ათი წლის შემდეგ თავისი „აუტბეკ ვესტერნის“ ჟანრის ფილმის, „ტკბილი ქვეყნის“ („Sweet Country“) გამოსვლიდან, პირველი ერების რეჟისორი უორვიკ ტორნტონი ბრუნდება ახალი ფილმით „ვოლფრამი“ (Wolfram), 1930-იანი წლების ავსტრალიის კოლონიურ საზღვრებზე. „ტკბილი ქვეყნის“ მსგავსად, „ვოლფრამის“ მოქმედებაც ტორნტონის მშობლიურ ქალაქ ელის-სპრინგსში ვითარდება და რეალურ ოჯახურ ისტორიაზეა დაფუძნებული, როგორც ტორნტონის, ასევე დევიდ ტრანტერის, რომელიც ორივე ფილმის თანასცენარისტია (სტივენ მაკგრეგორთან ერთად). „ტკბილი ქვეყანა“ ტრანტერის დიდი ბაბუის ისტორიას ასახავდა – ერთ-ერთი მრავალი აბორიგენი მამაკაციდან, რომლებიც ოჯახებს მოაშორეს, რათა თეთრკანიანი ფერმერებისთვის უფასო შრომა მიეწოდებინათ. „ვოლფრამი“ ექსპლუატაციის იმავე ამბის ქალურ მხარეს იკვლევს – ახალგაზრდა გოგონებს, რომლებიც ბავშვთა შრომის სახით მუშაობდნენ ვოლფრამის, იგივე ტუნგსტენის, მაღაროებში. მინერალი, რომელიც ფოლადის გამკვრივებისთვის გამოიყენება, ძვირფას საქონლად იქცა 1930-იანი წლების გლობალური სამხედრო გაძლიერების დროს. ავსტრალიელმა მაღაროელებმა ახალგაზრდა გოგონები განსაკუთრებით გამოსადეგად მიიჩნიეს ვიწრო მაღაროს შახტებში გადასაადგილებლად. „ჩემი წინაპარი კალას ჩაის კოვზით თხრიდა“, — აღნიშნავს ტორნტონი. „ვოლფრამი“ ორ და-ძმას მიჰყვება, რომლებიც თავიანთ თეთრკანიან ბატონს გაურბიან და ცენტრალური ავსტრალიის უდაბნოს, „ტკბილ ქვეყანას“ კვეთენ, უსაფრთხოებისა და სახლისკენ მიმავალი გზის საძიებლად. „ტკბილმა ქვეყანამ“ 2017 წელს ვენეციის კინოფესტივალზე ჟიურის სპეციალური პრიზი მოიპოვა და 2 მილიონ დოლარზე მეტი შემოსავლით მსოფლიო მასშტაბით ინდი ჰიტად იქცა. ტორნტონის ბოლო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „ახალი ბიჭი“ („The New Boy“), რომელშიც ქეით ბლანშეტი თამაშობს, 2023 წელს კანის ფესტივალის „განსაკუთრებული ხედვის“ (Un Certain Regard) სექციაში შედგა. ტორნტონმა The Hollywood Reporter-თან „ვოლფრამის“ მსოფლიო პრემიერის წინ, რომელიც ბერლინის კინოფესტივალზე სამშაბათს, 17 თებერვალს კონკურსის ფარგლებში გაიმართება, ისაუბრა „ტკბილი ქვეყნის“ სამყაროში დაბრუნებაზე, სასაზღვრო ძალადობის მკვიდრი გოგონების თვალით დანახვაზე და იმაზე, თუ რატომ შემატა ამ ისტორიას იმედის ნაპერწკალი. „ამ ფილმით თქვენ უბრუნდებით იმავე პერიოდს, 1920-იან წლებს, და იმავე ადგილს ელის-სპრინგსში, როგორც თქვენს 2017 წლის ფილმში „ტკბილი ქვეყანა“. რამ გიბიძგათ ამ სამყაროში დასაბრუნებლად?“, – შეეკითხა ჟურნალისტი ტორნტონს. „დიახ, მე არ ვარ დიდი გაგრძელებების მოყვარული. აქამდე არასდროს გამიკეთებია. მაგრამ ამ შემთხვევაში, ორი რამ იყო. მე, ცხადია, ელის-სპრინგსიდან ვარ, და „ტკბილი ქვეყნის“ ისტორია უშუალოდ უკავშირდება ჩემს ხალხს და ტომს, საიდანაც წარმოვდგები, და ცენტრალური ავსტრალიის მკვიდრი მოსახლეობის ზოგად პრობლემებს საზღვრებთან დაკავშირებით, ჩემი ხალხის ცუდი მოპყრობის შესახებ და იმის შესახებ, თუ რაოდენ ლამაზი და საოცარი ვართ ჩვენ. [იცინის]. გასაოცარია ამ ისტორიების მოყოლა, რადგან ეს ისტორიები დამპყრობლისგან მომდინარეობდა, რადგან მას ჰქონდა კალამი, ამიტომ მან დაწერა ისტორია. ჩვენ არასდროს გვქონია ხმა იმის სათქმელად, თუ რა მოგვივიდა სინამდვილეში. მაგრამ ჩვენ უფრო ძლიერ მთხრობელებად ვიქეცით, აუდიტორია კი უფრო უნივერსალური ხდება და მათ აინტერესებთ ჩვენი ისტორიები. ეს იყო ერთ-ერთი მიზეზი დასაბრუნებლად. მეორე ის იყო, რომ „ტკბილ ქვეყანას“ გამოსყიდვა არ ჰქონდა. „ტკბილი ქვეყანა“ ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე ფილმია, რაც კი ოდესმე გადამიღია, ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე ამბავი, რაც კი ოდესმე მომიყოლია. ეს უბრალოდ სასტიკად რთული ფილმია, და მისგან უფრო მეტი სასოწარკვეთილებით მიდიხარ, ვიდრე იმედით. ასე უნდა ყოფილიყო, რადგან ჩვენ ვყვებოდით სიმართლეს იმის შესახებ, რაც გვემართებოდა იმ ისტორიულ მომენტში, როგორც ცენტრალური ავსტრალიის მკვიდრ ხალხს. მაგრამ „ტკბილი ქვეყანა“ იყო დამთრგუნველი ფილმი. დევიდ ტრანტერმა და სტივენ მაკგრეგორმა დაწერეს „ტკბილი ქვეყანა“, და დევიდი ჩემი ახლო მეგობარია. ის მეზობელი ტომიდანაა; ის ავარაის ტომიდანაა. მე კაიტეტიეს ტომიდან ვარ. და ერთად გავიზარდეთ. მან დაწერა „ტკბილი ქვეყანა“ და ის სიმართლეს ამბობდა. როდესაც ისინი ჩემთან ამ ახალი სცენარით მოვიდნენ, მე ვუთხარი: „არ ვიცი, მინდა თუ არა ისევ იმ გზაზე გავლა, იმ მართლაც ბნელ გზაზე, გამოსყიდვისა და იმედის გარეშე“. მათ მითხრეს: „უბრალოდ წაიკითხე“. და მე წავიკითხე, და მასში გამოსყიდვა იყო. მასში იმედია.“ „რატომ არის თქვენთვის ეს იმედი მნიშვნელოვანი ამ ამბის მოყოლისას?“, – გააგრძელა ჟურნალისტმა. „ეს ის არის, რაც სასოწარკვეთილად მჭირდება, არა მხოლოდ მოთხრობისთვის, არა მხოლოდ ჩემი ხალხისთვის, არამედ ავსტრალიისთვის. იმედი ჩემი ქვეყნისთვის, ჩემი საზოგადოებისთვის, იმედი ჩვენთვის, როგორც ერისთვის. მკვიდრი მოსახლეობის ისტორიების მოყოლისას, ვფიქრობ, ძალიან მნიშვნელოვანია [თეთრკანიანი] აუდიტორიის არ განდევნა, თითქოს ვეუბნებოდით: „ეს ყველაფერი თქვენი ბრალია. კოლონიზაციაში თქვენ ხართ დამნაშავე.“ ამიტომ, კითხვა ის არის, როგორ გადაიღოთ ასეთი ფილმები, რომლებიც ადამიანებს ისე დაელაპარაკებიან, რომ მათ ისტორიის შესწავლა და გაგება შეეძლოთ, რათა რეალურად წინ წავიდნენ? არა სირცხვილის გრძნობით, არამედ ისტორიის უგულებელყოფისა და დავიწყების გარეშე.“ „რა იყო თქვენი პირადი, ოჯახური კავშირი ფილმის ისტორიასთან?“, – ბოლოს დაინტერესდა ჟურნალისტი. „ფილმში ბავშვები ვოლფრამის (ტუნგსტენის) მაღაროებში მუშაობენ. ჩემი დიდი ბებია ამას აკეთებდა. დევიდ ტრანტერის ბებია ამას აკეთებდა. ელის-სპრინგსის ჩრდილოეთით არის ადგილი, სახელად ჰაჩის კრიკი, სადაც ისინი ყველანი მონებად იყვნენ. რადგან თუ გყავდა დიდი, ძლიერი მაღაროელი, რომელიც ვოლფრამის ამ ძარღვებს მისდევდა...