რიჩარდ ლესტერის ფილმის „მძიმე დღის ღამე“ (A Hard Day's Night) წარმატების შემდეგ (თავისი დროის „Spice World“), The Beatles-ი აღმავლობის გზაზე იყო. 1964 წლის ფილმი მუსიკოსების ცხოვრების შესახებ ყალბი დოკუმენტური ფილმი იყო, რომელიც ასახავდა მათ მოგზაურობას, მატარებლებში დაკვრას და სიმღერების ტელევიზიით შესრულებას. ფილმი არც მთლად არაზუსტი ყოფილა. ის „ფაბ ფორს“ (Fab Four) ლივერპულიდან მხიარულ, სახალისო, არაფორმალურ ბიჭებად წარმოაჩენდა, რომლებსაც ხშირად უწევდათ თავიანთი თაყვანისმცემელი ფანებისგან გაქცევა და, ალბათ, ასეთი იყო მათი ცხოვრება იმ დროს. 1965 წელს მათ არ შეანელეს შემოქმედებითი ტემპი და ლესტერთან ერთად კიდევ ერთი ალბომი/ფილმი „Help!“ გამოუშვეს. თუმცა, „მძიმე დღის ღამესთან“ შედარებით, „Help!“ ძალიან, ძალიან განსხვავებულია. ეს ბევრად უფრო ფართომასშტაბიანი და სასაცილო ფილმია, სლაპსტიკური ფარსი, რომელშიც რინგო სტარი თითზე იკეთებს ბეჭედს, რომელიც ფანისგან საჩუქრად მიიღო. თუმცა, ბეჭედი ძალიან მჭიდროა და არ სცილდება. გარდა ამისა, აღმოჩნდება, რომ ბეჭედი განკუთვნილია შორეული სიკვდილის კულტის მსხვერპლისთვის და რინგოს გაუგზავნეს, რათა მის წინა მფლობელს მკვლელობისთვის თავი აერიდებინა. შედეგად, კულტი (რომელსაც ლიო მაკკერნის კლანგი ხელმძღვანელობს) იწყებს The Beatles-ის დევნას, ცდილობს რა ბეჭდის უკან დაბრუნებას. მოჰყვება მრავალი კომედიური სცენა, სადაც The Beatles-ი ცდილობს რინგოს თითიდან ბეჭდის მოხსნას. როდესაც Rolling Stone-მა 1970 წელს ჯონ ლენონს ინტერვიუ ჩამოართვა (Den of Geek-ის ცნობით), მან აღიარა, რომ „Help!“-ზე მუშაობა არ სიამოვნებდა. არა იმიტომ, რომ ფილმი მისთვის ზედმეტად არატრადიციული იყო (ლენონი ხომ ტრიპული ვესტერნის „ელ ტოპოს“ დიდი ფანიც იყო); უბრალოდ, The Beatle-ი ვერ აფასებდა იმას, რასაც ლესტერი ცდილობდა (ძირითადად, ლაივ-ექშენ მულტფილმი), სანამ 1966 წელს ადამ ვესტის მონაწილეობით „ბეტმენის“ სერიალი და ფილმი არ გამოვიდა. როგორც აღინიშნა, ჯონ ლენონს თავდაპირველად ცუდი მოგონებები ჰქონდა „Help!“-ზე მუშაობასთან დაკავშირებით. „მძიმე დღის ღამისგან“ განსხვავებით, მას და სხვა ბითლზებს დიდი შემოქმედებითი კონტროლი არ ჰქონიათ ფილმზე. ის, ნაცვლად ამისა, იყო დაწერილი კომედია, რისთვისაც The Beatles-ი მოუმზადებელი აღმოჩნდა. ლენონმა Rolling Stone-ს ასევე განუცხადა, რომ არ ელოდა, რომ „Help!“-ს ასეთი დიდი დამხმარე მსახიობთა გუნდი ეყოლებოდა. „თავს ჩვენივე ფილმის ექსტრებად ვგრძნობდით,“ – განმარტა მან და დასძინა: „ფილმი ჩვენი კონტროლის მიღმა იყო. „მძიმე დღის ღამის“ შემთხვევაში, ჩვენ დიდი წვლილი შეგვქონდა და ის ნახევრადრეალისტური იყო. ახლა ვხვდები, რომ [„Help!“] „ბეტმენის“ „პაუ! ვაუ!“-ს წინამორბედი იყო. მაგრამ დიკ ლესტერმა ეს არასდროს აგვიხსნა. [...] ეს იგივე იყო, თითქოს ვიყავით ბაყაყი ფილმში მოლუსკების შესახებ.“ ლენონმა თავისი აზრი გაიმეორა, როდესაც 1980 წელს Rolling Stone-თან კვლავ ისაუბრა (კიდევ ერთხელ Den of Geek-ის ცნობით), რასაც მისი ბოლო ინტერვიუ უნდა გამხდარიყო. ამჯერად, თუმცა, მან „Help!“-ი „ბეტმენს“ უფრო პოზიტიურად შეადარა. მიუხედავად ამისა, მან გამოხატა იმედგაცრუება, რომ რიჩარდ ლესტერმა არასდროს აუხსნა, რომ „Help!“ ფარსი უნდა ყოფილიყო. მეორე მხრივ, მან ასევე აღიარა, რომ ის და მისი ბითლზი 1965 წელს ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ იყვნენ: „[ჯგუფი და ლესტერი] დიდი დრო არ გაუტარებიათ ერთად „მძიმე დღის ღამესა“ და „Help!“-ს შორის, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ამ პერიოდში საუზმეზე მარიხუანას ვეწეოდით. ვერავინ გვესაუბრებოდა. სულ მოჭუტული თვალები და ხითხითი იყო. ჩვენს საკუთარ სამყაროში. ეს ჰგავდა არაფრის კეთებას უმეტესად, მაგრამ მაინც 7 საათზე უნდა ამდგარიყავით, ამიტომ მოვიწყინეთ.“ „Help!“-ის ნახვის შემდეგ ადვილად დაიჯერებთ ლენონის მტკიცებას მარიხუანას მოხმარების შესახებ. 1970 წლის Rolling Stone-ის ინტერვიუში დაბრუნებისას, ჯონ ლენონმა აღიარა, რომ The Beatles-ი ბევრ ნარკოტიკს (არა მხოლოდ მარიხუანას, არამედ „აბებსაც“ ლენონის შემთხვევაში) იღებდა „Help!“-ის გადაღების დროს. მან ასევე აღნიშნა, რომ ეს იმ დროს მოგზაური მუსიკოსის ცხოვრების წესის საკმაოდ სტანდარტული ნაწილი იყო: „ჰამბურგში გადარჩენის ერთადერთი გზა, ღამით რვა საათის განმავლობაში დაკვრა, აბების მიღება იყო. მიმტანები გაძლევდნენ მათ – აბებს და სასმელს. სამხატვრო სკოლაში დაცემული მთვრალი ვიყავი. „Help!“-ის დროს გადავედით მარიხუანაზე და შევწყვიტეთ სასმელი, მარტივად. ყოველთვის მჭირდებოდა ნარკოტიკი გადასარჩენად. სხვებსაც, მაგრამ მე ყოველთვის მეტი მქონდა, მეტი აბი, მეტი ყველაფერი, რადგან ალბათ უფრო გიჟი ვარ.“ მაგრამ ყველა რაღაცაზე იყო. რინგო სტარმა ამის შესახებ „The Beatles Anthology“-ში (ასევე Den of Geek-ის ცნობით) ისაუბრა და აღნიშნა, რომ The Beatles-ის მარიხუანას გაზრდილმა მოხმარებამ ნამდვილად შეუშალა ხელი „Help!“-ის წარმოებას. ის ძალიან გულახდილი იყო ამის შესახებ და დასძინა, რომ თუკი ყურადღებით დავაკვირდებით, ეკრანზეც კი შეიძლება დავინახოთ მტკიცებულებები: „ერთ-ერთ სცენაში ვიქტორ სპინეტი და როი კინეარი ქერლინგს თამაშობენ: იმ დიდ ქვებს აცოცებენ. ერთ-ერთ ქვაში ბომბია და ვიგებთ, რომ ის აფეთქდება და უნდა გავიქცეთ. მე და პოლმა დაახლოებით შვიდი მილი ვირბინეთ, სულ ვრბოდით, რათა შეგვეჩერებინა და ერთი ჯოინთი გაგვეკეთებინა, სანამ დავბრუნდებოდით. [...] თუ ჩვენს ფოტოებს ნახავთ, ბევრ წითელთვალება კადრს დაინახავთ; ისინი წითელი იყო იმ მოსაწევისგან, რასაც ვეწეოდით.“ საინტერესოა, რეჟისორ სემ მენდესის „The Beatles – A Four-Film Cinematic Event“ ამ დეტალს მოიცავს თუ არა.