ჯერ კიდევ ადრეული პერიოდია 2026 წლის კინოგანრიგში, მაგრამ ცხადია, რომ „Wuthering Heights“-მა უკვე მოახერხა მაყურებელზე შთაბეჭდილების მოხდენა გასულ კვირას, სალაროებში მისი დომინირების გათვალისწინებით. მიუხედავად იმისა, გიყვართ, გძულთ თუ შუაში ხართ (როგორც მე ვიყავი ჩემს „Wuthering Heights“-ის რეცენზიაში) Emerald Fennell-ის ადაპტაციასთან დაკავშირებით, მინდა ვისაუბრო ერთ უდავო მომენტზე, რომელიც ამ გამოშვებაში აღმოვაჩინე: მისი კინოთეატრში ნახვა უამრავ სხვა ქალთან ერთად. ხუთშაბათს საღამოს, პრემიერაზე, დავჯექი ჩემს ადგილობრივ კინოთეატრში, დატვირთულ სავაჭრო ცენტრში, „Wuthering Heights“-ის სანახავად და აღმოვაჩინე, რომ თითქმის ყველა ადგილი დაკავებული იყო. ფილმის მსვლელობისას მივხვდი, რომ მაყურებლის უმეტესობას ქალები შეადგენდნენ, რომლებსაც მეგობრების ჯგუფები ჰყავდათ მოყვანილი, რათა ერთად ამოესუნთქათ და ეცინათ. კოლექტიურ ხმასა და ჩურჩულს, რომელიც ყველასგან მოდიოდა ფილმის ერთად ყურებისას და განხილვისას ტიტრების გასვლისას, ჰქონდა ძილისპირული წვეულების გადამდები ენერგია, რადგან ფილმი გრძელდებოდა. მარგო რობის ადრეც უთქვამს, რომ მისი აზრით, საუკეთესო მეგობრების წაყვანა აბსოლუტურად ისაა, თუ როგორ უნდა ნახოთ ფილმი – მეგობრებთან ერთად საკუთარი ჩვენება მოიხსენია, როგორც „მისი ცხოვრების ყველაზე თავშეუკავებელი გამოცდილება“. ვიცი, ბევრი ადამიანი ალბათ წავიდა ვალენტინობის დღის უქმეებზე პაემნებზე ფილმის სანახავად, მაგრამ, ღმერთო ჩემო, რა მართალი იყო რობი! მე ნამდვილად ვცხოვრობდი ამ ჟრუანტელიანი მეგობრების ფესტივალით, ამ ფილმის სავსე კინოთეატრში ნახვით. და, მე რეალურად ვფიქრობ, რომ მხოლოდ ის ეხმარება, რომ ფილმი ასეთი პოლარიზებულია, რადგან ყველა გასვლისას სიამოვნებით უზიარებდა საკუთარ აზრს ემილი ბრონტეს კლასიკის ამ გაბედულ ინტერპრეტაციას. მიუხედავად იმისა, რომ „Wuthering Heights“-ის რომანტიკამ მთლიანად არ გამიტაცა, იმ კოლექტიური ქალური მზერის გამოცდილებამ, რისთვისაც ყველა ერთად ვიყავით ფილმის სანახავად, ნამდვილად გამაოცა. ეს საკმაოდ შემახსენა, როდესაც რამდენიმე წლის წინ „ბარბის“ ვნახე კინოთეატრში, ყველა ვარდისფერში გამოწყობილი ჩემი მეგობრების ჯგუფთან ერთად. რა თქმა უნდა, „ბარბისთან“ დაკავშირებით ნამდვილად უფრო დიდი გზავნილია, რომელზეც გრძელვადიან პერსპექტივაში უფრო მეტს ვიფიქრებ, ვიდრე „Wuthering Heights“-ზე. მე მომწონს, რომ რობიმ (რომელიც ფილმის პროდიუსერია) და Fennell-მა შექმნეს რაღაც კონკრეტულად ქალებისთვის, რათა კინოში ერთად შეკრებილიყვნენ, რადგან ჩვენ გვჭირდება ყველა მიზეზი, რაც კი შეიძლება გვქონდეს! საბოლოო ჯამში, ნაცნობმა, მაგრამ იშვიათმა განცდამ მაიძულა, გამომეხედა გარე სამყაროსთვის და მეფიქრა იმაზე, თუ რამდენჯერ მქონია ასეთი გამოცდილება. მიუხედავად იმისა, რომ „Wuthering Heights“ ჩემი გოგონობის განუყოფელი ნაწილი არ ყოფილა, ჩემთვის ნათელია, რომ ის ბევრი ქალისთვის იყო ასეთი, რის გამოც ისინი ამ ფილმის სანახავად მოვიდნენ. არასოდეს დამავიწყდება თინეიჯერობისას მეგობრებთან ერთად „ბინდის“ ფილმებზე სიარული. რა თქმა უნდა, ყველამ ვიცოდით, რომ ისინი კინოს მწვერვალი არ იყო, მაგრამ გამოცდილების დიდი ნაწილი იყო სხვა ქალბატონებთან დაკავშირება ჩვენთვის მნიშვნელოვანი მედია ნაწარმოების შესახებ, და მე მსურს, რომ მომავალ ფილმებში ამისთვის მეტი შესაძლებლობა იყოს. ნამდვილად არც ისე ხშირად მივდივარ ფილმის სანახავად, რომელიც ძირითადად გოგოებისთვისაა, და ეს ჩემთვის გასაოცარია. ვგულისხმობ – მესმის, რატომ არის ასე. ვფიქრობ, ამის დიდი ნაწილი განპირობებულია იმით, რომ არ არის საკმარისი ქალი კინორეჟისორები და სტუდიები არ იყენებენ საკმარისად შესაძლებლობებს ქალებზე ორიენტირებული ისტორიების დიდი მასშტაბით წარმოჩენისთვის, როგორიცაა „ბარბი“ და „Wuthering Heights“. მე ასევე ვფიქრობ ისეთ დიდ ფენომენზე, როგორიცაა ტეილორ სვიფტის Eras Tour, რომელსაც ჩვენი ხარჯვის ძალა (უმრავლესობის, რა თქმა უნდა) შეიძლება ოდესმე ყველაზე შემოსავლიან საკონცერტო ტურად აქციოს. მიუხედავად იმისა, რომ Emerald Fennell არ აღწევს ისეთ სიმაღლეებს, როგორც სხვა ზემოთ ხსენებული სათაურები, ის ცვლის სიტუაციას, და „Wuthering Heights“-ის ნახვა მახსენებს, თუ რამდენად ეფექტურია მეინსტრიმში ქალებზე გათვლილი სივრცეების არსებობა. იმედი მაქვს, „Wuthering Heights“-ის წარმატება კიდევ ერთი მიზეზი გახდება იმისა, თუ რატომ უნდა იყოს ქალებზე ორიენტირებული ისტორიები დიდ მასშტაბზე უფრო გავრცელებული.