის ისტორიაში უდიდესი სატელევიზიო მოვლენების განხილვის ნაწილია. „The X-Files“ 1990-იანი წლებისთვის საზღვრების გადამლახავი შოუ იყო, რომელმაც ხელი შეუწყო ქსელური ტელე-საშინელებათა ჟანრის გაცოცხლებას და მისი თანამედროვე ეპოქის შექმნას. „X-Files“-მა გზა გაუხსნა „ბაფის“, რომელმაც თავის მხრივ მიგვიყვანა „ზებუნებრივამდე“, და თითოეულმა მათგანმა ხელი შეუწყო იმას, რომ სატელევიზიო საშინელებათა ჟანრი დღეს ისეთი ყოფილიყო, როგორიც არის. ხანდახან შოუ საზღვრებს ზედმეტად სცდებოდა, ყველაზე ცნობილია ეპიზოდი „Home“-ით. სერიალისთვის, რომელიც საუკეთესო შემთხვევაში საშიში, შემზარავი ან შემაშფოთებელი იყო, „Home“ პირდაპირ გამაოგნებელი აღმოჩნდა. მისმა მძიმე სიუჟეტმა და ვიზუალურმა მხარემ მას TV-MA რეიტინგი მოუტანა და Fox-ს ხელი შეუშალა, რომ ის განმეორებით ეთერში გაეშვა პირველი ჩვენებიდან რამდენიმე წლის განმავლობაში. ეს იყო ეპიზოდი, რომელსაც სერიალის კრიტიკოსები მისი ყველაზე ცუდი იმპულსების მაგალითად მიიჩნევდნენ. და დღევანდელი სატელევიზიო სტანდარტებითა და პრაქტიკით ის, სავარაუდოდ, საკმაოდ უვნებლად მოგვეჩვენება. „The X-Files“-მა შესაძლოა კარი გაუღო ინტენსიურ საშინელებათა ჟანრს ტელევიზიაში, მაგრამ უამრავმა შემდგომმა შოუმ კედელი ააფეთქა ამ კარის გარშემო. მიუხედავად ამისა, 1996 წელს მან მაყურებელი მოხიბლა და მეორე დღეს უამრავი საუბარი გამოიწვია. ფაქტიდან თითქმის ოცი წლის შემდეგ, რთულია იმის გადმოცემა, თუ როგორი იყო „სოპრანოსების“ ფინალის რეალურ დროში ყურება. საბოლოო გაშავება ახლა მთელ ყურადღებას იპყრობს, მაგრამ სასადილოში ბოლო სცენის ყოველი წამი, ჯგუფ Journey-ს სიმღერა „Don't Stop Believin'“-ის ფონზე, იყო უპრეცედენტო და დაძაბული ტელევიზია, ისეთი, როგორიც მანამდე არაფერი ყოფილა. აღსანიშნავია, რომ „Made in America“, „სოპრანოსების“ ბოლო ეპიზოდი, ისევე მიმდინარეობს, როგორც შოუს ნებისმიერი სხვა ეპიზოდი. თაყვანისმცემლებს სურდათ დიდი კულმინაციური დასასრული, გადაწყვეტის ბოლო ნოტა, რომელიც მთელ სერიალს პერსპექტივაში მოაქცევდა. შემქმნელმა დევიდ ჩეიზმა კი თქვა: „აბა, ეს არასოდეს ყოფილა ის, რასაც ეს შოუ წარმოადგენდა.“ ამიტომ, ამბავი უბრალოდ გრძელდება, სანამ მოულოდნელად არ ჩერდება. სცენის შუაგულში. „სოპრანოსების“ თანამედროვე სერიალი „The Wire“ უფრო ხშირად შედარებულია „დიდ ამერიკულ რომანთან“, მაგრამ „სოპრანოსებს“ უფრო რომანისტური დასასრული აქვს. „The Wire“ მთავრდება მონტაჟით. „სოპრანოსები“ მთავრდება წინადადების შუაგულში, როგორც დიდი ხელოვნების ნიმუში, რომელიც მიტოვებულია და არა დასრულებული. „Breaking Bad“ რაც შეიძლება დიდხანს აჭიანურებდა იმ მომენტს, როცა ჰენკი გაიგებდა, რომ უოლტერ უაიტი ჰაიზენბერგი იყო. როდესაც მან საბოლოოდ შეიტყო სიმართლე, ეს იყო ვინს გილიგანის AMC-ის წარმატებული სერიალის „თამაშის დასასრულის“ დასაწყისი. და მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთს სჯეროდა, რომ ჰენკი იქნებოდა შოუს საბოლოო გმირი, არანაკლებმა იწინასწარმეტყველა მისი