თუ ვინმეს ჰკითხავდით, რომელი იყო ალფრედ ჰიჩკოკის საუკეთესო ფილმი, სავარაუდოდ, დაგისახელებდნენ „ფსიქოს“, „თავბრუსხვევას“ ან „უკანა ფანჯარას“… და მეც დავეთანხმებოდი. მაგრამ „საუკეთესო“ სულაც არ ნიშნავს „ჩემს ფავორიტს“, და თუ ამ უკანასკნელზე ვსაუბრობთ, მაშინ ორი ფილმი შევარჩიე: „ეჭვის ჩრდილი“, რომელიც ჰიჩკოკის ფავორიტიც იყო, და „უცხოები მატარებელში“. დღეს სწორედ ამ უკანასკნელზე მინდა საუბარი. როგორც ადამიანი, რომელსაც უამრავი ჰიჩკოკის ფილმი აქვს ნანახი, შემიძლია გითხრათ, რომ „უცხოები მატარებელში“ არის ისეთივე შესანიშნავი, როგორც ნებისმიერი ჰიჩკოკის ფილმი, რომელიც მე მიყვარს, და ეს მრავალი მიზეზის გამო. აქ მხოლოდ რამდენიმეს განვიხილავ. იმ დროს, როდესაც Netflix-ზე ჯერ კიდევ ხელმისაწვდომი იყო ჰიჩკოკის რამდენიმე ფილმი (რაც, სამწუხაროდ, აღარ არის ასე), ვახსენე მისი ბოლოწინა ნამუშევარი, „სიგიჟე“, რომელიც დაუფასებელი ძვირფასი ქვაა და მისი ერთ-ერთი ყველაზე ბნელი ისტორია. ფილმი სერიულ მოძალადესა და მკვლელზე, ბობ რასკზე (ბარი ფოსტერი) მოგვითხრობს, რომელიც ადამიანებს ჰალსტუხით ახრჩობს. მრავალი თვალსაზრისით, ის ჰიჩკოკის ყველაზე შემზარავი ბოროტმოქმედია. თუმცა, ვფიქრობ, ერთი ბოროტმოქმედი მას აჯობებს – ეს არის ბრუნო ენტონი, რომელსაც რობერტ უოლკერი ასახიერებს „უცხოებში“. ბრუნოს უფრო შემზარავს რასკზე ხდის ის ფაქტი, რომ, როგორც ჩანს, მას არ ესმის, რატომ არის მკვლელობა არასწორი. სინამდვილეში, მისი საკუთარი მამა, რომლის მოკვლაც ბრუნოს სურს, ამბობს, რომ მისი შვილი შესამოწმებელია, თუმცა დედამისი ამ იდეას აუფასურებს და მიაჩნია, რომ ბრუნოს უბრალოდ არ ესმით. მაყურებელი ნათლად ხედავს, რომ მამა მართალია. ამ კაცს სერიოზული პრობლემები აქვს. სიუჟეტი ეფუძნება პატრიცია ჰაისმიტის (რიპლის სერიის ავტორი, რომელმაც ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ფილმი, „ნიჭიერი მისტერ რიპლი“ წარმოშვა) რომანს და მოგვითხრობს ჩოგბურთელზე (ფარლი გრეინჯერი), რომელიც მატარებელში უცხო ადამიანს ხვდება. შეხვედრა შემთხვევითი იყო თუ ბრუნოს მიერ დაგეგმილი, არც ისე ნათელია, მაგრამ ნამდვილად ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს ბრუნომ მოაწყო შეხვედრა, რადგან მან საშინლად ბევრი რამ იცის ჩვენი პროტაგონისტის შესახებ. რა არის ბრუნოს დიდი გეგმა? ის მოკლავს პროტაგონისტის ცოლს, თუ პროტაგონისტი მოკლავს ბრუნოს მამას სანაცვლოდ, რათა არავის შეეძლოს მოტივის მიკვლევა არც ერთ მამაკაცთან. დიახ, ბრუნო სრული კრიპაზოიდია, და მით უმეტეს, რადგან, როგორც ჩანს, ამას თვითონაც ვერ აცნობიერებს. ჰიჩკოკი არასოდეს გაურბოდა ტაბუირებულ თემებს, როგორიცაა სექსი ან მკვლელობა (ყოველ შემთხვევაში, მის პერიოდში ტაბუირებულს). ამიტომ, როდესაც „ფსიქო“ გამოვიდა 1960 წელს, დარწმუნებული ვარ, ეს წარმოუდგენლად შოკისმომგვრელი იყო იმდროინდელი ადამიანებისთვის (ფილმი „ჰიჩკოკი“, ენტონი ჰოპკინსისა და ჰელენ მირენის მონაწილეობით, კარგად გვიჩვენებს ამას). მართლაც, „ფსიქო“ დღესაც გარკვეულწილად შოკისმომგვრელია, როდესაც ვფიქრობთ, რა შეძლებული იყო იმ დროს ცნობილი რეჟისორის მიერ. თუმცა, ვფიქრობ, კიდევ უფრო შთამბეჭდავია ის, რაც ჰიჩკოკმა 1951 წელს მოახერხა „უცხოებში მატარებელში“, რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ ჯანეტ ლეისთან ერთად ორთქლიანი (და დანებიანი) შხაპის სცენა არ გვაქვს, გვაქვს ისეთი მინიშნებები, რომელთა გაგებაც, დარწმუნებული ვარ, ნებისმიერ ზრდასრულ ადამიანს შეეძლო სტრიქონებს შორის კითხვისას. მაგალითად, ის ჩოგბურთელი, რომელიც ადრე ვახსენე, გაი ჰეინსი ჰქვია და მას სძულს თავისი ამჟამინდელი ცოლი, მირიამი (კეისი როჯერსი), რადგან ის, არსებითად, რქებს ადგამს მას. ის, თუ როგორ ღალატობდა მას, დღესაც შთამბეჭდავია. მაგალითად, ის ღიად საუბრობს სხვა მამაკაცის შვილზე და იმაზე, რომ არავინ დაიჯერებს, რომ მისი ქმარი არ არის ნამდვილი მამა. კიდევ უფრო შოკისმომგვრელია (იმ დროისთვის) ის, რომ ერთ სცენაში ის ორ მამაკაცთან ერთად მიდის კარნავალზე და საკმაოდ ნათელია, რომ მათთან ერთად სამეულში მონაწილეობდა (რაც, კარგი, როგორც გინდათ. მე არ განვსჯი. თქვენი საქმეა). მაგრამ გასაოცარია, თუ რამდენად სარისკო იყო ამ ფილმისთვის 1951 წელი და რა მოახერხა ჰიჩკოკმა სიტუაციების უბრალოდ მინიშნებებით. გსურთ რაიმე იცოდეთ? იშვიათი გამონაკლისების გარდა, ვფიქრობ, რომ ფილმების უმეტესობა 90 წუთი ან ნაკლები უნდა იყოს. მაგალითად, ჩემი ფავორიტი ოსკაროსანი ფილმი, „მარტი“, მხოლოდ 93 წუთი გრძელდება და ყოველ წამს ფასეულს ხდის. ჩემი მთავარი პრობლემა ფილმების უმეტესობასთან არის ის, რომ ბევრი მათგანი დიდხანს გრძელდება და მოსაწყენი მონაკვეთები აქვს, რაც საერთო შთაბეჭდილებას აფუჭებს.