როდესაც „ვარსკვლავური გზა“ (Star Trek) 1966 წელს გამოვიდა, მისი სამეცნიერო ფანტასტიკის ხაზი უჩვეულოდ ამბიციური იყო სატელევიზიო ქსელისთვის. ორიგინალური სერიები სამეცნიერო ფანტასტიკას ფილოსოფიური კვლევის საშუალებად იყენებდა, უცხოპლანეტელ ცივილიზაციებს, დროში მოგზაურობას, ხელოვნურ ინტელექტს და კოსმოსურ ანომალიებს ეთიკური დებატების პლატფორმად აქცევდა. იმ პერიოდში, როდესაც სატელევიზიო სამეცნიერო ფანტასტიკის უმეტესობა მიზიდული იყო სამოყვარულო სპექტაკლებისკენ ან „კვირის მონსტრის“ ტიპის თავგადასავლებისკენ, „ვარსკვლავური გზა“ მაყურებელს სთხოვდა, ალეგორიების მეშვეობით კაცობრიობის მომავალზე ეფიქრა. ამავდროულად, „ვარსკვლავური გზა: ორიგინალური სერიები“ რევოლუციური იყო სოციალური საზღვრების გამოწვევაში. მისი მრავალფეროვანი ეკიპაჟი რასობრივი და გეოპოლიტიკური ერთიანობის ხედვას ასახავდა, რაც 1960-იანი წლების ტელევიზიაში იშვიათად ჩანდა. თუმცა, მიუხედავად მისი გაბედულებისა, ორიგინალური სერიები მაინც შეზღუდული იყო თავისი ეპოქის კულტურული და სამაუწყებლო სტანდარტებით. „ვარსკვლავური გზა: ორიგინალური სერიების“ ეპიზოდში „რეკვიემი მეთუშალასთვის“ (Requiem for Methuselah), კაპიტანი კირკი და ლეიტენანტი სპოკი ხვდებიან ფლინტს, უკვდავ მამაკაცს, რომელიც ამტკიცებს, რომ საუკუნეების განმავლობაში ცხოვრობდა და ისტორიის მანძილზე მრავალი იდენტობა მიიღო. გამოსულ ვერსიაში, ფლინტი დაახლოებით 6000 წელზე ოდნავ უმცროსი ასაკისაა და აღიარებს, რომ ის არის ნამდვილი პიროვნება ისტორიული ფიგურების უკან, როგორებიც არიან ლეონარდო და ვინჩი, რეჯინალდ პოლაკი და იოჰანეს ბრამსი. ეპიზოდის ეთერში გასვლამდე, მწერალ ჯერომ ბიქსბის წარმოედგინა ფლინტი, როგორც 8000 წლის ყოფილი მღვიმის ადამიანი, რომელსაც გაცილებით მეტი იდენტობა ჰქონდა. ადრეული მონახაზები „ვარსკვლავური გზის“ ფარგლებს ბევრად სცდებოდა და გულისხმობდა, რომ ფლინტი ასევე იყო ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენი, პაბლო პიკასო, მოსე და თავად იესო ქრისტე. ეს პროვოკაციული იდეები დაიბლოკა, რადგან ასეთი განცხადებები იმ დროისთვის სატელევიზიო ქსელისთვის ზედმეტად შეუსაბამო იყო. შედეგად, „რეკვიემი მეთუშალასთვის“-მა შეამცირა ფლინტის ისტორიული ნაკვალევი და მისი მიღებული იდენტობები უფრო უსაფრთხო, საერო გენიოსებით შემოიფარგლა. ოცდათვრამეტი წლის შემდეგ, ჯერომ ბიქსბიმ ამ უარყოფილ კონცეფციებს დაუბრუნდა თავის 2007 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკურ ფილმში „ადამიანი დედამიწიდან“ (The Man From Earth), რომლის რეჟისორი იყო რიჩარდ შენკმანი. „ადამიანი დედამიწიდან“ მოგვითხრობს ჯონ ოლდმენის, პენსიაზე გასული პროფესორის შესახებ, რომელიც კოლეგებს შემთხვევით უმხელს, რომ ის 14 000 წლის წინანდელი კრო-მანიონელია, რომელიც პერიოდულად იცვლის იდენტობას და ასე გადარჩა. ჯონი ღიად აცხადებს, რომ ის იმყოფებოდა კაცობრიობის ისტორიის გადამწყვეტ მომენტებში. აღსანიშნავია, რომ მან ბუდასთან სწავლობდა და მოგვიანებით ქრისტიანობის შთამაგონებელი გახდა, როგორც მამაკაცი, რომელიც საბოლოოდ იესო ქრისტეს სახელით გახდებოდა ცნობილი. „ვარსკვლავური გზა“, განსაკუთრებით კი ორიგინალური სერიები, ეპიზოდების უმეტესობას ისეთი სპეკულაციური ვარაუდების ირგვლივ აგებს, რომელიც საკმარისად ძლიერია ცალკეული მხატვრული ფილმის საფუძვლად. დროში მოგზაურობის პარადოქსები, ღმერთის მსგავსი უცხოპლანეტელები, პარალელური დედამიწები, სხეულების გაცვლა, მანქანური ცნობიერება და სიმულირებული რეალობები ხშირად ორმოცდაათ წუთში შემოდის და წყდება. ამ ნახევრად-ეპიზოდურმა სტრუქტურამ შექმნა ანთოლოგიის მსგავსი კონცეფციის ლაბორატორია, სადაც მუდმივი მსახიობები მონაწილეობდნენ. მრავალმა ფილმმა და შოუმ „ვარსკვლავური გზის“ სპეციფიკური იდეები შემდეგ დონეზე აიყვანა. „უკან მომავალში“ (Back to the Future) პოპულარიზაცია გაუწია ბედისწერით განპირობებულ დროში მოგზაურობის სიუჟეტს, რომელიც მოგვაგონებს ეპიზოდს „ქალაქი სამუდამოდ ზღვარზე“ (The City on the Edge of Forever). ჰოლოდეკის სიმულაციების შემცველი ეპიზოდები წინ უსწრებდა ვირტუალური რეალობის თრილერებს, როგორიცაა „მატრიცა“ (The Matrix), ხოლო ხელოვნური ინტელექტის მორალური დრამები ისეთ ნამუშევრებს მოასწავებდა, როგორიცაა „ექს მანინა“ (Ex Machina). თანამედროვე ანთოლოგიური სამეცნიერო ფანტასტიკაც კი, როგორიცაა „შავი სარკე“ (Black Mirror), სტრუქტურულად მოვალეა „ვარსკვლავური გზის“ ტექნოლოგიური აზრობრივი ექსპერიმენტების წინაშე. „ადამიანი დედამიწიდან“ განსაკუთრებულია იმით, რომ მწერალმა თავად განავითარა თავისი თავდაპირველი იდეა.