50 წლის წინ, დუბლინის არტანეს პატარა სამზარეულოში, ოთხმა თინეიჯერმა სკოლის საინფორმაციო დაფაზე დატოვა განცხადება, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა როკ-ისტორიის მსვლელობა. ის, რაც 1976 წელს „ფიდბექის“ სახელით დაიწყო, U2-ად იქცა – გლობალურ ფენომენად, რომელმაც ოფიციალურად გადააჭარბა თითქმის ყველა თანამედროვე შემსრულებელს და ნახევარსაუკუნოვან ეტაპს მიაღწია. 70-იანი წლების ბოლოს პოსტ-პანკ ენერგიიდან დაწყებული, ლას-ვეგასის „სფეროში“ მათ ბოლოდროინდელ, რეკორდების დამამსხვრეველ რეზიდენტობამდე, ჯგუფის გზა განისაზღვრა საკუთარი თავის განახლების დაუღალავი, ხშირად პოლარიზებული სურვილით. 15 სტუდიური ალბომის (და მათი რიცხვი იზრდება) მემკვიდრეობით, U2-ის დისკოგრაფია სულიერი ძიების, პოლიტიკური ვნებებისა და ხმოვანი ექსპერიმენტების უზარმაზარი, კომპლექსური რუკაა. ბონოს, ეჯის, ადამ კლეიტონის და ლარი მალენ უმცროსის 50 წლის იუბილეს აღსანიშნავად, ჩვენ მიმოვიხილავთ მათი კარიერის ყველა თავს, ვაფასებთ მათ ალბომებს – არსებითი შედევრებიდან იმ იშვიათ მომენტებამდე, როდესაც ექსპერიმენტულმა ნაპერწკალმა მიზანს ვერ მიაღწია. თითქმის უსამართლობაა ამ რემასტერირებული ნაკრების სხვა ალბომებთან ერთად განხილვა. „Songs of Surrender“ არსებითად საუკეთესო ჰიტების კრებულია, სადაც U2-მა ხელახლა ჩაწერა მრავალი თავისი კლასიკური ნამუშევარი. თეორიულად, ეს გამართლებული ექსპერიმენტია, თანაც თამამი. ჯგუფი ამჟამად თავისი შესაძლებლობების პიკზეა და ყველაზე დახელოვნებულია, ამიტომ საინტერესოა აზრობრივი ექსპერიმენტი, რომ ახალი თვალით გადახედონ და განაახლონ საკუთარი სიმღერები. სიმღერები რომ არ ყოფილიყო ასეთი ნელი და გაწელილი ორიგინალებთან შედარებით, ეს გამარჯვება იქნებოდა. სამაგიეროდ, ის ანადგურებს წარსულ ნამუშევრებს და მათ ერთადერთ გამოტოვებად ალბომად აქცევს. U2-ს აქვს ნიჭი, რომ მუდმივად ცდილობდეს სიახლეებს თავის მუსიკაში, და მაშინაც კი, როცა მცდელობა ყოველთვის წარმატებული არ არის, U2 ყოველთვის თანმიმდევრულია როგორც ახალი ჟღერადობისადმი ერთგულებაში, ასევე ხარისხში. არათანმიმდევრულობა „How to Dismantle an Atomic Bomb“-ის ყველაზე დიდი ნაკლია. ეს შეიძლება იყოს U2-ის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ალბომთაგან, რომელიც ტონალურად დამაბნეველად და ემოციურად ჩამორჩენილად შეიძლება ჩაითვალოს. ის ადამიანური კავშირი, რომელსაც U2 ჩვეულებრივ მსმენელს სთავაზობს, აქ არ არის. სიმღერები, როგორიცაა „Love and Peace or Else“ და „Yahweh“, ზედაპირულად გრძნობენ თავს თავიანთი კონცეფციითა და შესრულებით. არის შესანიშნავი სიმღერები, როგორიცაა „Original of the Species“ და „Vertigo“, მაგრამ ალბომი მიდრეკილია კარგი და ცუდი სიმღერების მონაცვლეობისკენ. ადვილია საუკეთესო სიმღერების იზოლირებულად მოსმენა, მაგრამ უფრო დიდი გამოწვევაა მთელი ალბომის თავიდან ბოლომდე მოსმენის ატანა. რისკით, რომ პოპ-ჯგუფზე საუბრისას განმეორებად ვიყო, „Songs of Experience“ ჯგუფის ყველაზე პოპულარულ ალბომად ჟღერს. ეს ნიშნავს, რომ მასობრივი აუდიტორიის მოზიდვის მცდელობისას, „Songs of Experience“ ყველაზე მეტად ცდილობს და, შესაბამისად, ყველაზე პოპულარულია. ეს არის ალბომი, რომელშიც მონაწილეობს ვარსკვლავური შემადგენლობა, მათ შორის Haim, ლედი გაგა და კენდრიკ ლამარის ზეპირი შესრულებაც კი. შედეგი საკმაოდ პოლარიზებულია და, ზოგიერთ მომენტში, როგორც ალბომი, არაგულწრფელი. ეს ალბომს კი არა, უემოციო ფულის გამოძალვას უფრო ჰგავს. გაითვალისწინეთ, რომ ბონოს სიმღერები პირადი წერილების საფუძველზეა შექმნილი, თუმცა, მაინც რთულია ამ სიმღერებთან რაიმე კავშირის დადგენა, როცა ასეთი შენიღბული მცდელობაა, რომ ალბომი მაქსიმალურად მეინსტრიმული გახდეს. ეს არავითარ შემთხვევაში არ არის ცუდი ალბომი. „All That You Can't Leave Behind“-ზე ბევრი კარგი რამ არის აღმოსაჩენი, და მისი გამოსვლის დროს, ის ძირითადად შეფასდა, როგორც ჯგუფის ფორმის დაბრუნება. სწორედ ეს არის პრობლემა, რომელიც დღესაც ნარჩუნდება ხელახალი მოსმენის ღირებულებაში. ეს არის U2-ის ყველაზე ნაკლებად ამბიციური ალბომი დღემდე. ეს არის ალბომი, სადაც U2 უბრუნდება ძველ ჟღერადობას. რა თქმა უნდა, გასაგებია მათი ისტორიული ალბომისთვის, აზრი აქვს ამ მიღწევის აღნიშვნას თავიანთ ფესვებთან დაბრუნებით. თუმცა, ეს U2-ს ართმევს ჯგუფის ყველაზე სახალისო ნაწილს: მათ მზადყოფნას, იყვნენ განსხვავებულები. U2 ყოველთვის ცდილობდა, განსხვავებული ყოფილიყო როკ-ჟანრის თანატოლებისგან, ასევე უკეთესი და განსხვავებული იმისგან, რაც თავად შექმნეს მანამდე. ეს კი აქრობს ნებისმიერ მცდელობას და იმედგამაცრუებელია. „Rattle and Hum“ შესაძლოა U2-ის ყველაზე ამბიციური ალბომია. ალბომი არის ცოცხალი ჩანაწერისა და ნამდვილი სტუდიური ჩანაწერის კომბინაცია, და მას თან ახლავს ამავე სახელწოდების დოკუმენტური ფილმიც კი. მრავალი მსმენელისთვის, „Rattle and Hum“ შესაძლოა ზედმეტად ამბიციური აღმოჩნდა საკუთარი თავისთვის, რაც ირონიულია იმის გათვალისწინებით, რომ U2 საუკეთესოა მაშინ, როცა ასეთი ამბიციურია. თუმცა, ბევრმა კრიტიკოსმა ამ ალბომს პრეტენზიული უწოდა, როგორც მისი შესრულებით, ასევე იმით, რომ ის ერთდროულად ამდენი სხვა რამის სახით იყო შეფუთული. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გამოშვების ბუნება სადავოა, რადგან მას არაფერი აქვს საერთო თავად ალბომთან, შესრულების კრიტიკა სამართლიანია. ის მართლაც ცოტა ზედმეტად გადატვირთულია იდეებით. მათი გარღვევის, „Joshua Tree“-ის შემდეგ, U2-მ შესაძლოა ცოტა ზედმეტად სცადა ახალი თაყვანისმცემლების ლეგიონის მოხიბვლა. „No Line on the Horizon“ არის ალბომი, რომელიც საკუთარმა პოტენციალმა დააზიანა. ამ ალბომში ბევრი დიდებული რამ არის. სიმღერები, როგორიცაა „Magnificent“ და „Moment of Surrender“, U2-ის მიერ გამოშვებულ საუკეთესო სიმღერებს შორის მოიაზრება ნებისმიერ ალბომზე. თუმცა, ალბ