ტომ ჰარდიმ მთელი თავისი კარიერა უცნაური პერსონაჟების განსახიერებაზე ააგო – და ამას თითქმის ყველაზე უკეთ აკეთებს. მაგრამ სანამ ბეინი იღრინებოდა, მედ მაქსი მრისხანედ იყურებოდა, ან ვენომი საკუთარ თავთან კამათობდა, ჰარდიმ ერთ-ერთი ყველაზე სასტიკი პერფორმანსი შექმნა რეალური ცხოვრების დამნაშავის, ჩარლზ ბრონსონის როლში ფილმ „ბრონსონში“. ახლა ეს ფილმი დაბრუნდა – და დიდ შთაბეჭდილებას ახდენს. HBO Max-ზე გამოჩენის შემდეგ, „ბრონსონი“ FlixPatrol-ის მიხედვით სტაბილურად მიიწევს პლატფორმის ტოპ 10-ში, უსწრებს ისეთ პოპულარულ ფილმებს, როგორიცაა „დღიური“ და უახლოვდება პრესტიჟულ ფავორიტებს, როგორიცაა „წყლის ფორმა“. არ არის ცუდი შედეგი 2008 წლის საკულტო ფილმისთვის კაცზე, რომელიც ციხეს გრძელვადიან სასტუმროდ მიიჩნევს. ნიკოლას ვინდინგ რეფნის რეჟისორობით გადაღებული „ბრონსონი“ ბრიტანეთის ყველაზე ცნობილი პატიმრის – არა მსახიობის, არამედ იმ ადამიანის ნახევრად ბიოგრაფიული ამბავია, რომელმაც კანონიერად მიიღო მისი სახელი. ფილმი თვალყურს ადევნებს ბრონსონს ძალადობისკენ მიდრეკილი ბავშვობიდან ზრდასრულ ასაკამდე, როდესაც ის ათწლეულებს ატარებს ციხეებსა და ფსიქიატრიულ დაწესებულებებს შორის, ხშირად მარტოხელა საკანში. მუდმივი სისასტიკის მიუხედავად, ბრონსონი ამტკიცებს, რომ არასდროს არავინ მოუკლავს. ის, რაც მას რეალურად სურს, არის დიდება. აღიარება. ვინმედ ყოფნა. და როდესაც მუშტები ვეღარ აკმაყოფილებენ ამ სურვილს, ის ხელოვნებას მიმართავს – ყოველ შემთხვევაში, ცოტა ხნით. Collider-ის სტივ ვაინტრაუბმა ფილმი სანდენსზე 2009 წელს ნახა და ჰარდის პერფორმანსის ფიზიკურმა მხარემ სრულიად განაცვიფრა. მისი თქმით: „ტომ ჰარდის ნამუშევარი „ბრონსონში“ ფესტივალის გამორჩეული პერფორმანსი იყო. შესაძლოა, ის იცნობდეთ როგორც ჰენდსამ ბობს „როკ-ნ-როლაში“ ან პიკარდის კლონს „ვარსკვლავური გზა: ნემეზისში“. თუ იცნობთ, გეცოდინებათ, რომ ის გამხდარი და პატარა კაცია. ის ერწყმის ნებისმიერი სცენის ფონს და ძლივს ჩანს თქვენს რადარზე. განზრახ არის ეს ეფექტი თუ არა, საკამათოა, მაგრამ „ბრონსონიდან“ გამოსვლისას მხოლოდ ერთი კითხვა გაგიჩნდებათ: საიდან მოვიდა ეს?! არავის ეგონა, რომ მას ეს შეეძლო. არავის, გარდა ნიკოლას ვინდინგ რეფნისა, „ბრონსონის“ და სანახაობრივი „ფუშერის ტრილოგიის“ რეჟისორისა. ეს არ არის მხოლოდ მისი ფიზიკური გარეგნობის ცვლილება – ამ ფილმში ის დიდი, მასიური და შთამბეჭდავი ხულიგანია – არამედ მისი გადაჭარბებული და მასშტაბური პერფორმანსი. ის არამარტო „ღეჭავს“ დეკორაციას, ის ანადგურებს მას. ის ხარია ჭურჭლის მაღაზიაში. ფილმი ინგლისის ისტორიაში ყველაზე ძალადობრივი პატიმრის ნამდვილ ამბავს მოგვითხრობს.“