ტომ მორელო ბერლინალეზე: „Judas Priest-ის“ არსებობა პოლიტიკურია და მოდელია იმისა, თუ როგორ შეგვიძლია ყველას უკეთესად მოვიქცეთ

ელიზ შეფერი. ტომ მორელომ თავისი სარეჟისორო დებიუტის, „Judas Priest-ის ბალადის“ არსებითად პოლიტიკურ ბუნებაზე ისაუბრა ბერლინის კინოფესტივალის პრესკონფერენციაზე და განაცხადა, რომ ჯგუფი არის მოდელი იმისა, „თუ როგორ შეგვიძლია ყველას უკეთესად მოვიქცეთ“. როდესაც მას სთხოვეს, შეეფასებინა წლევანდელ ბერლინალეზე პოლიტიკის ირგვლივ გამართული საუბრები, მორელომ თქვა: „რა დროა იმისთვის, რომ ცოცხალი იყო, როცა შეგიძლია როგორც შენი ერთ-ერთი საყვარელი ჯგუფის შესახებ დოკუმენტური ფილმის გადაღება, ისე ერთდროულად ფაშიზმთან ბრძოლა.“ მას შემდეგ, რაც დარბაზში ტაშის ქარიშხალი ატყდა, მან განაგრძო: „ჯგუფის არსებობა ძალიან პოლიტიკურია. როდესაც ბოლო ათწლეულის განმავლობაში ლოს-ანჯელესში „Judas Priest-ს“ ვუყურებდი, მაყურებლის ალბათ 50%-ზე მეტი ლათინოამერიკელი იყო, ბევრი გეი წყვილი. არაფერი ისეთი, რაც სტერეოტიპულთან იქნებოდა კავშირში – დიახ, არიან უფროსი ბიჭები, ჩემსავით, ტყავის ქურთუკებში, რომლებიც სავარაუდოდ თავიანთ შვილებს მოიყვანენ შოუზე – მაგრამ ის საზოგადოება, ერთიანობა და ჰარმონია, რომელიც „Judas Priest-ის“ კონცერტზე არსებობს, გარკვეული თვალსაზრისით არის მოდელი იმისა, თუ როგორ შეგვიძლია ყველას უკეთესად მოვიქცეთ.“ „Rage Against the Machine“-ის გიტარისტი და პოლიტიკური აქტივისტი ბერლინალეზეა დოკუმენტური ფილმის მსოფლიო პრემიერაზე, რომელიც მან სემ დანთან ერთად გადაიღო. ფილმი, რომელიც ჰევი მეტალის პიონერების გზას მიჰყვება ინგლისის ბლექ ქანთრიში მათ მუშათა კლასის წარმოშობიდან როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში მათი ბოლო შეყვანამდე, „ღრმად იკვლევს ვოკალისტ რობ ჰელფორდის ხანგრძლივ ბრძოლას, როგორც დამალული გეი მამაკაცის ჰევი მეტალის სამყაროში, და იკვლევს „კულტურულ ომს“, რომელიც დაკავშირებული იყო ჯგუფის საკამათო, მაღალი დონის სასამართლო პროცესთან 1980-იანი წლების „სატანისტური პანიკის“ დროს“, ნათქვამია მის სინოფსისში. ჰელფორდი ასევე ესწრებოდა პრესკონფერენციას და დასძინა, რომ არ შეუძლია არ დაინახოს „სამყაროში ისეთი რაღაცები, რაც მასზე მოქმედებს, აღიზიანებს და აფიქრებინებს: „არის თუ არა გზა, რომ ეს სიმღერაში ჩავდო?“ და ამას ყოველთვის ვაკეთებდი.“ მან განაგრძო: „ბოლო ალბომზე არ ვიტყვი მის სახელს, მაგრამ ვსაუბრობ იმ ადამიანზე,“ სავარაუდოდ გულისხმობდა აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპს. „მართლაც უნდა შევიკავო თავი, რადგან ასაკთან ერთად უფრო გავბრაზდი მსოფლიოზე. უფრო გავბრაზდი უსამართლობაზე, განსაკუთრებით ჩემი ხალხისთვის [ლგბტქ+ საზოგადოება], რომლებიც კვლავ იტანჯებიან და არ ეძლევათ ადამიანის უფლებები, რომლებსაც აბსოლუტურად იმსახურებენ.“ მორელო ცნობილია თავისი პოლიტიკური აქტიურობით და აქტიურად გამოხატავს პროტესტს ღაზაში ომის წინააღმდეგ. 2021 წლის მაისში მან ხელი მოაწერა ისრაელში გამოსვლების ბოიკოტს და ღიად მოუწოდა ცეცხლის შეწყვეტისკენ. მან ასევე ცოტა ხნის წინ მიიღო მონაწილეობა მინეაპოლისში, მინესოტაში ICE-ის რეიდების წინააღმდეგ გამართულ პროტესტებში და აშშ-ის მოქალაქეების, რენე გუდის და ალექს პრეტის გარდაცვალების გამო გამართულ აქციებზე, გასულ თვეში მოაწყო საქველმოქმედო კონცერტი „დაიცავი მინესოტა“, რომელზეც მოულოდნელად გამოჩნდა ბრიუს სპრინგსტინი. ბერლინის კინოფესტივალისთვის პოლიტიკა არასდროს ყოფილა უცხო, მაგრამ წლევანდელი გამოშვება ყურადღების ცენტრში მოექცა ვარსკვლავების მიერ ამ თემისთვის თავის არიდების გამო. ფესტივალის გახსნის საჟიური პრესკონფერენციაზე პრეზიდენტმა ვიმ ვენდერსმა თქვა, რომ არტისტებმა „პოლიტიკას თავი უნდა აარიდონ“, ხოლო ისეთმა ცნობილმა სახეებმა, როგორებიც არიან მიშელ იო და ნილ პატრიკ ჰარისი, უარი თქვეს აშშ-ში მიმდინარე მოვლენებზე კომენტარის გაკეთებაზე, რამაც სოციალურ მედიაში უკმაყოფილება გამოიწვია. გვიან შაბათს ღამით, ფესტივალის ხელმძღვანელმა ტრიშა ტატლმა განცხადებით უპასუხა აღშფოთებას და ნაწილობრივ თქვა: „არტისტებს თავისუფლად შეუძლიათ გამოიყენონ სიტყვის თავისუფლების უფლება ნებისმიერი გზით, რომელსაც აირჩევენ. არტისტებისგან არ უნდა ველოდოთ ყველა ფართო დებატებზე კომენტარის გაკეთებას ფესტივალის წინა თუ მიმდინარე პრაქტიკის შესახებ, რაზეც მათ კონტროლი არ აქვთ. არც ის უნდა ველოდოთ, რომ ისაუბრებენ ყველა პოლიტიკურ საკითხზე, რომელიც მათთვის დაისმება, თუ არ სურთ.“