MCU-ში პიტერ ქუილი (კრის პრეტი) ისეთი არეულია, რომ ეს მტკივნეულად ადამიანურად აღიქმება. ის ხმაურიანია, მხიარული, დაუცველი, ბავშვივით იქცევა და შემდეგ ისტორია ისეთ მომენტებში იჭერს, როცა ხუმრობა უკან იხევს და მის ქვეშ დამალულ სილურჯეებს ხედავთ. ეს არის მაგია: მას შეუძლია ოთახი კომედიურ სცენად აქციოს, შემდეგ კი ათ წუთში გული გატკინოს, რადგან ის ისევ ის ბავშვია, რომელიც დედას მოაშორეს და სრულად ვერასოდეს გამოჯანმრთელდა. ეს რეიტინგი ეხება იმას, თუ სად გრძნობს ქუილი თავს ყველაზე ცოცხლად, სად აძლევს მას ფილმები საშუალებას, იყოს სასაცილო ისე, რომ მულტფილმის პერსონაჟად არ იქცეს და სად არის მისი მწუხარება, ერთგულება და პანიკა რეალურად მნიშვნელოვანი სიუჟეტისთვის. ასევე: საუკეთესო ვარსკვლავური ლორდის ფილმებს ესმით, რომ მისი იუმორი უბრალოდ იუმორი არ არის. ეს მისი ფარია. ისევე როგორც მუსიკა, რომელსაც ის მუდმივად უსმენს. „შურისმაძიებლები: დასასრულის თამაში“ სიაში დაბლაა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქუილი საკმარისად არ ვლინდება, და არა იმიტომ, რომ ის ცუდია ამ ფილმში. პიტერ ქუილი (კრის პრეტი) ბრუნდება მყისიერად ამოსაცნობი ვიბრაციით — ნახევრად თავდაჯერებული, ნახევრად დაუცველი, თითქოს ცდილობს მოჩვენებითად მაგარი იყოს, სანამ მის გარშემო სამყარო ფაქტობრივად აღდგება. ყველაზე სახალისო ის არის, თუ რა სწრაფად უბრუნდება მას ძველი „ქუილის ენერგია“: ის გამოხატავს თავის დამოკიდებულებებს, ადარებს თავს სხვა გმირებს და ცდილობს დაიბრუნოს „მე ვარ ის ბიჭი“ სტატუსი, რომელიც, მისი აზრით, ეკუთვნის. მაგრამ ის, რაც მის არსებობას ამაღლებს, არის ის, თუ რამდენად მტკივნეულია ეს. ეს არის ქუილი გამორას დაკარგვის შემდეგ და თქვენ გრძნობთ მწუხარებას, რომელიც ხუმრობების ქვეშ ზის, როგორც სიმძიმე, რომლის აწევაზეც ის უარს ამბობს საჯაროდ. მაშინაც კი, როცა ის მხოლოდ რამდენიმე საკვანძო მომენტში ჩანს, ემოციური ლოგიკა ნათელია: ის დაბრუნდა, მაგრამ კარგად არ არის და ფილმი ამას ნამდვილ ნაწიბურად განიხილავს. ენტონი რუსო და ჯო რუსო მას უფრო სანელებლად იყენებენ, ვიდრე მთავარ კერძად, მაგრამ როგორც სანელებელიც კი, ის მატებს მცველების სპეციფიკურ გემოს — მხიარულს, სასოწარკვეთილს და უცნაურად ნაზს, როცა ეს საჭიროა. „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“ არის ვარსკვლავური ლორდი, როგორც სუფთა ქაოსის ენერგია, და ქუილი ჩნდება ისეთი მეგობრის სახით, რომელსაც ჰგონია, რომ ყველაფრის ხუმრობად ქცევით ეხმარება. პიტერი აქ ყველაზე ღიად გამაღიზიანებელია: პოზირებს, ძალიან დიდხანს კითხულობს მოტივაციურ სიტყვებს, ისე იქცევა, თითქოს „ვიბრის კაპიტანია“. და მართალი გითხრათ? ეს ზუსტია. ქუილი არის ის ტიპი, რომელიც ცდილობს იყოს ინსპირაციული და შემთხვევით უხერხული ხდება, მაგრამ მაინც ლიდერად რჩება — ფილმი ამ ასპექტს უსვამს ხაზს. მიზეზი, თუ რატომ არის ის კიდევ უფრო გამორჩეული „სიყვარული და ჭექა-ქუხილში“, თორთან კონტრასტია. თქვენ უყურებთ თორს, რომელიც მწუხარებასა და იდენტობაში იკარგება, და ქუილი არის ის ბიჭი, რომელიც ცდილობს ამის გამოსწორებას ხუმრობებითა და გამამხნევებელი სიტყვებით, რადგან ეს ერთადერთი ინსტრუმენტია, რომელსაც ის ენდობა. ეს არის ფერადი გადახვევა „მცველებისთვის“, მაგრამ ქუილის სცენები მაინც ღირებულია, რადგან ისინი აჩვენებს მის ნაგულისხმევ პარამეტრს: აცინოს ყველას, აიძულოს ყველას იმოძრაოს, არასოდეს გაჩერდეს საკმარისად დიდხანს, რომ სევდა იგრძნოს. „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ არის ფილმი, სადაც ქუილის ყველაზე სასაცილო და ყველაზე ცუდი ინსტინქტები ყველაზე ცუდ დროს ერწყმის ერთმანეთს. პიტერი ხვდება თორს (კრის ჰემსვორთი) და მყისიერად გადადის კონკურენტულ „ფარშევანგის“ რეჟიმში, ცდილობს უფრო მაგარად გამოიყურებოდეს, ლიდერობდეს, ოთახში ყველას აჯობოს, სანამ რაკეტა (ბრედლი კუპერი) უყურებს და ფიქრობს: „ეს იდიოტი“. და ეს სახალისოა, რადგან ფილმი ხუმრობებს საშუალებას აძლევს, რომ დაჯდეს ქუილის კლოუნად გადაქცევის გარეშე. ის არ იკავებს თავს ტონი სტარკთან (რობერტ დაუნი უმცროსი), ის არ იკავებს თავს ტომ ჰოლანდის ადამიანი-ობობასთან. და ეს საოცარია. ის კომპეტენტურია, სტრატეგიული და მაინც საკმარისად დაუცველია, რომ კრიზისი საზომ კონკურსად აქციოს. შემდეგ ემოციური ხაფანგი იკეტება: გამორა მკვდარია და ქუილის მწუხარება სიუჟეტის მთავარი ნაწილი ხდება. ტიტანთან (თანოსი) ბრძოლა გუნდური მუშაობისა და დროის ნამდვილი შედევრია, სანამ ის აღარ იქნება. და ის, რაც ამ მომენტს მტკივნეულს ხდის, მხოლოდ შედეგი არ არის, არამედ ის, თუ რამდენად დამაჯერებელია ქუილი, როდესაც ის იშლება. ის ისე ფიქრობს, როგორც შეყვარებული, რომელმაც ახლახან გაიგო, რომ მისი ცხოვრების სიყვარული მოკლეს და ამით შეცდომას უშვებს, რომელიც სამყაროს ანადგურებს. „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“ გვიჩვენებს ქუილს, როგორც პიროვნებას, რომელიც ჯერ კიდევ ფეხზე დგას, თუმცა ემოციურად განადგურებულია. ის სვამს, ეშვება სპირალში, გაჭედილია გამორას იმ ვერსიაზე, რომელიც დაკარგა, და სიუჟეტი ამას საყვარლად არ წარმოაჩენს. როდესაც რაკეტას სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება, ქუილი ლიდერობის რეჟიმში გადადის და თქვენ კვლავ ხედავთ მის დამაკმაყოფილებელ ვერსიას — ისევ მხიარულს, ისევ იმპულსურს, მაგრამ რეალური გადაუდებლობით შეპყრობილს, რადგან მის თვალწინ კვდება მისთვის საყვარელი ადამიანი. ჯეიმს განმა ქუილის არკი „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“-ში დაასრულა იმით, რომ აიძულა იგი რეალობისთვის თვალის გასწორება ფანტაზიის ნაცვლად. ახალი გამორა მას ნუგეშს არ უმტკიცებს. ის ისევ „მისი“ არ ხდება. და ქუილის მიერ ამის მიღება, ნამდვილად მიღება, ჰგავს იმის ყურებას, თუ როგორ წყვეტს ვინმე საბოლოოდ მწუხარებასთან ვაჭრობას. ის მაინც ხუმრობს, მაინც იყენებს „ქუილისეულ გამონათქვამებს“, მაგრამ ფილმი ამ ხუმრობებს ამოსუნთქვად წარმოაჩენს. გამორას დაბრუნება, თუმცა განსხვავებული, აქ გადამწყვეტია ქუილის პერსონაჟის არკის ბალანსისთვის. ბოლოს, თქვენ უცნაურად ამაყობთ მისით, რადგან ის საბოლოოდ ირჩევს ცხოვრებას, რომელიც არ არის აგებული