Den of Geek-ის მიხედვით: ფილმი „ცოდვილნი“ (Sinners) შესანიშნავი საშინელებათა ჟანრის ნამუშევარია და ის ნამდვილად საშინელებათა ჟანრისაა. ოსკარის რეკორდული 16 ნომინაციითა და უახლოეს მომავალში გამარჯვების დიდი შანსებით, „ცოდვილნი“ კინომანების განხილვის ცენტრში მოექცა. მაშინ, როდესაც მაყურებლები ფიქრობენ, თუ რას ნიშნავს ეს ფილმი კინემატოგრაფიის წარსულისა და მომავლისთვის, ზოგიერთმა წინააღმდეგობა გაუწია ცდუნებას, რომ ფილმი „საშინელებათა ფილმად“ მოეხსენებინა. ამ ჯგუფში შედის მსახიობი დელროი ლინდოც, რომელმაც „საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი მსახიობის“ ნომინაცია დაიმსახურა ბლუზმენ დელტა სლიმის როლისთვის. „ვამპირის ასპექტი მხოლოდ ერთ-ერთი [მრავალ ნარატიულ ხაზს შორის ფილმში], თუმცა ძალიან ფუნდამენტური და აუცილებელი კომპონენტია,“ განუცხადა მან EW-ს. „მაგრამ მე ვგრძნობდი, რომ ვამპირები წარმოადგენდნენ გარე ძალებს, რომლებიც საზოგადოებაში ინფილტრაციას ახდენენ, და ჩვენ ვხედავთ, რა ხდება ამ ინფილტრაციის შედეგად.“ რა თქმა უნდა, ლინდო არ ცდება თავის შეფასებაში. თუმცა, საშინელებათა ფილმები დიდი ხანია იყენებენ მონსტრებს, რათა წარმოაჩინონ რაიმე სახის გარე ძალა ან უფრო ღრმა პრობლემა. „ცოდვილნი“ ამას გამორჩეულად კარგად აკეთებს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ „ცოდვილნი“ საშინელებათა ფილმი არ არის. რაიან კუგლერის მიერ დაწერილი და გადაღებული ფილმი „ცოდვილნი“ მოგვითხრობს ტყუპი ძმების, სმოკისა და სტეკის (ორივეს მაიკლ ბ. ჯორდანი თამაშობს) ისტორიას, რომლებიც 1932 წელს ჩიკაგოდან მშობლიურ მისისიპის ქალაქში ბრუნდებიან, რათა ჯუკ-ჯოინტი გახსნან. პირველივე საღამოს, ჯუკ-ჯოინტს თავს ვამპირები ესხმიან, რომლებსაც ირლანდიელი რემიკი (ჯეკ ო’კონელი) ხელმძღვანელობს, რითაც მუსიკალური ზეიმის ღამეს გადარჩენისთვის ბრძოლად აქცევენ. როგორც ლინდო სწორად აღნიშნავს, რემიკი და მისი უკვდავები მხოლოდ ერთ-ერთი საფრთხეა, რომელსაც სმოკი და სტეკი უნდა გაუმკლავდნენ. ვამპირების გამოჩენამდეც კი, სმოკი და სტეკი უნდა გაუმკლავდნენ არაკეთილსინდისიერ თეთრკანიანებს, რომლებიც, საპირისპირო მტკიცებების მიუხედავად, მართლაც კუ-კლუქს-კლანის წევრები არიან. ახალგაზრდა სემი მური (მაილს კეტონი) იბრძვის მამის რელიგიური შეხედულებების წინააღმდეგ, ალკოჰოლიზმი და ომის ტრავმა რამდენიმე პერსონაჟს ანადგურებს, და ეს ყველაფერი სისტემურ რასიზმს ემატება, რომელიც მათ ყველას აწუხებს. უფრო მეტიც, გახსნის სცენა და ფილმის გამორჩეული მუსიკალური ეპიზოდი მხატვრულ ნამუშევარს კოსმოსურ, სულიერ ბრძოლად წარმოაჩენს. კუგლერი და მისი თანაავტორები იმსახურებენ ყველა დამსახურებას, რაც მათ მოიპოვეს ამ თემების და კიდევ ბევრის აღებისთვის და მათი ველურად გასართობ სურათად გადაქცევისთვის – ჰოლივუდის ბლოკბასტერის იშვიათი შემთხვევა, რომელიც ჭკვიანი, აქტუალური და ძალიან სახალისოა საყურებლად. და ამ გართობის ნაწილი მოდის იქიდან, რომ „ცოდვილნი“ საშინელებათა ფილმია. ყველა ეს სხვადასხვა საფრთხე თავის ზენიტს აღწევს, როდესაც რემიკი და მისი ვამპირები ჯუკ-ჯოინტის კარზე აკაკუნებენ. მიუხედავად იმისა, რომ ის ანადგურებს სმოკის, სტეკს და ყველას მათ გარშემო, რემიკი სუფთა ბოროტება არ არის, რადგან კუგლერი დროს უთმობს იმის აღიარებას, რომ ის, როგორც ირლანდიელი, ასევე არის ჩაგვრის მსხვერპლი – ჩაგვრის, რომელსაც ის იმეორებს ვამპირად გადაქცევის შემდეგ. „ცოდვილნი“ ამ გადაქცევას და განმეორებით ჩაგვრას რემიკის მოციმციმე თვალებით, ბასრი კბილებით ასახავს, რომლებსაც ის თავისი მსხვერპლის კისერში ასობს. ეს შემზარავი რამ არის, რომელიც მაყურებელს მყისიერ, ინტუიციურ დონეზე ხვდება. საშინელებათა ჟანრს შეუძლია მაყურებლისგან სწრაფი რეაქციის მიღება და კინემატოგრაფისტები ამ ფაქტს იყენებენ იაფი, ერთჯერადი საშინელებათა გასართობების შესაქმნელად ჰოლივუდის არსებობის დღიდან. საშინელებათა ჟანრს აქვს სტიგმა, როგორც კინემატოგრაფიის ნაკლებად ღირებულ ფორმას, ამიტომაც კი წარმოუდგენელი ფილმები და შესრულებები ხშირად შეუმჩნეველი რჩება. ამ ისტორიის გათვალისწინებით, გასაგებია, რატომ სურთ ლინდოს და სხვებს „ცოდვილნი“ არ გააიგივონ „პარასკევი 13-თან“ ან „ხერხთან“. მაგრამ ამ ფილმების მსგავსად, „ცოდვილნი“ მონსტრებთან გვაქვს საქმე. ის ფაქტი, რომ ეს მონსტრები რეალურ ცხოვრებაში არსებულ მონსტრებს ასახავს, „ცოდვილნს“ ნაკლებად საშინელებათა ფილმად არ აქცევს. ეს უბრალოდ მას მდიდარ, ძლიერ და შესანიშნავ საშინელებათა ფილმად აქცევს. „ცოდვილნი“ ამჟამად ხელმისაწვდომია HBO Max-ზე.