90-იანმა წლებმა ლეგენდარული კომედიების მთელი სერია მოგვცა, თუმცა ათწლეულის ყველაზე სასაცილო ფილმი სინამდვილეში სრულიად განსხვავებული ჟანრიდანაა. გაბედული და ზოგადად წინა ეპოქის უარმყოფელი დამოკიდებულებით, 90-იანი წლების კულტურა გამორჩეული იყო. ასეთივე იყო იმ დროის კომედიებიც, რომელთაგან ბევრი ასახავდა ათწლეულის ცვალებად კულტურულ ტენდენციებს. მეინსტრიმულმა იუმორმა უფრო ბნელი სახე მიიღო, ხოლო დამოუკიდებელი კინოს აღმავლობამ კიდევ უფრო მეტ სუბვერსიულ ხმას მისცა საშუალება გაჟღერებულიყო. ცინიკური ხუმრობები და „ზარმაცი გმირები“ პოპულარობის პიკზე იყვნენ, „X თაობა“ კი თავის აზრს მედიაში აფიქსირებდა. მიუხედავად ამისა, 90-იანი წლების ყველაზე სასაცილო ფილმმა სიცილი მისი გულწრფელობით გამოიწვია და არა ირონიული მახვილგონიერებით. 1999 წელს გამოსული, კრის სმიტის ველურად დაუფასებელი დოკუმენტური ფილმი „ამერიკული ფილმი“ (American Movie), აბსოლუტურად სასაცილოა. ის ვირჯინიელი ინდი კინორეჟისორის, მარკ ბორჩარდტის, ისტორიას მოგვითხრობს, რომელიც საშინელებათა ფილმის, „ქოვენის“ (Coven) გადაღებას ცდილობს. ფილმი მარკის ცხოვრებას აჩვენებს, მისი მეგობრებითა და ოჯახის წევრებით, ასევე საზოგადოებით, რომელმაც მასზე გავლენა მოახდინა. ის ასევე ღრმად იკვლევს მარკის ოცნებებს, რაც მისი პირადი ფილოსოფიის პლატფორმას წარმოადგენს. „ქოვენი“ 1997 წელს დასრულდა. სიცილი ხშირად მოდის მარკის ციტირებადი იდიომებიდან, ან იმ ნამდვილი უხერხულობიდან, რომლის ჩვენებასაც ფილმი დეტალურად არ ერიდება. „ამერიკული ფილმი“ არის ფანჯარა ჩვეულებრივი ადამიანის ცხოვრებაში, რომელიც არაჩვეულებრივისკენ ისწრაფვის. ის გვიჩვენებს, რომ კინემატოგრაფია არ არის გლამურული ხელოვნების ფორმა, განსაკუთრებით შეზღუდული ბიუჯეტით და პროფესიონალური გუნდის გარეშე. 90-იანი წლების მრავალი კომედიისგან განსხვავებით, რომლებიც სარკაზმზე იყო დაფუძნებული, „ამერიკულ ფილმში“ მომხიბვლელი გულწრფელობაა. ის იმდენად სასაცილოა, რადგან მარკისა და მისი მეგობრების ნაკლოვანებები ნაცნობია, ისევე როგორც მისი ოცნებების შეუპოვრობა. მაყურებელი არ იცინის პერსონაჟებზე, არამედ საკუთარ თავზე და საკუთარ ნაკლოვანებებზე, რომლებიც ეკრანზე აისახება. ფილმები კინოგადაღებაზე ჰოლივუდის გარიჟრაჟიდან არსებობს, მაგრამ ცოტა თუ უწევს კონკურენციას „ამერიკულ ფილმს“. ცხადია, დოკუმენტური ფორმატი საშუალებას იძლევა, მიდგომა უფრო გულწრფელი იყოს, მაგრამ 1999 წლის ამ შედევრს კიდევ უფრო მეტი აქვს სათქმელი. ის ცდილობის გარეშე აშორებს ფილმს გლამურს, რადგან ყოველდღიური ტრიუმფები და ტრაგედიები პირდაპირ ეკრანზეა ნაჩვენები. ის არ ცდილობს რაიმე ნარატივის შექმნას თხრობის მიზნებისთვის და ზუსტად ასახავს არაწრფივ გზას, რომელიც მხატვრების უმეტესობამ უნდა გაიაროს თავიანთი პროექტების დასასრულებლად. მარკ ბორჩარდტი არ არის რაღაც გაუგებარი გენიოსი, არამედ ჩვეულებრივი ადამიანი, რომელიც ცდილობს თავისი ნამუშევრებით სამყაროს დაუკავშირდეს. ჰოლივუდი ხშირად მითოლოგიზირებს ფილმს, მაგრამ „ამერიკული ფილმი“ ამას არ აკეთებს. დიდ კომედიებს უნდა ჰქონდეთ უნაკლო ამბავი, მაგრამ დოკუმენტურ ფილმებს ნარატიულ მიდგომაში უფრო მეტი თავისუფლება ეძლევათ. ეს უპირატესობა „ამერიკულ ფილმს“ საშუალებას აძლევს, გადააჭარბოს მის ბევრ კომედიურ ანალოგს, რადგან რაც არ უნდა მოხდეს, ის თავისებურად სასაცილოა. კინოგადაღება ჯერ კიდევ ფართოდ არის გაუგებარი, მაგრამ „ამერიკული ფილმი“ ყველაზე ახლოს მიდის მისი მომხიბვლელობის ახსნასთან.