ქაღალდზე, ტირი დილიჰეის „თხა“ უფრო მამის ხუმრობას ჰგავს, რომელიც ხელიდან გაუვარდა, ვიდრე სრულფასოვან ფილმს. ეს არის ანიმაციური საკალათბურთო ფილმი გმირზე, რომელსაც სურს გახდეს „ყველა დროის საუკეთესო“ (GOAT). ხუმრობა ის არის, რომ გმირი ანთროპომორფული თხაა. მიხვდით? „თხის“ კონცეფცია, შესაძლოა, ბანალურად ჟღერდეს, მაგრამ დილიჰეის ფილმი, როგორც მოსალოდნელია, იმაზეა, რომ წიგნი ყდით არ უნდა შეაფასო. „თხის“ სამყაროში, ანთროპომორფული ცხოველები პროფესიონალურ სპორტს, „როარბოლს“ თამაშობენ, რაც არსებითად კალათბურთია, მაგრამ გარემოსთან დაკავშირებული საშიშროებებით. ეს უკიდურესად სახიფათოა და აქამდე ერთადერთი მოთამაშეები ძალიან დიდი ცხოველები იყვნენ, როგორებიც არიან პანტერები, მარტორქები და კომოდოს დრაკონები. პატარა ცხოველები, ზღვის გოჭებიდან დაწყებული თხებით დამთავრებული, მონაწილეობას ვერ მიიღებდნენ. კელებ მაკლაფლინი („უცნაური ამბები“) უილ ჰარისის როლს ასრულებს, ახალგაზრდა თხის, რომელიც ოცნებაზე ხელის აღებას არ აპირებს და მოედანზე ვარჯიშობს, როდესაც დიდი ცხოველები არ უყურებენ. როდესაც სუპერვარსკვლავი, სახელად Mane Attraction (ახმოვანებს აარონ პიერი), უილის ადგილობრივ მოედანზე ჩნდება, რომელიც საჯაროობისთვის ყველა მსურველს იწვევს, უილი გამოწვევას იღებს და პროფესიონალ მოთამაშეს ამცირებს. უილი აგებს თამაშს, მაგრამ მაინც ვირუსულად ვრცელდება და მალევე მას Vineland Thorns-ში, ლიგის ყველაზე ცუდ „როარბოლის“ გუნდში იწვევენ, რომელთაც უბრალოდ მაყურებლის მოზიდვა სჭირდებათ. უილი ჭკვიანი, ნიჭიერი, მგრძნობიარე და მიზანდასახულია. ის კარგი სამაგალითოა ბავშვებისთვის და დადებითად მოქმედებს თავის თანაგუნდელებზე, მათ შორის არიან ოლივია, დაუცველი სირაქლემა (ნიკოლა კოგლანი), ლენი, მოტივაციის არმქონე ჟირაფი (სტივენ კარი), მოტო, ექსპოზიციონისტი კომოდოს დრაკონი (ნიკ კროლი) და არჩი, გადაღლილი მარტოხელა მამა მარტორქა (დევიდ ჰარბორი). ვარსკვლავი მოთამაშე, ჯეტ ფილმორი, არის კუნთოვანი, ეგოისტი პანტერა, რომელსაც გაბრიელ იუნიონი ახმოვანებს და ის, სავარაუდოდ, საუკეთესოა ლიგაში. მაგრამ ის გუნდური მოთამაშე არ არის, ამიტომ ტიტული არასოდეს მოუგია და უკვე იწყებს ზრუნვას თავის მემკვიდრეობაზე. „თხა“ არის „აუტსაიდერის“ ამბავი — უკაცრავად, „თხა-აუტსაიდერის“ ამბავი — გმირზე, რომელიც არაფერს სწავლობს. უილი, შესაძლოა, ახალგაზრდა იყოს, მაგრამ ის სრულად ჩამოყალიბებული, მართალი და პრინციპული, დახელოვნებული და მოკრძალებულია, გუნდური მოთამაშეა, მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრებაში არასოდეს უმუშავია გუნდთან. სცენარების ტრადიციული ლოგიკით, უილი მოსაწყენი მთავარი პერსონაჟი უნდა იყოს, მაგრამ „თხა“ ამ ტრადიციას არ მიჰყვება. მას უფრო მეტი საერთო აქვს ბინგ კროსბის კლასიკასთან „ჩემი გზით“, რომელშიც ის კეთილგანწყობილ ახალგაზრდა მღვდელს თამაშობდა, რომელმაც წუწუნა მოხუც მღვდელს ასწავლა ცოტა გაშინაურება და ამ პროცესში ყველამ ოსკარი მოიგო. „თხის“ ნამდვილი ვარსკვლავი ჯეტია, გამოფიტული ვეტერანი, რომელიც ღირებულ გაკვეთილს იღებს იდეალისტი ახალბედასგან და ბოლო მომენტში საკუთარ კარიერას ცვლის. ეს კარგი, სასარგებლო ამბავია საოჯახო ფილმისთვის და „თხა“ მას კარგად მოგვითხრობს. ტირი დილიჰეის ფილმი მდიდრულად არის ანიმაცირებული, მოქმედება დეტალურ, წარმოსახვით სამყაროებში ვითარდება, სადაც ხასხასა მწვანე ლიანები ქალაქის არქიტექტურაზე და შიგნით ყვავის, თითქოს ყველა ადამიანი საუკუნეების წინ დაიღუპა და ბუნებამ მათი ძეგლები დაიბრუნა. პერსონაჟები ფართო დიზაინითა და ემოციურად დამაჯერებელია. მათი მოძრაობა უკიდურესად მოქნილი, გაზვიადებული და დინამიურია. ცხოველური ხუმრობები კი მერყეობს აშკარა და მოულოდნელიდან დახვეწილ და გამომჟღავნებელამდე. ჯეტი, შესაძლოა, დამაშინებელი „როარბოლის“ მოთამაშე იყოს, რომელიც გაბრაზებისას უილის შეჭამით იმუქრება, მაგრამ ის მაინც კატაა, ამიტომ სახლში სოციალურ მედიაში ყურებისას ქვეცნობიერად „ორცხობილებს აცხობს“ თავის ბალიშებზე. „თხის“ ამბავი მოიცავს ცუდ სპორტულ გუნდს, რომელიც კარგ სპორტულ გუნდად იქცევა და დიდ თამაშამდე მიდის, სტრუქტურა, რომელიც ყოველთვის მუშაობს, თუნდაც რთულად არ ჟღერდეს. მაგრამ „თხა“ რეალურად მრავალ ნორმას, ისევე როგორც ბოლო დროს მიღებულ, რეგრესულ კანონმდებლობას ეწინააღმდეგება, აბსოლუტური ინკლუზიურობის მხარდაჭერით. „როარბოლში“ არ არის წონის კატეგორიები, არ არის ლიგა პატარა ცხოველებისთვის, ან თუნდაც საშუალო ზომის ცხოველებისთვის, როგორიცაა უილი, და მიუხედავად იმისა, რომ არცერთ „პატარას“ არასოდეს უთამაშია პროფესიონალური „როარბოლი“, ამის წინააღმდეგ წესები არ არსებობს. გუნდები სქესობრივად არ არიან დაყოფილი: ჯეტი ლიგის მწვერვალს წარმოადგენს და მისი სქესი არასოდეს არის ფაქტორი. თითქოს მნიშვნელობა არ აქვს ვინ ხარ ან როგორ იდენტიფიცირებ საკუთარ თავს, მაინც უნდა გქონდეს სპორტის თამაშის უფლება ნებისმიერ გარემოში. ასე რომ, ტირი დილიჰეის ფილმი ვიზუალურად სტიმულატორი, დახვეწილად პროგრესული და ნამდვილად კარგად მოთხრობილია. ეს სულაც არ არის ც-უ-დ-ი. ილაპარაკეთ, რაც გინდათ სიუჟეტის წინაპირობაზე, მაგრამ თუ ფიქრობთ, რომ „თხა“ მხოლოდ ესაა, თქვენ ამ სიტყვებს ინანებთ.