ძმები ბადი და ჰამზა ალი დამოუკიდებელ სადისტრიბუციო კომპანიას და საკუთარ სტრიმინგ პლატფორმას აშენებენ პალესტინური ისტორიებისა და სხვა ისეთი ფილმებისთვის, რომლებსაც კინოინდუსტრია ერიდება. თითქმის ორი წლის წინ, ძმებმა ბადი და ჰამზა ალიმ ჩიკაგოში დააარსეს Watermelon Pictures — საპროდიუსერო და სადისტრიბუციო კომპანია, რომელიც მიზნად ისახავს იმ ფილმების შექმნასა და გავრცელებას, რასაც სხვები არ აკეთებენ. კომპანიას სახელი ეწოდა ხილის მიხედვით, რომელიც პალესტინის დროშის ფერებს იზიარებს და წინააღმდეგობის სიმბოლოდ იქცა. Watermelon დაარსდა იმ მიზნით, რომ „კინოს ძალით გააჟღეროს დაუფარავი ხმები“, განსაკუთრებით პალესტინიდან და სხვა მარგინალიზებული თემებიდან. დაარსების დღიდან, კომპანია ერთგული დარჩა თავისი მანდატის. Watermelon-მა გამოუშვა დოკუმენტური და მხატვრული ფილმები პოლიტიკურად მგრძნობიარე თემებზე, რომლებიც ბევრმა დისტრიბუტორმა ზედმეტად სარისკოდ — ან, ტრამპის ადმინისტრაციის პირობებში, პოტენციურად ზედმეტად სახიფათოდ — მიიჩნია აშშ-ის ბაზრისთვის. „ჩვენ ვამაყობთ იმით, რომ უშიშარი დისტრიბუტორები ვართ“, — ამბობს ბადი ალი. Watermelon-მა გამოუშვა „ბანაკები“ (The Encampments), კეი პრიტსკერისა და მაიკლ ტ. უორკმანის დოკუმენტური ფილმი ქოლუმბიის უნივერსიტეტის პრო-პალესტინელ სტუდენტ აქტივისტ მაჰმუდ ხალილზე, და „ნულიდან“ (From Ground Zero), ანთოლოგიური ფილმი 22 პალესტინელი რეჟისორისგან, რომელიც ღაზაში ცხოვრებასა და სიკვდილს ასახავს. მათ თანაპროდიუსერობა გაუწიეს ანემარი ჟასირის ისტორიულ დრამას „პალესტინა 36“ (Palestine 36), ქაუტერ ბენ ჰანიას „ჰინდ რაჯაბის ხმა“ (The Voice of Hind Rajab) — ექვსი წლის გოგონას და მისი ოჯახის მკვლელობის შესახებ ღაზაში, და ჩერიენ დაბისის პალესტინურ ოჯახურ ეპოსს „ყველაფერი, რაც შენგან დარჩა“ (All That’s Left of You). სამივე ფილმი ოსკარის საუკეთესო საერთაშორისო მხატვრული ფილმის ნომინანტების მოკლე სიაში მოხვდა, ხოლო „ჰინდ რაჯაბის ხმამ“ საბოლოოდ ნომინაცია მოიპოვა. ძმები ამ ბიზნესში გაიზარდნენ. Watermelon არის დამოუკიდებელი დისტრიბუტორი MPI Media Group-ის ერთეული, რომელიც მათმა მამამ, მალიკ ალიმ, და გარდაცვლილმა ბიძამ, ვალიდმა, 1976 წელს დააარსეს. ბადი და ჰამზა Watermelon-ის დაარსებით შთაგონებულნი იყვნენ 2023 წლის 7 ოქტომბრის ჰამასის თავდასხმების შემდეგ, რომელმაც 1,200-მდე ისრაელელი იმსხვერპლა და ღაზაში ისრაელის ომი გამოიწვია. ისინი უკმაყოფილო იყვნენ აშშ-ის მედიაში პალესტინელი მშვიდობიანი მოქალაქეების ათობით ათასი მსხვერპლის შესახებ ინფორმაციის ნაკლებობითა და უყურადღებობით. (ისრაელის სამხედრო ოფიციალურმა პირებმა ცოტა ხნის წინ საჯაროდ აღიარეს ღაზის ჯანდაცვის სამინისტროს მონაცემები, რომ ომში დაახლოებით 70,000 პალესტინელი დაიღუპა). თუმცა, პოლიტიკურად დატვირთული ფილმების გარშემო ბიზნესის აშენება ადვილი არ ყოფილა. მიუხედავად იმისა, რომ Watermelon-მა სოციალური მედიისა და ადგილობრივი თეატრალური კამპანიების მეშვეობით მოიზიდა აქტიური, ძირითადად ახალგაზრდა აუდიტორია, მსხვილი სტრიმინგ პლატფორმები მათ თავს არიდებენ. „არ მგონია, რომ ჩვენი რომელიმე ფილმი მსხვილ სტრიმერზე მოხვედრილიყოს“, — ამბობს ჰამზა. გასულ მაისს კომპანიამ საკუთარი პლატფორმა, Watermelon+, გაუშვა, რათა უზრუნველეყო ფილმების მაყურებლამდე მიღწევა ტრადიციული „გეითქიპერების“ დახმარების გარეშე. ძმები ალი ესაუბრნენ The Hollywood Reporter-ს ბერლინის ბაზრის წინ — სადაც მათი ორი სანდენსის დოკუმენტური ფილმი — „ვინ მოკლა ალექს ოდეჰი?“ (Who Killed Alex Odeh?) და „ამერიკელი ექიმი“ (American Doctor) ნაჩვენებია — პოლიტიკური წინააღმდეგობის, ჯილდოების სეზონზე მათი მიღწევებისა და Watermelon-ის გეგმების შესახებ, რომ გასცდნენ მწვავე დოკუმენტურ ფილმებს, მაგრამ შეინარჩუნონ თავიანთი ძირითადი მისია. „გავიდა წელიწადნახევარი, რაც Watermelon გაუშვით. რა ისწავლეთ ამ ხნის განმავლობაში?“ ბადი ალი: „ჩემთვის ყველაზე დიდი აღმოჩენა ის იყო, რომ უამრავი ადამიანია, ვისაც სწყურია ასეთი ტიპის კონტენტი, რომელსაც ჩვენ ვთავაზობთ — ეს ავთენტური კონტენტი. [როდესაც დავიწყეთ], გვეგონა, რომ მარტოები ვიყავით, მაგრამ მივხვდით, რომ ბევრად მეტი ადამიანია, ვიდრე წარმოგვედგინა, რომლებიც ნამდვილად მხარს უჭერენ იმას, რასაც ვაკეთებთ.“ ჰამზა ალი: „მეც იგივეს ვიტყოდი. ეს მეტყველებს მოთხოვნასა და აუცილებლობაზე იმისა, რასაც ვაკეთებთ — ფილმების გამოშვებაზე დაუფარავი ხმებისგან. ბევრი ფილმი ხვდება ფესტივალებზე, მაგრამ შემდეგ მათ არ აქვთ სიცოცხლე; არ არსებობს სიცოცხლე ფესტივალების მიღმა. ასე რომ, დიდი მოთხოვნა იყო ფილმებზე, რომლებიც მსხვილ სტრიმინგ პლატფორმაზე ვერ ხვდებიან.“ „ხედავთ თუ არა მეტ კონკურენციას ამ სფეროში?“ ბადი ალი: „ვფიქრობ, ნამდვილად ვხედავთ, რომ ყველაფერი უფრო გლობალური ხდება, როგორც ამას ბერლინშიც ვხედავთ. უფრო მეტი გლობალური კონტენტის საჭიროებაა. ადრე, შესაძლოა, ბევრი კონტენტი მხოლოდ „დასავლეთისთვის“ იყო განკუთვნილი, მაგრამ ახლა, როცა მედია ყველასთვის ხელმისაწვდომია, ვფიქრობ, რომ არსებობს უზარმაზარი გლობალური აუდიტორია, რომელიც აქამდე გამოუყენებელი და უყურადღებოდ დარჩენილი იყო. ნამდვილად ვფიქრობ, რომ ასეთი ტიპის გაფართოება სხვა ტერიტორიებზე აუცილებელია. ინტელექტუალური საკუთრების თვალსაზრისით კი, იმდენი გამოუყენებელი ინტელექტუალური საკუთრებაა გარკვეული რეგიონებიდან, ისტორიები, რომლებიც არასდროს მოყოლილა.“ „ეს უკავშირდება იმას, რის გაკეთებასაც აპირებთ უახლოეს მომავალში? აპირებთ თუ არა აშშ-ის ფარგლებს გარეთ გაფართოებას იმ ფილმების უფლებების მოპოვების თვალსაზრისით, რომლებსაც დისტრიბუციისთვის ყიდულობთ?“ ბადი ალი: „ზოგადად, ნამდვილად. ყველაფერი იცვლება. ვხედავთ ჰოლივუდის კონსოლიდაციას და არსებობს გარკვეული, შეგნებული ძალისხმევა სხვა ტერიტორიებზე გაფართოებისთვის. მაგრამ ეს არ არის...“