გაბრიელა დომინგეს რუვალკაბას ნელი ტემპის დოკუმენტურ ფილმს, რომელიც მექსიკის ჩიაპასის ხავსიან ბორცვებშია გადაღებული, პოეტური სიმშვიდე გასდევს თან. აქ ცხოვრობს ძირძველი წოწილის საზოგადოება, რომელმაც დროის მსვლელობის მიუხედავად, პასტორალური ცხოვრების წესი შეინარჩუნა. ტყის მცველებისა და შემთხვევითი გამვლელების გარდა, რუვალკაბას ფილმი თითქმის მთლიანად წოწილ ქალებზეა ორიენტირებული. ისინი ერთად უვლიან ცხვრის ფარებს, რომლებსაც დღესაც ხელით პარსავენ, ნართის დასართავად ტრადიციულ იარაღებს იყენებენ და ქსოვილებისთვის ბუნებრივ საღებავებს ამზადებენ. განსაცვიფრებელია იმის ხილვა, რომ ეს ტრადიციული პრაქტიკები არა მხოლოდ კულტურულ მემკვიდრეობას ინარჩუნებს, არამედ მხატვრულ ელემენტებსაც აერთიანებს ყოველდღიურ რიტუალებში. ქალები ხშირად ფართო კადრებში არიან ნაჩვენები, რაც მათ გარშემო არსებულ დიდებულ ლანდშაფტს აჩვენებს და კიდევ უფრო ამყარებს წოწილის საზოგადოებასა და მათ გარემოს შორის ღრმა კავშირს, სადაც ბუნებრივ რესურსებს ზრუნვითა და პატივისცემით ეპყრობიან. ამავე დროს, ჩიაპასი შორს არის იდილიისგან. ერთ-ერთი ქალი ამბობს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ახლა მათ არაძირძველი მოსახლეობა მეტი პატივისცემით ეპყრობა, დისკრიმინაცია მაინც არსებობს. მეორე ქალი საუბრობს გენდერულ უთანასწორობაზე თავის საზოგადოებაში და იმაზე, თუ როგორ აღუკვეთა მამამისმა განათლების მიღების საშუალება. რუვალკაბას ფილმი ასევე წარმოაჩენს სხვადასხვა სახის „გადაკვეთებს“. რეგიონს, მაგალითად, ისტორიული ბილიკები კვეთს, ხოლო კამერის ობიექტივი ზღურბლსაც წარმოადგენს. რეჟისორი ამ ტერიტორიაზე გაიზარდა, მაგრამ ძირძველი თემების შესახებ არაფერი უსწავლებიათ; ფილმის გადაღება ამ ხარვეზის აღმოსაფხვრელად იქცა საშუალებად. მიუხედავად იმისა, რომ სტილიზებულმა კადრებმა ზოგჯერ შეიძლება ესთეტიზაციაში გადაიზარდოს, არსებობს მომხიბვლელი ეპიზოდი, სადაც ეთნოგრაფიული მზერა უკუღმა ტრიალდება. გადაღების დროს, წოწილის ქალები მოულოდნელად აკეთებენ კომენტარს რუვალკაბას კამერის მოწყობილობაზე და აღიარებენ გადაღების ტექნიკურ სპეციფიკას. ქსოვის მსგავსად, როგორც ჩანს, კინემატოგრაფიაც შეიძლება იყოს ხელოსნური ხელოვნება. ფილმი „ტერიტორიის გადაკვეთის გზები“ True Story-ზე 27 თებერვლიდან იქნება ხელმისაწვდომი.