ვესტერნის ჟანრი დიდი ხანია ვითარდება დროთა განმავლობაში, იზრდება და იცვლება, რადგან ახალი კინორეჟისორები თავიანთ თამამ ხედვებს ნერგავენ ძველი ველური დასავლეთის ისტორიებში. მიუხედავად იმისა, რომ ის შეიძლება ჩაითვალოს მკაფიოდ ამერიკულ ჟანრად, მან შესამჩნევად მოიზიდა ხელოვანები მთელი მსოფლიოდან, რათა დაფიქრებულიყვნენ იმაზე, თუ რა ხდის ველურ დასავლეთს ასეთ რთულ, სასტიკ და მითურ ადგილად. ამგვარად, ჩვენ შევადგინეთ ვესტერნების სია, რომლებიც კინემატოგრაფიის მასტერკლასებად უნდა ჩაითვალოს, მათი უნიკალური სტილის, გამორჩეული შესრულების ან საერთო მემკვიდრეობის გამო. რა თქმა უნდა, ათობით ფილმია, რომელიც ალბათ ამ სიაში მოხვდებოდა, ამიტომ ნუ მიიღებთ გულთან ახლოს, თუ თქვენი საყვარელი "ცხენის ოპერა" გვერდზე დარჩა. ჩვენ სრულად ვაღიარებთ, რომ ამ ფილმების უმეტესობა შეიძლება სხვა სანახაობრივი სურათებით შეიცვალოს, მაგრამ ეს ის ფილმებია, რომლებიც ყველაზე დასამახსოვრებელი აღმოჩნდა კინემატოგრაფიული პერსპექტივიდან გამომდინარე. ასე რომ, ზედმეტი შესავლის გარეშე, წარმოგიდგენთ რამდენიმე ვესტერნულ ტრიუმფს, რომლებიც ღირს ხელახლა სანახავად კინოში შეტანილი წვლილისთვის. არ აქვს მნიშვნელობა, სერჯიო ლეონეს ცნობილი „დოლარების ტრილოგიის“ რომელ ნაწილს შეიტანთ ამ სიაში, „სპაგეტი ვესტერნების“ იტალიელმა რეჟისორმა ამაღლა ეს ქვეჟანრი კლინტ ისტვუდთან თანამშრომლობით. თუმცა, ჩვენ აქ ავირჩიეთ „მუჭა დოლარები“ (A Fistful of Dollars) ფილმის მკაფიო სიუჟეტის, დახვეწილი სცენარისა და ხანგრძლივობის, ასევე დროის, სივრცის, კამერისა და მოქმედების ოსტატური გამოყენების გამო. ეს იყო ფილმი, რომელმაც ისტვუდი საერთაშორისო ვარსკვლავად აქცია, და ჩვენ სრულად გვესმის, რატომ. ისტვუდის წვლილი ამ ნამუშევარში, კერძოდ, მისი არჩევანი, იშვიათად ელაპარაკა „ადამიანი უსახელოდ“ (The Man With No Name) როლში, გადამწყვეტი იყო მომავალი ნაწილების წარმატებისთვის. ამაზე მეტიც, მან ახალი ტონი დაუდო ყველა „მკაცრ ბიჭს“ – იარაღის ოსტატს, ვინც მას შემდეგ მოვიდა. ლეონე ნამდვილად შესანიშნავი კინორეჟისორი იყო, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ მის შემდგომ ნამუშევრებს ზოგიერთი შეიძლება გარკვეულწილად გაბერილად მიიჩნევდეს, „მუჭა დოლარები“ არის დახვეწილი ფილმი, რომელიც ზუსტად იმდენ ხანს გრძელდება, რამდენიც საჭიროა — უკიდურესი ახლო კადრებითურთ. სკოტ კუპერი შეიძლება არ იყოს პირველი კინორეჟისორი, რომელიც ვესტერნის ხსენებისას გახსენდებათ, მაგრამ „მტრები“ (Hostiles) წარმოუდგენელი კინოსურათია, რომელიც მაყურებელს გაგების არაკომფორტულ დონემდე მიჰყავს. როდესაც კრისტიან ბეილის კაპიტან ჯოზეფ ბლოკერს დაევალება თავისი მოსისხლე მტრის, ბელად ყვითელი ქორის (უეს სტუდი), მონტანაში მის ახალ სახლში გაცილება, ორი მამაკაცი ერთმანეთის გაგებას სწავლობს. გულისამრევი ძალადობის დონეებითა და სივრცის შთამაგონებელი გამოყენებით, რათა პერსონაჟებს ერთმანეთის მიღებისთვის დრო მიეცეს, „მტრები“ ნამდვილი ტრიუმფია. რა თქმა უნდა, ხელს უწყობს ის ფაქტიც, რომ ფილმის მთავარ ყურადღებას ისეთი ნიჭიერი მსახიობები იპყრობენ, როგორებიც არიან ბეილი და სტუდი. მათ ესმით მასალის სიმძიმე და კუპერის რეჟისურა, თუ როგორ გადადიან ისინი მოძულე მტრებიდან გაურკვეველ მოკავშირეებამდე, აღტაცებას იმსახურებს. ცოტა ვესტერნს შეუძლია ამ ამბის ასეთი პატიოსნებითა და მიზანდასახულობით მოყოლა, რაც ამტკიცებს, რომ ორივე მამაკაცი შეიძლება იყოს მოძალადე დამნაშავე, რომელსაც პატიება სჭირდება. ვესტერნი, რომელმაც ჟანრი B-კატეგორიის ფილმებიდან A-ლისტის ექშენამდე აამაღლა, ჯონ ფორდმა ნამდვილად თავიდან გამოიგონა „დილიჟანსით“ (Stagecoach). ამ ფილმმა არა მხოლოდ ხელი შეუწყო ჯონ უეინის კარიერის დაწყებას, არამედ ჰოლივუდსა და მაყურებელს დაუმტკიცა, რომ ვესტერნი გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე უბრალო სროლის სცენები და მელოდრამატული დრამა. პირდაპირი ამბავი გასაგები პერსონაჟებითა და მკაფიო პრობლემით, „დილიჟანსი“ ყოველმხრივ გამორჩეულია. დაძაბულობისა და გაურკვევლობის ოსტატური გამოყენება ნამდვილად წინ უძღვება ამბავს, და როდესაც აპაჩები მხიარული ჯგუფის კვალზე არიან, ფორდი უამრავ ემოციურ დაძაბულობასაც ქმნის. შესანიშნავი პერსონაჟების შესრულებით და ძლიერი ქალი პერსონაჟით კლერ ტრევორის სახით, „დილიჟანსი“ გამორჩეული ფილმია, რომელიც მაყურებელს ყველაფერს აძლევს, რასაც ითხოვს. გასაკვირი არ არის, რომ ის დიდი ხანია კლასიკად ითვლება. ჯონ ფორდის კიდევ ერთი ფილმი, რომელმაც ჟანრი აამაღლა, „ადამიანი, რომელმაც მოკლა ლიბერთი ვალანსი“ (The Man Who Shot Liberty Valance), ერთი შეხედვით, სტანდარტულ ვესტერნს ჰგავს, რომელიც თავის მთავარ ვარსკვლავებზე, ჯონ უეინსა და ჯეიმს სტიუარტზეა აგებული, მაგრამ ის ამაზე ბევრად მეტია. სტიუარტის პერსონაჟი, რენს სტოდარდი, მოულოდნელი გმირია, რომელიც ცხოვრობს იმ ცხოვრებით, რაზეც ყოველთვის ოცნებობდა, უეინის ტომ დონიფანის მიერ გაღებული მსხვერპლის გამო. დასავლეთის ძლიერ მამაკაცებზე აგებული იდეის შემდგომი დასაბუთებით, ფილმი საკმაოდ გენიალურად ეთამაშება იმ მითებს, რომლებიც ამ ჟანრს ქმნის. გადაღებული შავ-თეთრ ფერებში იმ ეპოქაში, როდესაც ფერადი კინო უკვე ნორმა იყო, ფორდი იხსენებს იმ კლასიკური ვესტერნების ძალას, რომლებმაც მისი კარიერა დაიწყო, ველური დასავლეთის დასასრულის ამბის მოყოლით, რითაც ასრულებს იმას, რაც „დილიჟანსით“ დაიწყო. ეს ბრწყინვალე სურათია და ის დიდწილად სტიუარტისა და უეინის ოსტატური ნამუშევრის დამსახურებაა. სამწუხაროა, რომ მათ ერთად ბევრი ვესტერნი არ გადაუღიათ. ჯეიმს სტიუარტის კიდევ ერთი კლასიკა, „ვინჩესტერი '73“ (Winchester '73) იყო პირველი ფილმი, რომელიც მან რეჟისორ ენტონი მენთან ერთად გადაიღო, რითაც დაიწყო თანამშრომლობა, რომელიც უეინსა და ფორდს გაუწევდა კონკურენციას. სტიუარტის პერსონაჟის, ლინ მაკადამის მიხედვით, ფილმი იწყება იმით, რომ მისი პერსონაჟი სროლის შეჯიბრში თავისი მოსისხლე მტრის წინააღმდეგ იგებს სათაურში მოხსენიებულ ცეცხლსასროლ იარაღს, მაგრამ ვინჩესტერი მას მალევე მოპარავენ. აქ მენი ბედავს, იარაღს გაჰყვეს კვალდაკვალ და არა კაცს, რითაც სურათს თითქმის...