აარონ სორკინის "ვესტ უინგი" (The West Wing) დასრულებიდან 20 წლის შემდეგაც საყვარელ პოლიტიკურ დრამად რჩება და მიუხედავად იმისა, რომ მისი ზოგიერთი პოლიტიკური ასპექტი ახლა უკვე მოძველებულად გვეჩვენება, ის კვლავაც აქტუალურია. "ვესტ უინგი" მოგვითხრობს პრეზიდენტ ჯედ ბარტლეტის (მარტინ შინი) გამოგონილი, ორვადიანი ადმინისტრაციის შესახებ, ყურადღებას ამახვილებს თეთრი სახლის თანამშრომლებსა და პოლიტიკოსებზე. 7 სეზონის განმავლობაში, მსახიობთა გუნდმა, რომელსაც შინი, რობ ლოუ, ელისონ ჯენი, რიჩარდ შიფი, ბრედლი უიტფორდი, ჯანელ მოლონი და სხვები ლიდერობდნენ, წარმოაჩინა ამერიკის ძალაუფლების ცენტრის შიდა მუშაობა, სორკინის ინსტიტუტებისადმი დამახასიათებელი ოპტიმიზმის ფონზე, რამაც ნაწილობრივ კარგად გაუძლო დროს, ნაწილობრივ კი – ვერა. "ვესტ უინგი" 1999 წელს გამოვიდა სატელევიზიო ქსელში. რა თქმა უნდა, გარკვეულწილად ის მოძველებულია. ძნელია არ მოძველდე, როდესაც 7 წლის განმავლობაში სეზონში 20-ზე მეტ ეპიზოდს უშვებ. მოდით, დავიწყოთ იმ ასპექტებით, რომლებმაც კარგად გაუძლეს დროს. დიალოგები კვლავაც შესანიშნავია. თუკი არსებობს დიალოგების ავტორთა „რაშმორის მთა“, სორკინი აუცილებლად იქნება მასზე. სამსახიობო გუნდი ახლაც ისეთივე შესანიშნავია, როგორც მაშინ იყო. ყოველთვის იმედგაცრუებაა ძველი შოუს ხელახლა ნახვა და იმის გაცნობიერება, რომ მსახიობების კარიერა შემდგომში არსად განვითარებულა. "ვესტ უინგი" სავსეა მსახიობებით, რომლებმაც დიდი კარიერა შექმნეს. ეს ერთგვარი „ვინ ვინ არის“ სიაა მსახიობებისა, რომლებიც მალე საყოველთაოდ ცნობილნი გახდნენ. სცენარი კვლავაც ისეთივე ძლიერია, როგორც 90-იან წლებში იყო, და გაოცდებით, რამდენად სწრაფად ჩაგითრევთ სიუჟეტი. თუმცა, ბევრი რამ არ არის ისე კარგად შემონახული. ჯოშის (ბრედლი უიტფორდი) და დონას (დონა მოლონი) რომანი არის "შეძლებენ თუ ვერ შეძლებენ" ტიპის პერსონაჟის განვითარების კლიშირებული მაგალითი. ალბათ, შოუს კრიტიკის მთავარი მიზეზი, ჯერ კიდევ მისი გამოსვლის დროსაც, მისი სენტიმენტალური, თითქმის გულუბრყვილო, პოლიტიკის ასახვა იყო. "ვესტ უინგში" ყველას აქვს ხასიათი. ყველა რაიმე მორალური სიმართლისკენ ისწრაფვის. რა თქმა უნდა, ისინი გზადაგზა შეცდომებს უშვებენ, მაგრამ საბოლოო ჯამში, "ვესტ უინგის" პერსონაჟები ცდილობენ გააკეთონ ის, რაც მათი აზრით, ქვეყნის ინტერესებშია. ახლა უკვე თითქმის კომიკურია, მიმდინარე მოვლენების შედარება იმასთან, რაც ტელევიზიით იყო ნაჩვენები. "ვესტ უინგი" ყოველთვის მოძველებული შოუ იქნებოდა. თუკი მზად არ ხართ თქვენი ამბავი მეტაფორებით, ალუზიებითა და სატირით გაჟღენთოთ, პოლიტიკური შოუ სწრაფად მოძველდება. მას აქვს ორმაგი პრობლემა: საქმე აქვს მიმდინარე საზოგადოებასთან და მიმდინარე პოლიტიკასთან, ამიტომ, რაც უფრო იცვლება ეს ყველაფერი, მით უფრო მოძველებულად აღიქმება "ვესტ უინგი". სამყარო სწრაფად იცვლება და "ვესტ უინგი" ყოველთვის ვერ მიყვება ამ ტემპს. სერიალის რიტმი და ლოგიკა, საუკეთესო შემთხვევაში, ახლა უკვე უცნაურად გამოიყურება. "ვესტ უინგი" ბილ კლინტონის პრეზიდენტობის დროს გამოვიდა და ჯორჯ ბუშ უმცროსის (ორი საპირისპირო პარტიის პრეზიდენტები) დროს დასრულდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ შოუ ცვლილებების ეპოქაში შეიქმნა. მიუხედავად ამისა, "ვესტ უინგმა" ვერ გაუძლო ამერიკის იმ სწრაფ ევოლუციას, რომელიც შოუს გამოსვლიდან ბოლო 20 წლის განმავლობაში მოხდა. "ვესტ უინგის" თეთრი სახლი ახლა თითქმის ამოუცნობი ჩანს, და ეს არ ეხება მხოლოდ მის ფიზიკურ ცვლილებებს. "ვესტ უინგი" ასახავს პოლიტიკურ სამყაროს, სადაც მმართველები ზრუნავენ ქვეყნის ან, სულ მცირე, მათი ამომრჩევლების ინტერესებზე. ეს 2000-იანი წლების დასაწყისშიც გაზვიადებული იყო, მაგრამ ნაწილობრივ სარწმუნო. ახლა კი თითქმის ისეთი შეგრძნება გვაქვს, თითქოს ვიღაც გამოგონილი ქვეყნის მთავრობას ვუყურებთ, რომლის მონახულებაც იშვიათი იღბალი იქნებოდა. კვლავ უნდა აღინიშნოს, რამდენად შესანიშნავია აარონ სორკინის დიალოგები. 2026 წელსაც კი, ისინი ისევე კარგად იმუშავებენ. თეთრი სახლის დერეფნებში ახლა ნაკლებად სავარაუდოა, მოისმინოთ რამე ისეთივე მჭევრმეტყველი, ჭკვიანური, ნათელი და თავმდაბალი, როგორც შოუში, მაგრამ ეს მაინც დიდებული დიალოგებია, რაც არ უნდა ძნელი დასაჯერებელი იყოს. სორკინის დიალოგები ყოველთვის მისი უძლიერესი უნარი იყო. ბოლო დროს, მან საკუთარ ფილმებს რეჟისორის რანგში მოჰკიდა ხელი, შერეული შედეგებით. რაც არ შემცირებულა, ეს მისი დიალოგების წერის უნარია. დიდი „სორკინის გამოსვლა“ ისეთივე ძლიერია, როგორც არასდროს, და ის სრულად არის წარმოჩენილი "ვესტ უინგში". თეთრი სახლის დერეფნები ძალიან შესაფერისი ადგილია სორკინის დიდი გამოვლენებისთვის, დრამატული გაკიცხვებისთვის, სწრაფი და ჭკვიანური გადახვევებისთვის და გამოსვლებისთვის ხალხის, ხალხის მიერ, ხალხისთვის მმართველობის ღირებულებაზე; და ისინი ყველა კვლავაც ისეთივე დრამატული წონით ჟღერს, როგორც არასდროს. შესაძლოა, "ვესტ უინგი" ისეთი შოუა, რომელიც უნდა ვნახოთ ისევე, როგორც შექსპირს ვკითხულობთ ან შავ-თეთრ ფილმებს ვუყურებთ. მოძველებული ასპექტები გადამწყვეტია და გვაძლევს წარმოდგენას იმ დროის ცხოვრებაზე. ამან შეიძლება "ვესტ უინგი" იმაზე ბევრად ძველად წარმოაჩინოს, ვიდრე სინამდვილეშია, მაგრამ 2006 წელი არ გეჩვენებათ შორეულ წარსულად?