გასულ წელს ადელაიდაში გამართული მსოფლიო პრემიერის შემდეგ, ავსტრალიელი რეჟისორ უორვიკ თორნტონის („ტკბილი ქვეყანა“, „ახალი ბიჭი“) უახლესი სრულმეტრაჟიანი ფილმი „ვოლფრამი“ ბერლინალეს კონკურსში წარდგა. 1930-იანი წლების ადრეული კოლონიური ავსტრალიის, გამოგონილი ქალაქ ჰენრის მიდამოებში განვითარებული უორვიკ თორნტონის „ვოლფრამი“ ოთხ თავადაა დაყოფილი. ყველა მათგანი იმავე მკაცრ და მწირი მოსახლეობის სამყაროში ვითარდება, როგორიც მისი 2017 წლის ვენეციის პრიზიორი ფილმი „ტკბილი ქვეყანა“ იყო. მისი უახლესი ნამუშევარი განშორების თემას ეხება: მშობლებისა და შვილების, დედმამიშვილების ერთმანეთისგან, და საბოლოოდ, ადამიანების საკუთარი ჰუმანურობისგან განშორებას. ფილმში მთავარი სტრუქტურული არარსებობა პენსი (დებორა მეილმენი) და მისი დაშორებაა ორ არასრულწლოვან შვილთან, მაქსთან (ჰეიზელ მეი ჯექსონი) და ქიდთან (ელი ჰარტი). (სათაური ეხება მეტალ ვოლფრამს, იგივე ტუნგსტენს, რომელსაც ავსტრალიის ჩრდილოეთ ტერიტორიებზე ხშირად აბორიგენი ავსტრალიელი ბავშვები მოიპოვებდნენ). მეილმანის მცირე, მაგრამ საკვანძო როლი ემოციურად თავშეკავებულია და პრაქტიკულად დიალოგის გარეშე მიმდინარეობს. მისი მთავარი დამახასიათებელი ნიშანია თმის ნაწილების მოჭრა, მათი თილისმებად ქცევა და ველურ ბუნებაში ბუჩქებზე ან ღობეებზე მიმაგრება: ეს არის ერთადერთი გზა, რითაც მას შეუძლია დატოვოს თავისი ყოფნის კვალი იმ ბავშვებისთვის, ვისგანაც ის დაშორდა. ის ასევე ზრუნავს პატარა ბავშვზე, რაც მრავალ სხვა პრაქტიკულ გარემოებასთან ერთად, ზღუდავს მისთვის სიტუაციიდან თავის დაღწევის და უფროსი შვილების აქტიურად მოძებნის შესაძლებლობას. მისი გაქვავებული სიჩუმე და უემოციობა ტრავმულ რეაქციად აღიქმება; ის მოწყვეტილია როგორც ემოციური რეაგირების, ისე ნარატიული თვალსაზრისით, რაც ხაზს უსვამს მის იზოლაციას. დევიდ ტრანტერის (რომელმაც შექმნა სცენარი და სტივენ მაკგრეგორთან ერთად თანაავტორობს, როგორც „ტკბილ ქვეყანაში“) ოჯახურ ისტორიაზე დაყრდნობით, ფილმი არსებითად გადარჩენის თრილერია, რომელიც ვესტერნის ჟანრულ ელემენტებს იყენებს. შესაბამისად, ვესტერნისთვის დამახასიათებელი არქეტიპები მრავლადაა, დაწყებული სალონის ბარიდან, სადაც ვისკის მძაფრ ჭიქებს სკოტ ჯოპლინის მუსიკის თანხლებით მიირთმევენ, დამთავრებული თავად პერსონაჟების უმრავლესობით. ფილმში გვხვდება ქეისი, აგრესიული ბოროტმოქმედი, რომელსაც ეფექტურად განასახიერებს ეროლ შენდი: სწორედ მაშინ, როცა ელოდები მის აფეთქებას, ის მხრებს იჩეჩს, რაც მის მიერ ჩადენილ ძალადობას უფრო დამაჯერებელსა და შემზარავს ხდის. ის განასახიერებს ყველას, ვინც ოდესმე ცინიკურად ამართლებდა საკუთარ აგრესიას თავდაცვით, და არის ისეთი ადამიანი, ვისი დანაშაულებიც სხვა თანამონაწილე თეთრკანიან მამაკაცებს ეყრდნობა. ფრენკი (ჯო ბერდი) არსებითად ქეისის შეგირდია, რომელიც უშუალოდ სწავლობს, თუ როგორ უნდა იყოს ისეთივე სადისტი და რასისტი, როგორიც უფროსი მამაკაცი, ხოლო მშიშარა კენედი (თომას მ. რაიტი) შესაძლოა ჯერ კიდევ ისმენდეს საკუთარი სინდისის ჩურჩულს, მაგრამ მათ უგულებელყოფს ქეისის მოსაწონებლად. დადებითი პერსონაჟების მხარეს გვყავს მაქსი და ქიდი, რომლებიც საბოლოოდ გაერთიანდებიან პედრეა ჯექსონის ფილომაკთან, ახალგაზრდასთან, რომელიც ცდილობს თავისი მძიმე ცხოვრებიდან საუკეთესო გამოიტანოს. დედმამიშვილები მუდმივად ერთი ცუდი სიტუაციიდან მეორეში გარბიან, ერთ მომენტში მათ ქეისი აშორებს ერთმანეთს, რომელიც მაქსს იტაცებს, იმ დროისთვის გავრცელებული შეხედულების გათვალისწინებით, რომ მშობლების გარეშე ნაპოვნი ბავშვი პოტენციურად მპოვნელის საკუთრებაა — შეხედულება, რომელსაც განსაკუთრებით უჭერდა მხარს სახელმწიფო აბორიგენი ბავშვების შემთხვევაში, რომლებსაც ავსტრალიის მთავრობის ოფიციალური პირები მაშინ (და დიდი ხნის განმავლობაში) მშობლებს ართმევდნენ. ფილმის ერთ-ერთი უდიდესი ძალა მისი ვიზუალური მხარეა. ეს ალბათ გასაკვირი არ არის, რადგან თორნტონი კიდევ ერთხელ მოქმედებს როგორც საკუთარი ოპერატორი. ის ნიჭიერი კინოოპერატორია, რომელიც სიცხისა და ადგილმდებარეობების მშრალ სილამაზეს ოსტატურად გადმოსცემს. ბუნებრივი სამყაროს ამსახველი კადრები შესაძლოა ტერენს მალიკის შემოქმედებას გვახსენებდეს, მაგრამ მათ საკუთარი ენერგია და ორიგინალურობა აქვთ. ნაკადულში თათების ახლო ხედით გადაღებული კადრები, სწორედ იმ ეტაპზე, როდესაც მათ პატარა უკანა ფეხები უვითარდებათ, ხაზს უსვამს ახალგაზრდა არსებების სისუსტეს დაუნდობელ გარემოში, და გაფართოებით, მაქსისა და ქიდის დაუცველობას. ანალოგიურად, ფილმის ფერთა გამა გააზრებულად არის წარმოდგენილი. თქვენ თითქმის ვერასოდეს შეამჩნევთ ლურჯს, მწვანეს ან იასამნისფერს ამ რუჯისფერ უდაბნოს სამყაროში — მოყავისფრო-ყვითელი, დამწვარი ყვითელი, მტვრიანი ნარინჯისფერი და მკრთალი, მზისგან გაუფერულებული კლდოვანი გამონაყარები. ეს ყველაფერი ძალიან შესაფერისია ამ ვიზუალურად მშვენიერი, მაგრამ სულიერად დამთრგუნველი, რთული სამყაროს გადმოსაცემად, სადაც აქცენტი თანაბრად კეთდება სიმკაცრესა და გადარჩენისთვის ბრძოლაზე. გულისამაჩუყებელი ირონია იმაში მდგომარეობს, რომ აქ პერსონაჟები, რომლებსაც სჯერათ, რომ სხვების ჩაგვრით ისარგებლებენ, სინამდვილეში ბევრს არაფერს იღებენ. მათი სისასტიკე ემსახურება ძალაუფლების კიბის მხოლოდ ოდნავ მაღლა მდგარ საფეხურზე გატეხილი ფრჩხილებით მიჭიდებას, მაშინ როდესაც ამ საძულველი სისტემების რეალური პრივილეგირებული ბენეფიციარები უხილავი რჩებიან. ამას შეიძლება მცირე განსხვავებების სისასტიკე ეწოდოს. თუ თორნტონის ბოლო ორ სრულმეტრაჟიან ფილმს საერთაშორისოდ აღიარებული ვარსკვლავები (სემ ნილი „ტკბილ ქვეყანაში“, ქეით ბლანშეტი „ახალ ბიჭში“) ჰყავდათ მარკეტინგული კამპანიის გასაძლიერებლად, ამ ფილმში ექვივალენტური ცნობილობის მქონე არავინ არის,