სრულიად სრულყოფილი სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმები ალბათ არც ისე ბევრია, თუმცა არის რამდენიმე ნამუშევარი, რომელთა ნაკლოვანებებზე მინიშნებაც კი ზოგიერთ ადამიანს არ მოეწონება. მაგალითად, „2001: A Space Odyssey“ თითქმის ხელშეუხებელია. იგივე ითქმის „Blade Runner“-ზე, სავარაუდოდ „The Empire Strikes Back“-ზე, ხოლო თითქმის 100 წლის „Metropolis“ თავისი დროისთვის ფაქტობრივად სრულყოფილია; იმისთვის, რაც ის იყო. ამიტომ, თითქმის სრულყოფილი სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმების ძიებამ შეიძლება კიდევ რამდენიმე „ეჭვმიტანილი“ გამოავლინოს. თუ რაღაც შესანიშნავი იყო და მას ჰქონდა ნაკლოვანებები, რომლებიც საერთო შთაბეჭდილებაზე თითქმის არ აისახებოდა, მაშინ ის, სავარაუდოდ, აქ მოხვდება. თუ არ მეთანხმებით, არა უშავს, რადგან თითქმის გარანტირებულია, რომ ამ შერჩეული ფილმებიდან ერთ-ერთს მაინც არ დაეთანხმებით. ასე ხდება ხოლმე. ჯონ კარპენტერის სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმებიდან ყველაზე ნაკლებად მოსალოდნელი „Starman“ არ შეიცავს სხეულის საშინელებას, ექშენს ან ზედმეტ სიმკაცრეს, რადგან ის სასიყვარულო ამბავია. ეს არის ისეთი სასიყვარულო ამბავი, რომელმაც შესაძლოა წარბები აწიოს, რადგან ქაღალდზე უაზროდ ჟღერს: ახალგაზრდა ქალი უცხოპლანეტელზეა შეყვარებული, რომელიც მის გარდაცვლილ ქმარს ჰგავს. მთავარია შესრულება, და სწორედ შესრულება აქცევს იმას, რაც სულელურად ჟღერს, ნამდვილად მიმზიდველ და გასაკვირად ემოციურ ნამუშევრად. შემდეგ ისინი სამოგზაუროდ მიდიან, მათი გრძნობები ღრმავდება, და მთელი ისტორია ისე სრულდება, რაც შესაძლოა „E.T. The Extra-Terrestrial“-ის პლაგიატად ჩაითვალოს. მაგრამ „Starman“ მაინც მუშაობს! დაიკიდეთ, რაც ქაღალდზე წერია. მთავარია შესრულება, და სწორედ შესრულება აქცევს იმას, რაც სულელურად ჟღერს, ნამდვილად მიმზიდველ და გასაკვირად ემოციურ ნამუშევრად. კარპენტერს ხომ რბილი მხარეც აქვს (ასევე, ჯეფ ბრიჯესი აქ ალბათ ერთ-ერთ საუკეთესო და ყველაზე შეუფასებელ შესრულებას გვთავაზობს). „Mad Max: Fury Road“ არის ისეთი ფილმი, რომელსაც ბევრი ადამიანი სრულყოფილ ნამუშევრად მიიჩნევს, ყოველ შემთხვევაში, სამეცნიერო ფანტასტიკის/ექშენის ჟანრის ფილმებს შორის. ის გიჟურია და ტექნიკური თვალსაზრისით ნაკლის პოვნა რთულია. ის საოცრად დაუნდობელია, შესანიშნავად არის დამონტაჟებული და აქვს უამრავი სამოქმედო სცენა, რომელიც დღემდე მარადიულ კლასიკად აღიქმება და ალბათ ასეც დარჩება წლებისა და ათწლეულების განმავლობაში. „Mad Max: Fury Road“-ის გამოსვლიდან თითქმის ათი წლის შემდეგ გამოვიდა მისი თითქმის – მაგრამ არა ზუსტად – ისეთივე კარგი პრიქელი: „Furiosa: A Mad Max Saga“. ამან შეავსო გარკვეული ნარატიული ხარვეზები, როგორც პრიქელმა, და ამავდროულად ფურიოზას პერსონაჟი უფრო სრულყოფილად წარმოაჩინა. გარდა ამისა, მან საინტერესოდ გააფართოვა „Fury Road“-ის სამყარო და მაინც ჰქონდა კარგად შესრულებული ექშენის სცენები იქ, სადაც საჭირო იყო. ის არ უტოლდებოდა სრულყოფილებას, რა თქმა უნდა, მაგრამ საკმაოდ მიუახლოვდა მას, და „Mad Max: Fury Road“-ის მსგავსი ფილმის პრიქველისთვის/სიქველისთვის/გაგრძელებისთვის, შესაძლოა, ეს საკმარისი იყოს? 2013 წლამდეც და მას შემდეგაც, გილერმო დელ ტორომ შექმნა უამრავი საშინელებათა ფილმი მონსტრებზე, სადაც ურჩხულები არც ისე ურჩხულები არიან, როგორც ზოგიერთი ადამიანური პერსონაჟი. მაგრამ 2013 წელს მან გადაიღო „Pacific Rim“, და ამ ფილმში მონსტრები დიდები და უდავოდ მტრულები არიან, დესტრუქციული არსებები, რომლებიც გარკვეული ხნით კაცობრიობის უმეტეს ნაწილს აერთიანებენ. გაერთიანების შემდეგ, მსოფლიოს ქვეყნები აშენებენ გიგანტურ პილოტირებად რობოტებს გიგანტური მონსტრების წინააღმდეგ საბრძოლველად, თუმცა ფილმის მოვლენების დროს მთელი პროგრამა უკვე ბოლო ამოსუნთქვასთან ახლოსაა. მიუხედავად ამისა, თქვენ ხედავთ რამდენიმე დარჩენილ რობოტს და პილოტს, რომლებიც ერთად მუშაობენ ერთი ბოლო, სასოწარკვეთილი მისიისთვის, და ეს ყველაფერი წარმოუდგენლად მარტივია, შესაძლოა ცოტა სულელურიც კი, მაგრამ ამავე დროს მომხიბვლელი და ძნელია წინააღმდეგობის გაწევა, რომ ცოტათი მაინც არ გაგართოს. როგორც აქ ყველაზე გრძელი ფილმი, „Until the End of the World“ ალბათ ყველაზე შეუფასებელი ფილმია ამ რეიტინგში. ის შეიქმნა, როგორც საბოლოო საგზაო ფილმი, სადაც მოგზაურობა სხვადასხვა ქვეყნებში ხდება, ერთი ქვეყნის ან შტატის სხვადასხვა ქალაქების ნაცვლად. ასევე არის საკითხები ტექნოლოგიაზე და იმაზე, თუ როგორ მოქმედებს ის ადამიანებზე, რაც საგზაო ფილმის სათავგადასავლო ასპექტებთან ერთად ვითარდება. „Until the End of the World“-ის მეორე ნახევარში უფრო მეტი სამეცნიერო ფანტასტიკაა, როდესაც მოვლენები ნელდება და უფრო სევდიანი ხდება, მაგრამ ისე, რომ ეს მუშაობს. და ასევე ისე, რომ არ ღირს სპოილერების გამჟღავნება. მუდმივია, თუმცა, რამდენად შესანიშნავად გამოიყურება „Until the End of the World“ ვიზუალურად, და ასევე მას აქვს უსასრულოდ შესანიშნავი – და ყველა დროის ლეგენდარული – საუნდტრეკი. მოდით გადავიდეთ შემდეგზე. „ვარსკვლავური ომების“ მრავალი ფილმი არსებობს. არის „ვარსკვლავური ომების“ ორიგინალური ტრილოგია, რომელიც ხალხს მოსწონს. 1977 წლიდან 1983 წლამდე. ეს სამი ფილმი. ისინი კარგია. მათ ჰქონდათ კლასი. ისინი კონკურენტუნარიანები იყვნენ. შემდეგ იყო პრიქელი ფილმები. ისინი არათანმიმდევრულები იყვნენ. მაგრამ მესამე მათგანი, „Revenge of the Sith“, ერთგვარად შესანიშნავი იყო, რადგან კოსმოსური ოპერის ჟანრს თავის აბსოლუტურ ზღვრამდე მიჰყავდა.