ბევრ ფილმში ვხვდებით ეგზისტენციალიზმისა და წარმავლობის თემებს, ვიდრე გვგონია. ისინი ხშირად შენიღბულია მასშტაბური სამეცნიერო ფანტასტიკის (როგორც „ავატარი“) ან სამოქმედო ბლოკბასტერების (როგორიცაა „შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა“) სახით. ზოგჯერ კი რეჟისორები პირდაპირ აცხადებენ თავიანთ განზრახვას, მაგრამ საკუთარი სერიოზულობის სიმძიმის ქვეშ იმსხვრევიან. „უსასრულო გარსი“ (The Infinite Husk) ამას სავალალო შედეგით შეეცადა. ახლა ენდრიუ სტენტონის (Andrew Stanton) „თვალის დახამხამებაში“ (In the Blink of an Eye) მსგავსად კეთილგანწყობილი, მაგრამ არათანაბარი გზით მიდის. ენდრიუ სტენტონი, ანიმაციის ტიტანი, ფილმოგრაფიაში ისეთი შედევრებით ამაყობს, როგორიცაა „ნემოს ძიებაში“ (Finding Nemo) და „WALL-E“ – ეს თანამედროვე კინოში უმნიშვნელო მიღწევა ნამდვილად არ არის. თუმცა, ცოცხალი მოქმედების ფილმებისთვის მას იგივე აღიარება არ მოუპოვებია. „ჯონ კარტერი“ (John Carter) საკუთარი ბლოკბასტერული ამბიციების სიმძიმის ქვეშ მოექცა, მისი რამდენიმე ნათელი მომენტი კი სტენტონის ეპიზოდური ნამუშევრებით შემოიფარგლა სერიალებზე „ჯობია სოლს დაურეკოთ“ (Better Call Saul) და „უცნაური ამბები“ (Stranger Things). სამწუხაროდ, ეს ტენდენცია „თვალის დახამხამებაში“-ც გრძელდება. 2023 წლიდან გაჭიანურებული წარმოების პრობლემების მიუხედავად, ფილმი Hulu-ზე პრესტიჟული სამეცნიერო ფანტასტიკის ელვარებით ჩნდება, თუმცა ბევრად ნაკლებად სასიცოცხლო პულსით. ის ცდილობს მიაღწიოს „ღრუბლიანი ატლასის“ (Cloud Atlas) სულიერ მასშტაბურობასა და „ვარსკვლავებისკენ“ (Ad Astra) ინტროსპექციულ სიღრმეს, მაგრამ საბოლოოდ უჭირს ემოციის ან იმედის ოდნავი ნაპერწკლის გაღვივებაც კი. „თვალის დახამხამებაში“ არაწრფივად ვითარდება კაცობრიობის ევოლუციური ისტორიის სამ უზარმაზარ თავში, რომლებიც ათასწლეულებითაა დაშორებული, მაგრამ ერთი არსებითი ისტორიითაა დაკავშირებული. ის იწყება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 45 000 წელს, კაჟისმწარმოებელი, მონადირე-შემგროვებელი ნეანდერტალელის ოთხწევრიანი ოჯახით: თორნი (Thorn, ჯორჯ ვარგასი - Jorge Vargas), მისი ორსული ცოლი ჰერა (Hera, ტანაია ბითი - Tanaya Beatty), ქალიშვილი ლარკი (Lark, სქაიუოკერ ჰიუზი - Skywalker Hughes) და ახალშობილი ები (Ebb). შემდეგ ის ამ პირველყოფილი ველური ბუნებიდან თანამედროვე ეპოქაში, 2025 წელში გადადის, საკმაოდ კომიკური სათაურის ბარათებით. ანთროპოლოგიის დოქტორანტი კლერ რობერტსონი (Claire Robertson, რაშიდა ჯონსი - Rashida Jones), როდესაც თავის საყვარელ გრეგთან (Greg, დევიდ დიგსი - Daveed Diggs; ბევრისთვის ცნობილი სერიალიდან „თოვლის პირსერი“ - Snowpiercer) არ არის, იკვლევს პრეისტორიულ ჩონჩხს, რომელიც აშკარად დაკავშირებულია ზემოხსენებულ ნეანდერტალელთა კლანთან. საბოლოო ნაწილი შორეულ ტექნო-უტოპიურ მომავალშია განთავსებული, სადაც მთავარი გმირები არიან ქოუქლი (Coakley, ქეით მაკკინონი - Kate McKinnon), ხელოვნური ინტელექტის თანაპილოტი, და როსკო (Rosco, რონა რისი - Rhona Rhees) – წარმოიდგინეთ ჰიპერ-ევოლუცირებული „ალექსა“ – კოსმოსურ ხომალდზე, რომელიც შორეული პლანეტისკენ მიემართება კაცობრიობის დარჩენილი თესლის გადასატანად. შუა ამბისას, ძნელია ჩააქრო დაძაბულობა, რომელიც იმის ფიქრით მატულობს, თუ როგორ უკავშირდება ეს ეპოქები ერთმანეთს და მოიტანს თუ არა ეს რაიმე ღირებულს. აღმოჩნდა, რომ ეს არის მუხის რკოს ფორმის ნივთი, რომელიც თორნმა გამოკვეთა და თაობიდან თაობას გადაეცემა, როგორც მომავლის ერთგვარი მანტია. ფილმი იწყება სილვია პლათის (Sylvia Plath) „ზარის ქილადან“ (The Bell Jar) ციტატით — „დაიმახსოვრე, დაიმახსოვრე, ეს ახლაა, ახლა და ახლა“ — რასაც მოსდევს მედიტაციური „სიცოცხლის აკვნის“ მონტაჟი, რომელიც არსებობას დიდ აფეთქებიდან ერთუჯრედიან ორგანიზმებამდე, მცენარეებამდე, წყალმცენარეებამდე და ბოლოს მათზე მონადირე ლობსტერებამდე მიუყვება. თავიდანვე მისი თემები იწყებს გამოკვეთას. ეს არის ფილმი დროის არსებობისა და გადაუდებელი მნიშვნელობის შესახებ, შეხსენება, რომ სრულად განვიცადოთ და დავაფასოთ აწმყო, სანამ ის წარსული გახდება. ქოუქლის სიტყვებით, „მოგონებები საგანძურია, რადგან იცი, რომ ისინი დასრულდება“. არსებობს გარკვეული თანხვედრა იმაში, თუ როგორ უბიძგებს თითოეული ეპოქის პერსონაჟი მომავალს წინ, ხშირად სამედიცინო ტრაგედიით გამოწვეული ან გაძლიერებული. თორნი იბრძვის შვილების უსაფრთხოდ გაჩენისთვის, თითქმის ფატალური ტრავმისა და საყვარელი ადამიანის დაკარგვის მიუხედავად. აწმყოში, კლერი და გრეგი შვილს გენების ჩანაცვლების ტექნოლოგიის, „ელიქსირის“ (Elixir) ცოდნას გადასცემენ მას შემდეგ, რაც კლერი დედას დაკარგავს. შორეულ მომავალში, ქოუქლი აწყდება შეუძლებელ გადაწყვეტილებებს, გადააქვს კაცობრიობის ნარჩენები – ღეროვანი უჯრედების კოლექცია, რომელიც ბავშვებად უნდა იქცეს – ახალ პლანეტაზე, მაშინაც კი, როდესაც ჟანგბადის მწარმოებელი მცენარეები, რომლებზეც ის არის დამოკიდებული, იდუმალი ვირუსის მსხვერპლი ხდება. რამდენადაც მძაფრიც არ უნდა იყოს ეს ფსონები, ამ გზავნილის წარმოდგენა არ არის საკმარისად ეფექტური ზედაპირული პერსონაჟების გასამართლებლად. ყველაზე საინტერესო პერსონაჟთან მიახლოებული თორნია, რადგან მაყურებელი ადრეული ადამიანის ცხოვრებას (იზოლაციონიზმიდან საზოგადოებრივამდე) მისი თვალებით გადის. ვინც მოუთმენლად ელოდება მაკკინონის კომედიურ ერთწინადადებიან რეპლიკას და მის საფირმო კომედიურ ტაიმინგს, ძალიან იმედგაცრუებული დარჩება. იუმორთან ყველაზე ახლოს არის მისი ხუმრობა როსკოსთან მოწყენილობისას: „მზე რატომ არ წავიდა კოლეჯში? იმიტომ, რომ მას უკვე მილიონი გრადუსი ჰქონდა“, ან 3D პრინტერით დაბეჭდილი თიკა მასალას ჭიქა საუზმეზე. კლერისა და გრეგის ისტორია ნამდვილად ყველაზე ნაკლებად საინტერესოა. საბედნიეროდ, ტექნიკურ დეპარტამენტს გარკვეული ქება ეკუთვნის. თომას ნიუმანის (Thomas Newman) მუსიკა ავსებს სიჩუმის სიცარიელეს დიალოგებსა და გამოქვაბულის ადამიანების გაუგებარ ბუტბუტს შორის. ოლა მასლიკის (Ola Maslik) პროდუქციის დიზაინი შთამბეჭდავია დეტალებისადმი ყურადღებით, იქნება ეს ერთი შეხედვით უბრალო კვლევითი ლაბორატორია თუ კოსმოსურ სადგურზე არსებული რთული სათბური. და ოლე ბრატ ბირკელანდის (Ole Bratt Birkeland) ოპერატორული ნამუშევარი, რომელიც ყველა კადრს ღიმილით ანათებს. ეს არის ერთადერთი ღირშესანიშნაობები, რომელიც ხელს უშლის ვინმეს დაივიწყოს ეს სამეცნიერო ფანტასტიკური „არეულობა“ იმდენ ხანში, რამდენიც თვალის დახამხამებას სჭირდება („ჩვენ ყველანი აქ ვართ“ უკეთესი სათაური იქნებოდა).