1988 წლის „გრემის“ დაჯილდოებაზე მუსიკალური სცენა კულმინაციას აღწევდა, როდესაც როკი და პოპი კვლავ ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს, თუ ვინ მოიპოვებდა უპირატესობას. ამ ყველაფრის ცენტრში კი U2 იდგა. 80-იანი წლები მუსიკისთვის ველური პერიოდი იყო; ჩაწერისა და დისტრიბუციის ტექნოლოგიურმა მიღწევებმა ჟანრების აღმასვლა-დაცემა გამოიწვია, ასევე ალტერნატიული როკისა და მისი უამრავი ქვეჟანრის მემკვიდრეობის დასაწყისი აღნიშნა. 1988 წელს ჯილდოსთვის ბევრი პრეტენდენტი იყო, კერძოდ: მაიკლ ჯექსონის ჰიტი „Bad“, უიტნი ჰიუსტონის მეორე ალბომი „Whitney“, პრინსის ჟანრის საზღვრების დამრღვევი „Sign o' the Times“, ქანთრი თანამშრომლობა „Trio“ დოლი პარტონის, ლინდა რონსტადტისა და ემილუ ჰარისის მონაწილეობით, და ერთი როკ-ალბომი: „The Joshua Tree“, ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ის მეხუთე სტუდიური ალბომი. მიუხედავად ყველა ნომინანტის ირგვლივ არსებული მნიშვნელოვანი აჟიოტაჟისა და „გრემის“ რამდენიმეწლიანი ტენდენციისა, რომლის მიხედვითაც წლის ალბომის ჯილდო პოპ-ჩანაწერს ერგებოდა, 1988 წლის დაჯილდოებამ სრულად დაარღვია ეს ტენდენცია. U2-ის გამარჯვება „The Joshua Tree“-ით დიდი სიურპრიზი იყო, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ მას უპირისპირდებოდა არა მხოლოდ უიტნი ჰიუსტონი, რომლის ალბომის „Whitney“ ოთხივე სინგლი ჩარტების სათავეში მოხვდა, არამედ მაიკლ ჯექსონის „Bad“ – ალბომი, რომელშიც პოპის მეფემ ტყავის ქურთუკი მოირგო და თავის მუსიკას აგრესია შემატა, რაც თითქოს ეწინააღმდეგებოდა მის წინა ნამუშევრებს. თუმცა „Bad“-მა ჯექსონს არცერთი ჯილდო არ მოუტანა, განსხვავებით სულ რაღაც ოთხი წლით ადრე მომხდარი მოვლენისგან, როდესაც მან „Thriller“-ით რვა „გრემი“ მოიგო. ჯოშუას ხეს, ანუ Yucca brevifolia-ს, რომელსაც ადგილობრივი კაჰუილას ტომი, რომლის სახლიც ახლა სამხრეთ კალიფორნიის ნაწილია, „ჰუნუვატ ჩი'ია“ ან „ჰუმვიჩავა“-ს უწოდებდა, თავისი საერთო ინგლისური სახელი XIX საუკუნის შუა ხანებში მიიღო, სავარაუდოდ მორმონი ჩამოსახლებულებისგან. ის იზრდება სამხრეთ კალიფორნიისა და არიზონას, ასევე დასავლეთ ნიუ-მექსიკოს უდაბნოებში, შეზღუდულ სიმაღლის ზოლში და კვლავ რისკის ქვეშ რჩება კლიმატის ცვლილების გამო. „The Joshua Tree“-ს წარმატება „გრემიზე“ ასევე სამართლიანად განიხილებოდა როგორც ერთჯერადი მოვლენა; თითქმის კიდევ ათი წელი დასჭირდებოდა, სანამ სხვა როკ-ალბომი (ალანის მორისეტის „Jagged Little Pill“ 1996 წელს) წლის ალბომის ჯილდოს მოიგებდა. თუმცა U2-მა მომდევნო წელს მაინც მოიპოვა „გრემი“, მოიგო რა 1989 წლის ცერემონიაზე „საუკეთესო როკ-შესრულება დუეტის ან ჯგუფის მიერ ვოკალით“ ნომინაციაში სიმღერით „Desire“, რომელიც „The Joshua Tree“-ის შემდგომი, ამბიციური ლაივ/სტუდიური ჰიბრიდული ალბომის „Rattle and Hum“-ის წამყვანი სინგლი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ U2-ის კონკურენცია წლის ალბომის ნომინაციაში 1988 წელს ლეგენდარული იყო, გამარჯვება ნამდვილად დამსახურებული აღმოჩნდა. „გრემი“ არ არის მხოლოდ პოპულარობის კონკურსი ან ალბომის გაყიდვების ასახვა – წლის ალბომი ირჩევა იმიტომ, რომ ის გამორჩეული მხატვრული შედევრია. მას შემდეგ, „Whitney“-მა და „Bad“-მა შესაძლოა „The Joshua Tree“-ს გაყიდვებით აჯობეს, მაგრამ არცერთი მათგანი არ მიახლოებია U2-ის ალბომის მსგავსი არტისტული მიღწევის დონეს. ექსკლუზივი: Screen Rant წარმოგიდგენთ ნაწყვეტს სარაევოს ალყის დოკუმენტური ფილმიდან „Kiss the Future“, რომელშიც მონაწილეობენ U2-ის ბონო და The Edge. მიუხედავად იმისა, რომ „Whitney“ სავსე იყო ფანტასტიკური, დღემდე აქტუალური პოპ-ჰიტებით, ხოლო „Bad“ ისტორიაში ყველაზე მოსალოდნელ ალბომად ითვლებოდა მის გამოშვებამდე რამდენიმე თვით ადრე, „The Joshua Tree“ არის კონკრეტული, მიზანმიმართული მხატვრული მოგზაურობა. U2-ს, შთაგონებული ამერიკაში გასტროლებით მათი წინა ალბომის, 1984 წლის „The Unforgettable Fire“-ის შემდეგ, სურდა შეექმნა ისეთი რამ, რაც ასახავდა ამერიკული ოცნების მისწრაფებებსა და 80-იანი წლების შუა პერიოდის ამერიკის სასტიკ რეალობას შორის არსებულ დიდ კოგნიტურ შეუსაბამობას – ნაკლოვან და გატეხილ ქვეყანას, რომელიც ებრძოდა ეკონომიკურ რეცესიას, გააფთრებულ ნაციონალიზმს და პოლიტიკურ სიჯიუტეს. ნება მომეცით განვმარტო – „Bad“ და „Whitney“ იმსახურებენ დიდ აღიარებას, თითქმის 40 წლის შემდეგაც კი, როგორც წარმოუდგენელი არტისტების ფენომენალური ნამუშევრები. ანალოგიურად, პრინსის „Sign o' the Times“, მიუხედავად კომერციული წარუმატებლობისა, თანაბრად ბრწყინვალე ალბომი იყო, რომელშიც არტისტი ჟღერადობასა და ჟანრში ნამდვილად ნოვატორულად ექსპერიმენტებს ატარებდა. თუმცა „The Joshua Tree“ ამაზე მეტი იყო; ეს იყო კვანძოვანი ხის ფოტო ულამაზეს, მაგრამ მკაცრ უდაბნოს შუაგულში. როგორც ბონომ თქვა ახლა უკვე გაუქმებულ U2-ის ფანების ჟურნალ Propaganda-სთან ინტერვიუში, ალბომის გამოსვლამდე ცოტა ხნით ადრე: „მიყვარს იქ ყოფნა, მიყვარს ამერიკა, მიყვარს ფართო ღია სივრცეების შეგრძნება, მიყვარს უდაბნოები, მიყვარს მთები, ქალაქებიც კი მიყვარს. ამდენი წლის განმავლობაში, რაც იქ გასტროლებზე ვიყავით, ამერიკა შემიყვარდა, შემდეგ კი მომიწია „გამკლავებოდი“ ამერიკას და იმას, თუ როგორ მოქმედებდა ის ჩემზე, რადგან ამერიკა ამჟამად დიდ გავლენას ახდენს მსოფლიოზე. ამ ალბომში პირველად მომიწია ამასთან გამკლავება პოლიტიკურ დონეზე, თუნდაც დახვეწილი გზით.“