ცნობილი რეჟისორის ქვრივი განმარტავს, თუ რატომ იღებს კინოსტუდია პირველად კარენ და სტენლი კრამერების სოციალური სამართლიანობის ჯილდოს

დაარსებიდან 35 წლის განმავლობაში, Sony Pictures Classics — თანადამფუძნებლების, მაიკლ ბარკერისა და ტომ ბერნარდის, არაჩვეულებრივად თანმიმდევრული ხელმძღვანელობით — გლობალურ ასპარეზზე სოციალურად ორიენტირებული კინოს ბასტიონს წარმოადგენდა. სტუდიის სავიზიტო ბარათი მოიცავს საერთაშორისო კინოს, რომელიც სახელმწიფო ძალაუფლებას აყენებს კითხვის ნიშნის ქვეშ („პერსეპოლისი“, „მე ისევ აქ ვარ“); პერსონაჟებზე ორიენტირებულ დრამებს იდენტობის შესახებ („ყველაფერი დედაჩემის შესახებ“, „დამიძახე შენი სახელით“); დოკუმენტურ ფილმებს კორუფციასა და ადამიანის უფლებებზე („ომის ნისლი“, „შიდა სამუშაო“); და პრესტიჟულ გამოშვებებს, რომლებიც იკვლევენ სტრუქტურულ უთანასწორობას („ინდოჩინეთი“, „ხანძრები“), აქტუალურ სოციალურ საკითხებს („მამა“, „მელაკუდა“) და საზოგადოებრივი ნორმების წინააღმდეგ წასულ ხატმწერებს („Badasssss!“, „შაქრის კაცის ძიებაში“). სტუდია ასევე ამაყობს ქალი რეჟისორების მხარდაჭერის ისტორიით („ორლანდო“, „ევროპა ევროპა“, „მხედარი“), აღარაფერი ვთქვათ ნაკლებად წარმოდგენილი თემების მიმართ მუდმივ ერთგულებაზე. 1996 წელს, ოსკაროსანი დუეტის, რობ ეპშტეინისა და ჯეფრი ფრიდმანის, დოკუმენტურმა ფილმმა „ცელულოიდის კარადა“ ჰოლივუდურ კინოში ლგბტქ+ წარმოდგენის 100 წელი გააანალიზა. მრავალი მათგანი ინდუსტრიამ ოსკარის ღირსად მიიჩნია, დაწყებული Sony Classics-ის პირველი გამოშვებით: მერჩანტ აივორის „ჰოვარდს ენდი“ 1992 წელს. ამ ფილმმა სტუდიას საუკეთესო სურათის კატეგორიაში 10 ნომინაციიდან პირველი მოუტანა. რა თქმა უნდა, იყო ენ ლი-ს საკულტო, რეკორდული „მოკუნტული ვეფხვი, დამალული დრაკონი“ 2000 წელს, ისევე როგორც ლასლო ნემეშის „საულის ვაჟი“ — შემზარავი ჰოლოკოსტის დრამა, რომელიც რიგით მეორე უნგრული ფილმი გახდა, რომელმაც ოსკარი საუკეთესო საერთაშორისო მხატვრული ფილმისთვის მოიპოვა. ეს არის მემკვიდრეობა, რომლითაც უნდა ვიამაყოთ, და რომლის შენარჩუნებაც სულ უფრო რთულდება კონსოლიდაციითა და სიფრთხილით განსაზღვრულ თანამედროვე კლიმატში. ყოველთვის აღფრთოვანებას იწვევდა ის ფაქტი, რომ Sony Classics-მა ეს მოახერხა როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე მის ფარგლებს გარეთ, ყურადღება გაამახვილა არა მხოლოდ შიდა უსამართლობის ისტორიებზე, არამედ საერთაშორისოზეც. წელს განსაკუთრებით ორმა ფილმმა მნიშვნელოვნად გააფართოვა ეს მემკვიდრეობა: ჰასან ჰადის „პრეზიდენტის ნამცხვარი“, რომელიც 1990-იანი წლების ერაყში სადამ ჰუსეინის მკვლელი რეჟიმის დროს ვითარდება, და ჯეიმს ვანდერბილტის „ნიურნბერგი“, რომელიც 1945-46 წლების საერთაშორისო სამხედრო ტრიბუნალზე მოგვითხრობს, სადაც ნაცისტური მაღალი რანგის ოფიციალური პირი ჰერმან გერინგი კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულებისთვის იქნა მსჯავრდებული. ამ ფილმების ძალამ და მათმა მკაცრმა გაფრთხილებებმა ავტორიტარიზმის წინააღმდეგ, კრამერების ოჯახს — აფრო-ამერიკელ კინოკრიტიკოსთა ასოციაციასთან და ორგანიზაციის თანადამფუძნებელთან და პრეზიდენტთან, გილ რობერტსონთან, პარტნიორობით — აარჩევინა Sony Classics წლევანდელ გამარჯვებულად კარენ და სტენლი კრამერების სოციალური სამართლიანობის ჯილდოსთვის. ეს აღნიშნავს პირველ შემთხვევას, როდესაც სტუდიამ, და არა ფილმმა ან ინდივიდუალურმა პირმა, მიიღო ეს პატივი. ბარკერისა და ბერნარდის გემოვნება და მისია საოცრად ჰგავს ჩემი გარდაცვლილი მეუღლისას. როდესაც სტენლიმ შექმნა „განაჩენი ნიურნბერგში“, მას ისტორიის შერბილება არ აინტერესებდა. ის მეორე მსოფლიო ომის დროს არმიის ფოტოგრაფიულ განყოფილებაში მსახურობდა. მას ნანახი ჰქონდა საკონცენტრაციო ბანაკების განთავისუფლების ამსახველი კადრები. მან იცოდა, რა გაკეთდა კაცობრიობის სახელით და ესმოდა, რომ თუ ამერიკელები ჰოლოკოსტის რეალობას — 6 მილიონი ებრაელი მოკლული, მილიონობით სხვასთან ერთად — უნდა დაპირისპირებოდნენ, მათ ეს გაუფილტრავად უნდა ენახათ. სტენლი იყო პირველი კინორეჟისორი, რომელმაც ეს კადრები მხატვრულ ფილმში შეიტანა. აუდიტორია გაოგნებული იყო. ბევრს ვერ წარმოედგინა, რომ ადამიანებს ასეთი რაღაცების ჩადენა შეეძლოთ. მაგრამ ზუსტად ეს იყო მისი აზრი. ცოტა ხნის წინ ჩვენ ვაჩვენეთ „განაჩენი ნიურნბერგში“ და „პლაჟზე“ ნიურნბერგის სასამართლო პროცესებისა და ჰიროშიმასა და ნაგასაკის დაბომბვის წლისთავის აღსანიშნავად. თემები კვლავაც აქტუალურია, და სწორედ ამიტომ მიმაჩნია, რომ ვანდერბილტის „ნიურნბერგი“ და სტენლის „განაჩენი ნიურნბერგში“ ერთმანეთის დამატებაა. ვანდერბილტმა თავისი ობიექტივი ჰიტლერის არჩეულ მემკვიდრეზე გაამახვილა, რომელსაც შემზარავი ქარიზმით რასელ ქროუ ასრულებს. სტენლი, ამავდროულად, ყურადღებას ამახვილებდა მოსამართლეთა სასამართლო პროცესზე — ადამიანებზე, რომლებიც მოსამართლის სამოსს ატარებდნენ, მართლწესრიგს თავმჯდომარეობდნენ და თავიანთ სახელებს სისასტიკეს ამტკიცებდნენ. ისინი იყვნენ მათი რეჟიმის ბოლო სიტყვა. მათ დაიფიცეს სამართლიანობის დაცვა. და მაინც, ისინი „ბრძანებების“ მიღმა იმალებოდნენ. ვანდერბილტის „ნიურნბერგში“ არის მომენტი, როდესაც ბანაკების ამსახველი კადრები სასამართლო პროცესზეა ნაჩვენები, რაც სტენლის ფილმის პირდაპირი გამოძახილია. საშინელება უდავოა. მაგრამ ჩემთვის ყველაზე მეტად ის გაფრთხილება რჩება, რაც ამ ამბავშია ჩადებული. ფილმი ისტორიკოს რ.გ. კოლინგვუდის სიტყვებით მთავრდება: „ერთადერთი მინიშნება იმისა, თუ რა შეუძლია ადამიანს, არის ის, რაც ადამიანს გაუკეთებია.“ ეს არ არის ისტორიული შენიშვნა. ეს სარკეა. ისტორია არ მეორდება იმის გამო, რომ ურჩხულები ბრუნდებიან. ის მეორდება იმის გამო, რომ ჩვეულებრივი ადამიანები გადაწყვეტენ, რომ სიჩუმე უფრო უსაფრთხოა. Sony Pictures Classics-ს ესმის, რომ კინოს შეუძლია ამ სიჩუმეს დაუპირისპირდეს. სამნახევარი ათწლეულის განმავლობაში — მაშინ, როცა კონგლომერატები ერწყმიან და შემოქმედებითი რისკი