21-ე საუკუნის საბრძოლო ხელოვნების ორმა საუკეთესო ფილმმა დიდი ვალი აქვს „ზენის ელფერის“ წინაშე, 1971 წლის ორნაწილიანი ვუჩიას ეპოსის წინაშე. საბრძოლო ხელოვნების ქვეჟანრმა, რომელიც ცნობილია როგორც ვუჩია (Wuxia), თავისი ფანტასტიკური ძველი ჩინეთის გარემოთი, ხმლებით ბრძოლასა და საკაბელო ტექნიკაზე (wirework) დიდი აქცენტით, ყველა დროის დიდებული ფილმების გრძელი სია წარმოშვა, მათ შორის „მოღუნული ვეფხვი, დამალული დრაკონი“. ენგ ლის „მოღუნული ვეფხვი, დამალული დრაკონი“-ს პოპულარობამ განაპირობა სხვა ფილმების შექმნა ამ სამყაროში, მათ შორის „მფრინავი ხანჯლების სახლი“, რომელიც ასევე 21-ე საუკუნის ერთ-ერთი საუკეთესო საბრძოლო ხელოვნების ფილმი გახდა. ეს ორი ფილმი 2000-იანი წლების დასაწყისში დაწყებული ვუჩიას ფილმების ტალღის ნაწილი იყო, მაგრამ ისინი არ ყოფილან პირველნი თავიანთი სახის. ნაცვლად ახალი ტენდენციის წარმოდგენისა, „მოღუნული ვეფხვი, დამალული დრაკონი“ და „მფრინავი ხანჯლების სახლი“ იმ მედიუმის აღორძინებას ასახავდნენ, რომელიც ერთ დროს საბრძოლო ხელოვნების ჟანრს განაპირობებდა. ვუჩიას ფილმების ოდესღაც დიდი პოპულარობის მთავარი ფაქტორი კი „ზენის ელფერის“ კრიტიკული წარმატება იყო. მას შემდეგ, რაც 1960-იანი წლების შუა პერიოდში ორ ვუჩიას შედევრს, „მოდი, ჩემთან ერთად დავლიოთ“ და „დრაკონის სასტუმრო“ რეჟისორობდა, ცნობილმა ჩინელმა კინორეჟისორმა კინგ ჰუმ 1970 წელს მესამე ფილმი, „ზენის ელფერი“ გადაიღო. თუმცა, ბიუჯეტის შეზღუდვების გამო, სრული ისტორიის ერთდროულად გამოშვების ნაცვლად, იგი ორ ნაწილად გაიყო, მეორე ნაწილი კინოთეატრებში 1971 წელს გამოვიდა. მას შემდეგ „ზენის ელფერი“ ერთ ფილმად განიხილება და ასეთადვე გამოდიოდა ხელახლა და გადიოდა ეთერში, რამაც საშუალება მისცა მას შთამბეჭდავი 180 წუთის საერთო ხანგრძლივობით გამოსულიყო. ფილმი მოგვითხრობს გრძელ, ვრცელ ამბავს კეთილი ბუნების მქონე სწავლულსა და გაქცეულ ქალ მოფარიკავეზე, რომლებიც ერთმანეთს ხვდებიან, ერთად გადიან თავგადასავალს და საბოლოოდ რომანტიკულ ურთიერთობას აყალიბებენ. თავისი ხანგრძლივი დროის გათვალისწინებით, „ზენის ელფერი“ დიდ დროს უთმობს სიუჟეტის ძირითადი პერსონაჟების წარდგენასა და მათ ურთიერთქმედებას, მაგრამ თანდათანობით მიდის იმ ბრძოლებისკენ, რომელშიც ორი პროტაგონისტი კორუმპირებული ევნუქის ძალებს უპირისპირდება, რომელიც ფილმის ცენტრალურ ანტაგონისტად გვევლინება. სამწუხაროდ, სიუჟეტის ორივე ნაწილი წარუმატებელი აღმოჩნდა სალაროებში. თუმცა, ის კრიტიკოსებმა შეაქეს და დღემდე ვუჩიას სამყაროს საყვარელ ნამუშევრად რჩება, რაც ხაზგასმულია Rotten Tomatoes-ზე მისი შესანიშნავი 97%-იანი შეფასებით. „ზენის ელფერი“ უბრალოდ კრიტიკოსებსა და მაყურებლებს არ უყვარდათ. სხვა ცნობილმა საბრძოლო ხელოვნების კინორეჟისორებმა, მათ შორის „მოღუნული ვეფხვი, დამალული დრაკონი“-ს რეჟისორმა ენგ ლიმ, გამოხატეს თავიანთი სიყვარული როგორც რეჟისორ კინგ ჰუს, ასევე კონკრეტულად მისი ნამუშევრის, „ზენის ელფერის“ მიმართ. მის კინემატოგრაფიულ სტილსა და ვუჩიას სილამაზის წარმოჩენის უნარს დიდი გავლენა ჰქონდა და ამის ალბათ საუკეთესო მაგალითი ბამბუკის ტყეში მიმდინარე ბრძოლის სცენაა. ის, თუ როგორ მოქმედებდა ის საფარად მებრძოლებისთვის ბრძოლაში, აშკარად შთააგონებდა მსგავს სამოქმედო სცენებს „მოღუნული ვეფხვი, დამალული დრაკონი“-ში, ჯეტ ლის „გმირში“ და „მფრინავი ხანჯლების სახლში“. ასევე აღსანიშნავია მისი ფემინისტური თემები და ის, თუ როგორ აძლევს ის ქალ პერსონაჟს საშუალებას, მთავარი როლი შეასრულოს (რაც კინგ ჰუს მრავალი ფილმის დამახასიათებელი ნიშანია). მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროს არატრადიციული იყო, „ზენის ელფერის“ ძლიერი და არაკონვენციური გმირი ქალის მთავარ როლზე დაყრდნობამ დიდი მოწონება დაიმსახურა და საფუძველი ჩაუყარა სხვა ქალი-წამყვანი ვუჩიას ფილმებს სხვა რეჟისორებისგან, რომელთაგან ყველაზე დიდი მემკვიდრეები არიან „მფრინავი ხანჯლების სახლი“ და „მოღუნული ვეფხვი, დამალული დრაკონი“. გვსურს თქვენი აზრის მოსმენა! გააზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ თემაში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემა შეინარჩუნოთ. თქვენი კომენტარი არ არის შენახული. ეს თემა ღიაა განხილვისთვის. იყავით პირველი, ვინც თქვენს აზრებს გამოაქვეყნებს.