ავტორი: სკოტ როქსბორო, ევროპის ბიუროს ხელმძღვანელი ჟულიეტ ბინოშმა ოთხი ათწლეული გაატარა ფრანგული და ევროპული კინოს მოუსვენარი ინტელექტის განსახიერებაში, ავტორებსა და ემოციურ რეგისტრებს შორის დაუძაბავად მოძრაობდა. ლეო კარაქსის „ხიდზე შეყვარებულების“ (1991) უსახლკარო, თავგამოდებით რომანტიკული მხატვრის, მიშელის ველური, ექსტაზური ინტენსივობიდან, კშიშტოფ კიშლოვსკის „სამი ფერი: ლურჯის“ (1993) დაქვრივებული ჟულის უხეშ, მწუხარებით სავსე შინაგან სამყარომდე; აბას კიაროსტამის „დამოწმებული ასლის“ იდუმალებით მოცული ელის ცვალებადობიდან, ანი ჰანგ ტრანის „ნივთების გემოს“ (2023) ღრმად მგრძნობიარე, მაგრამ ფრთხილად თავშეკავებულ მე-19 საუკუნის მზარეულ ევჟენამდე, ბინოში მუდმივად ხელახლა განსაზღვრავდა ეკრანულ ქალურობას საკუთარი პირობებით. მიუხედავად იმისა, რომ ჰოლივუდურ პროდუქციებში მისი როლები უფრო მსუბუქი, უფრო სუფლეს მსგავსი იყო, ვიდრე კასულეტი, ისინი მაინც მიმზიდველი რჩება. ის დაუძაბავი ხიბლია, როგორც კონფიტერი, რომელიც თვითუარმყოფელ პურიტანებს ცდის ფილმში „შოკოლადი“ (2000), ან როგორც ტკბილი და წმინდა ექთანი, რომელიც ნუგეშს სცემს ომისგან დაზარალებულებს „ინგლისელ პაციენტში“ (1996) – როლი, რომელმაც ბინოშს ოსკარი მოუტანა. „დედოფალი ზღვაში“ სულ სხვა რამ არის. ბინოში თამაშობს საკმაოდ ჩვეულებრივ ქალს, რომელიც შუახნის საკმაოდ ნაცნობ ხაფანგშია მოქცეული. ის მოქცეულია მშობლობას — როგორც ახლად მარტოხელა დედა, რომელიც ზრდის თინეიჯერ ქალიშვილს [ფლორენს ჰანტი „ბრიჯერტონიდან“], რომელიც ახლახან აღმოაჩენს საკუთარ სექსუალობას — და დედაზე ზრუნვას [ანა კალდერ-მარშალი], რომელსაც ალცჰეიმერის დაავადება აქვს, რომლის მეუღლე, მისი მამინაცვალი [ტომ კორტნი] შესაძლოა მასზე ძალადობდეს. ფილმი პარიზელ ხატს თანამედროვე ლონდონში მუნიციპალურ სახლებს, მოხუცთა სახლებსა და სოციალური სერვისების არაესთეტიკურ ლოგისტიკაში აჩვენებს. თითქოს ბინოში კენ ლოუჩის გადასაღებ მოედანზე შეცდომით მოხვდა. მაგრამ „დედოფალი ზღვაში“ სწრაფად ავლენს, რომ ის უფრო უცნაური და შემაშფოთებელია, ვიდრე ზედაპირიდან ჩანს. რეჟისორი ლენს ჰამერი, რომელიც ბრუნდება თავისი მეორე მხატვრული ფილმით 2008 წლის „სანდენსის“ აღმოჩენა „ბალასტის“ შემდეგ, „სამზარეულოს ნიჟარის რეალიზმის“ ნაცნობ ჩარჩოს იყენებს ბევრად უფრო ბუნდოვანი ტერიტორიის გამოსაკვლევად: მორალური ნისლი, რომელიც ავადმყოფობას, სიბერესა და ოჯახურ ვალდებულებებს აკრავს. „ჰოლივუდ რეპორტერთან“ საუბარში, „დედოფალი ზღვაში“ ბერლინში საკონკურსო პრემიერის წინ, ბინოშმა ისაუბრა სიბერეზე, ეკრანულ დედასთან დაახლოებაზე „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ფონზე და ევროპული კინოს მნიშვნელობაზე „ცეცხლმოკიდებულ სამყაროში“. როგორ ჩაერთეთ ამ ფილმში და რა მიგიზიდათ ამ ისტორიაში? როდესაც ლენსს ვესაუბრე, ის ძალიან ღია იყო საკუთარი ისტორიის გაზიარებასა და ისტორიის ერთობლივ განვითარებაზე. და ისტორია ჩვენი საუბრისას და სცენარიც განვითარდა. მას მართლაც სურდა კოლექტიური გამოცდილება ჰქონოდა მსახიობებთან ერთად. ის, რაც ლენსს ვუთხარი, იყო, რომ ისტორია მაინტერესებდა, რადგან მახსოვს ჩემი ცხოვრების პერიოდები, როდესაც ახალგაზრდა თაობის აღზრდას შორის ვიყავი, რომლებიც სახლიდან მიდიან საკუთარი ცხოვრებით საცხოვრებლად, და მშობლებს შორის, რომლებიც ქვევით მიდიან, ნაკლები მოძრაობით, ნაკლები დამოუკიდებლობით. ეს არის შუახნის დრო, როგორც ადამიანისთვის, როდესაც ამ ორ სრულიად განსხვავებულ მხარეს შუაში ხართ და არ იცით, როგორ მოაგვაროთ ეს. ეს დამემართა მე. ლენსს ეს აინტერესებდა. ვფიქრობ, ეს საკმაოდ თანამედროვე ისტორიაა. ალცჰეიმერის დაავადება ბევრ ადამიანს აქვს. საკმაოდ გასაკვირია, რამდენად იქცა ეს დაავადება სიბერის ნაწილად ახლა. როგორ განვითარდა ლენსის თავდაპირველი იდეა და ორიგინალური სცენარი, როდესაც ის ერთად შეიმუშავეთ? სცენარის პირველივე მონახაზიდან ბევრი არ მახსოვს, გარდა იმისა, რომ მან რაღაც შემახო ჩემში. ეს ლენსს ელ.ფოსტით გავუზიარე და მას სურდა, რომ პირადი ისტორიები გამეზიარებინა და მათით შთაგონებული ვყოფილიყავი. ის, რაც მომწონდა ამ ამბავში, არის ის, რომ როდესაც ამ მდგომარეობაში ხართ და პასუხისმგებლობას გრძნობთ თქვენი მშობლის მიმართ, იღებთ გადაწყვეტილებებს, რომლებიც საბოლოოდ შეიძლება იყოს ყველაზე ცუდი გადაწყვეტილებები. [ჩემი პერსონაჟი] იღებს არჩევანს, რომელიც მისი აზრით, დედის სიკეთისთვისაა. ის მიუთითებს რაღაცაზე, რაც არ მუშაობს და ცდილობს დახმარების მიღებას. მაგრამ ეს მოულოდნელად მას და მის დედას მთელ ამ სისტემაში, ამ სოციალური ზრუნვის სისტემაში აგდებს და ის კარგავს კონტროლს. ეს სისტემა, რომელიც ადამიანებზე ზრუნვასა და მათ დაცვას უნდა ემსახურებოდეს, მოულოდნელად კოშმარად იქცევა. ის, რაც მომწონდა, იყო ის, რომ ფილმი კითხვებს სვამს, მაგრამ პასუხები არ აქვს. ეს გაფიქრებინებს: სად არის გამოსავალი ამ დაავადებისთვის ამ სისტემაში? განსაკუთრებით იმ ადამიანებისთვის, ვინც ცოტათი დამოუკიდებელია, მაგრამ სრულად არა. არის ეს შუალედური დრო, რომელიც იმდენად რთულია, რადგან სწორედ ამ დროს შეიძლება მოხდეს უბედური შემთხვევები, როდესაც ყველაფერი კონტროლიდან შეიძლება გამოვიდეს. პერსონაჟების მიმართ ჩვენი პერსპექტივა მკვეთრად იცვლება მთელი ფილმის განმავლობაში, განსაკუთრებით ტომ კორტნის მიმართ, რომელიც თქვენი პერსონაჟის მამინაცვალს თამაშობს. პირველ 10-15 წუთში ის ბოროტმოქმედის შთაბეჭდილებას ტოვებს, რომელიც სარგებლობს...