თერთმეტი წლის წინ ტომ კორტენეი ბერლინალეზე ენდრიუ ჰეიგის ფილმით „45 წელი“ ჩამოვიდა, ემოციური დილემის დახვეწილი შესწავლით, სადაც ბრიტანელი მსახიობი მოხუც, რომანტიკოს კაცს თამაშობდა, რომლის ეგოისტური მიდრეკილებები საფრთხეს უქმნიდა მის კეთილდღეობას. ის გერმანულ ფესტივალს ლენს ჰემერის ფილმით „დედოფალი ზღვაზე“ უბრუნდება, მსგავსი წონისა და რეზონანსის მქონე შესრულებით. ეს ფილმი კიდევ უფრო რთულ მორალურ დილემაზეა ფოკუსირებული — თუმცა, შედეგები ოდნავ ნაკლებად სასიამოვნოდ ორაზროვანია, ვიდრე ჰეიგმა 2015 წელს მოახერხა. დაუჯერებელია, მაგრამ ეს ჰემერის პირველი პროექტია 2008 წლის სადებიუტო ფილმის „ბალასტი“-ს შემდეგ, რომელიც მისისიპის დელტაში სუიციდის შესახებ იყო და სადაც ის სანდენსიდან დამოუკიდებელი სულისკვეთების დაჯილდოებამდე ყველგან დააჯილდოეს. მანამდე ჰემერი ვიზუალური ეფექტების მხატვრად მუშაობდა, მაგრამ ამა თუ იმ მიზეზის გამო, წარმატების შემდეგ მაშინვე ჩამოშორდა კინემატოგრაფიას. რაც შეეხება დაბრუნების ფილმებს, „დედოფალი ზღვაზე“-ზე ეკლიანი თითქმის არაფერია. სიუჟეტი იწყება იმით, რომ ქალი ხედავს, როგორ აქვთ სექსი მის მოხუც დედასა და მამინაცვალს და პანიკის მომენტში პოლიციას იძახებს. შემდეგ როგორც მან, ისე ხელისუფლებამ რამდენიმე დღე უნდა გაატარონ იმის გარკვევაში, ჰქონდა თუ არა დედას, რომელიც მოწინავე დემენციით იტანჯება, საკმარისი თანხმობა გაცემული — პროცესი, რომელიც, ბუნებრივია, მამინაცვალთან მის ურთიერთობას უკიდურესად თხელ ყინულზე აყენებს. ჰეიგის ფილმში კორტენეი (რომელიც ამ თვეში 89 წლის ხდება და ვისი ხმაც „რატატუის“ პიტერ ო'ტულის გემრიელ ტექსტურას იღებს) ბედნიერად დაქორწინებულ კაცს თამაშობდა, ვისი გონებაც ხეტიალს იწყებს მას შემდეგ, რაც შეიტყობს, რომ ყოფილი შეყვარებულის ცხედარი ალპებში იპოვეს. მან და მისმა პარტნიორმა, შარლოტ რემპლინგმა, იმ წელს ფესტივალის სამსახიობო ჯილდოები წაიღეს, რემპლინგმა კი საბოლოოდ ოსკარის ნომინაცია მიიღო. ფილმში „დედოფალი ზღვაზე“ მისი მთავარი პარტნიორი ჟულიეტ ბინოშია — ვისი პერსონაჟიც, მიუხედავად იმისა, ეს მისი შესრულების ბრალია თუ ჰემერის რეჟისურის, ცოტა ირაციონალური და ცივი ჩანს. ეს უთანასწორობა ფილმის სხვაგვარად მიმზიდველი დიზაინის ნაკლოვანებაა და ის სწრაფად აქცევს ცნობისმოყვარე მორალურ პარადოქსს ოდნავ ცალმხრივად. ეთანხმებით თუ არა პერსონაჟთა დახასიათებას, „დედოფალი ზღვაზე“ მაინც ღირს ნახვად და არა მხოლოდ კორტენეის შესრულების გამო. ჰემერმა მისი დიდი ნაწილი ადგილზე და 35მმ-ზე გადაიღო, ოპერატორ ადოლფო ველოსოსთან ერთად, რომელიც „მატარებლის სიზმრებზე“ მუშაობდა. შედეგად, ფილმი გამუდმებით ლამაზად გამოიყურება, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მოქმედება გარეთ გადადის, აღმოსავლეთ ლონდონის ბალფრონ თაუერის გარშემო არსებულ ქუჩებში — საკულტო ბრუტალისტური ნაგებობა, რომელიც დიდ ბრიტანეთს გარეთ მყოფ მაყურებლებს, სავარაუდოდ, ემახსოვრებათ ფილმში „28 დღის შემდეგ“ მისი კამეოდან. კორტენეის პერსონაჟის, მარტინის, უმეტესი ნაწილი მის სახლში ხდება — ჭრიალა, ლამაზად ნაცხოვრებ სივრცეში, საიდანაც ბინოშის კეთილგანწყობილ, მაგრამ რთულ ამანდას სურს დედამისის წაყვანა, რათა ის მოხუცებულთა თავშესაფარში მოათავსოს. ამ რთულ როლს შესანიშნავად ასრულებს ანა კალდერ-მარშალი, ვეტერანი მსახიობი, რომელიც 1970 წლის „ქარიშხლიან უღელტეხილზე“-ს ვერსიაში ცნობილ ქეთის განასახიერებდა ტიმოთი დალტონის ჰითკლიფის გვერდით. დაძაბულობის შესამსუბუქებლად, ჰემერი გონივრულად აერთიანებს რომანტიკულ ქვე-სიუჟეტს ამანდას ქალიშვილ სარას (ფლორენს ჰანტი „ბრიჯერტონიდან“) და ადგილობრივ ბიჭს შორის, რაც ფილმს (და აუდიტორიას) საშუალებას აძლევს, ცოტაოდენი სუფთა ჰაერი მიიღოს. მართლაც, „ვორტექსი“-ს ან „სიყვარული“-ს სიმძიმის, ან „მამა“-ს ფორმალური ხრიკების გარეშე, დემენციის ეს გულწრფელი ასახვა შეიძლება შემაშფოთებელი იყოს საყურებლად. სარას ამბავი მისასალმებელ შესვენებას გვთავაზობს, თუნდაც აყვავებული ურთიერთობის კონტრასტი ღრმა ზამთარში გაქრობასთან საბოლოოდ ოდნავ ზედმეტად ცხადია. მიუხედავად ამისა, კარგი დრამაა. „დედოფალი ზღვაზე“-ის პრემიერა 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა.