ჩინელი ოსტატი რეჟისორის, ჟანგის უახლესი ნამუშევარი, რომელშიც ჯაშუშები დასავლეთისთვის დაზვერვის მიმწოდებელ წყაროს ეძებენ, შინაარსზე მეტად სტილზეა ორიენტირებული. ჯერ კიდევ 1980-იან და 90-იან წლებში, ჟანგ იმოუ (ფილმებით „ძიუ დოუ“, „აანთე წითელი ფარანი“) აღიარებული იყო ჩინეთის „მეხუთე თაობის“ ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი რეჟისორად. ეს იყო კინემატოგრაფისტების თაობა, რომელთა შემოქმედებაც არღვევდა წინამორბედთა სოციალისტურ-რეალისტურ სტილს. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ჯერ კიდევ ოფიციალურ ინდუსტრიაში მუშაობდნენ, მეხუთე თაობის რეჟისორები – მათ შორის ჩენ კაიგე და ტიან ჟუანჟუანგი – სხვადასხვა ხარისხით, თუ არა სრულად დისიდენტებად, ყოველ შემთხვევაში, გარკვეულწილად ჰეტეროდოქსულად და ანტიავტორიტარულად ითვლებოდნენ. როგორც არ უნდა ყოფილიყო, კინოოპერატორად დაწყებული კარიერის შემდეგ, ჟანგი სწრაფად იქცა საზღვარგარეთ არტჰაუსის საყვარელ რეჟისორად, რომელსაც აქებდნენ მისი მდიდრული ვიზუალური სტილის, მაღალი კინეტიკის მქონე სამოქმედო სცენების ოსტატობისთვის (როგორც ეს ჩანს ისეთ უშია-ფილმებში, როგორებიცაა „გმირი“ და „მფრინავი ხანჯლების სახლი“) და ქალი მსახიობების, მაგალითად, გონგ ლისა და ჟანგ ძიის აღმოჩენისა და წარმოჩენის უნარისთვის. დღეს, სრულიად განსხვავებულ პოლიტიკურ და ეროვნულ ლანდშაფტში, ჟანგს აღარ აქვს ისეთივე გმირული, „დასავლეთის საყვარელი“ აურა. ის გახდა რეჟიმის ფიგურა და სახელმწიფო დაფინანსებული სპექტაკლების, მაგალითად, პეკინის ოლიმპიური და ზამთრის ოლიმპიური თამაშების გახსნისა და დახურვის ცერემონიების მთავარი ინჟინერი. თუ, ვიმ ვენდერსისგან განსხვავებით, ხელოვნების პოლიტიკისგან სრულად გამიჯვნა შეუძლებელია, მაშინ ჟანგის უახლესი ნამუშევარი, „Scare Out“, პროსახელმწიფოებრივ პროპაგანდას ჰგავს, რადგან ის ჯაშუშებზე მოგვითხრობს, რომლებიც ცდილობენ გამოავლინონ საკუთარ რიგებში არსებული „მელი“, რომელიც ზე-საიდუმლო ტექნოლოგიებს ბოროტი დასავლელი კონკურენტებისთვის აგზავნის. გაითვალისწინეთ, რომ სცენარი, რომლის ავტორადაც ჩენ ლიანგია მითითებული, ცოტას ამბობს იდეოლოგიასა თუ ტექნოლოგიაზე, გარდა იმისა, თუ როგორ ეხმარებიან ისინი ფილმს ყველა იმ დინამიკური და ეფექტური მომენტის გადმოცემაში, რისი ჩვენებაც მას სურს. იდეოლოგია აქ ტრანსფორმირდება მეგობრების, მეუღლეებისა და კოლეგების მიმართ პიროვნული ერთგულების საკითხებში. ამასობაში, ზე-საიდუმლო სამხედრო ტექნოლოგია, რომელიც ფილმის „მაკგაფინია“ (სიუჟეტის მამოძრავებელი ელემენტი), ბევრად ნაკლებად მნიშვნელოვანია, ვიდრე ყველა ის დრონი და ხელოვნური ინტელექტის მქონე აღჭურვილობა, რომლებსაც ჯაშუშები იყენებენ მტრების მოსაძებნად თანამედროვე შენჟენის ფუტურისტულ მეტროპოლიაში, სადაც ფილმის მოქმედება ვითარდება. თავიდანვე, „Scare Out“ გვთავაზობს საჰაერო კადრების, სწრაფი მონტაჟისა და მკვეთრი გადასვლების მუდმივ ნაკადს შავებში გამოწყობილ ჯაშუშებს შორის, რომლებიც თავდაპირველად ჰუანგ კაის (ჟუ ილონგი) მეთაურობით მოქმედებენ ოთახიდან, სადაც მოციმციმე მონიტორები მონოტონური ქვეშევრდომების მეთვალყურეობის ქვეშაა. ჯაშუშების კიდევ ერთი ჯგუფი, ჰუანგის უახლოესი მეგობრის, იან დის (ჯექსონ ი) მსგავსად, ქუჩებში მოქმედებს და სპორტულ ტანსაცმელში გამოწყობილ დასავლელებს უნაკლოდ სუფთა ქალაქის ცენტრში ადევნებს თვალს. ფილმის წინასწარი პიარ კამპანია მას ჯონ ლე კარეს ადარებს; სავარაუდოდ, ორმაგი აგენტის თემის გამო, მაგრამ კინემატოგრაფიულად ეს უფრო „შეუსრულებელი მისია“-სა და ჰონგ-კონგში გადაღებული „შიდა საქმეების“ (Infernal Affairs) ფრენჩაიზის ნაზავია, რომლის რიმეიქიც მარტინ სკორსეზემ „განდგომილებად“ გადაიღო. „Scare Out“-ს არ გააჩნია პირველი, უნაკლო „შიდა საქმეების“ ფილმის ფსიქოლოგიური სიღრმე, მაგრამ ჟუ საოცრად მიმზიდველია, როგორც ჯაშუშთა ხელმძღვანელი საკუთარი საიდუმლოებებით, რომელსაც რომანი ჰქონდა მაცდუნებელ ბაი ფანთან (იანგ მი). ბოლო 15 წუთი სიუჟეტური მოულოდნელობების აკრობატულ ჩვენებას აწყობს, რაც ოლიმპიური ფიგურული სრიალის ჩვენებებს მოგვაგონებს. მიუხედავად ამისა, ჟანგის ხელოსნობის წარმოუდგენელი ოსტატობა სრულად ვლინდება, რაც ოთხმაგი აქსელის, სალხოვისა და ერთი ფეხით თავის უკან დაჭერილი სუპერსწრაფი ბრუნვების კინემატოგრაფიული ეკვივალენტია. „Scare Out“ გაერთიანებული სამეფოსა და ირლანდიის კინოთეატრებში 20 თებერვლიდან გამოდის, ავსტრალიის კინოთეატრებში კი უკვე ნაჩვენებია.