თრილერებს იმიტომ ვუყურებთ, რომ ისინი ადრენალინის მოზღვავებასა და გულის აჩქარებას იწვევენ. ეს ფილმები სკამზე გვაჯაჭვავს, რადგან დაძაბული სიუჟეტი სისხლს გვიჩქარებს, მოუთმენლად ველოდებით, სად მიგვიყვანს იგი. კარგი თრილერის განხილვას ვერ ვწყვეტთ, მეტიც, მას სხვა ფილმებისთვის ერთგვარ შაბლონადაც ვიყენებთ. ჩვენ გვიყვარს ისეთი ფილმები, რომლებიც ყველა ასპექტში უნაკლოა, მაგრამ რა ვუყოთ იმ ფილმებს, რომლებიც შესანიშნავია, თუმცა არა სრულყოფილი? ამ სტატიაში განვიხილავთ ათ თრილერს, რომლებიც თითქმის შედევრებია, მაგრამ სრულყოფილებას ოდნავ აკლიათ – ის სათაურები, რომლებიც ათიდან ცხრიანები არიან. ეს ის ფილმებია, რომლებიც სავარაუდოდ წლის საუკეთესოთა სიაში მოხვდნენ, მაგრამ ყველა დროის თრილერების სიებში მათ ცოტა დააკლდათ. ამ სიაში არსებულ ფილმებს, როგორც წესი, რაღაც აკლიათ, რაც მათ სრული შედევრის სტატუსს არ აძლევს. მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება მაინც გვიყვარდეს ისინი, ისინი მაინც არ არიან იქამდე. ყველა სცენური პიესა არ გადადის ეკრანზე ძალდაუტანებლად. თუმცა, არსებობს ისეთებიც, რომლებიც არა მხოლოდ უწყვეტად ახორციელებენ ტრანსფორმაციას, არამედ ახალ გავლენას ახდენენ. ასეთი იყო 1967 წლის ფსიქოლოგიური თრილერი „დაელოდე სიბნელეს“ (Wait Until Dark). ფრედერიკ ნოტის პიესაზე დაფუძნებული ეს დაძაბული თრილერი ლიზას (სამანტა ჯონსი) მიერ თოჯინაში ჰეროინის შემოტანისა და მისი ფოტოგრაფ სემ ჰენდრიქსისთვის (Sam Hendrix) უსაფრთხო შესანახად გადაცემის შემდეგ მის მეუღლეს, სიუზი ჰენდრიქსს (ოდრი ჰეპბერნი) მიჰყვება. სიუზი ახლად დაბრმავებული ქალია, რომელიც გრინვიჩ ვილიჯში ცხოვრობს და მას სამი კრიმინალი – როატი (ალან არკინი), მაიკი (რიჩარდ კრენა) და კარლინო (ჯეკ ვესტონი) – ავიწროებენ, რათა აიძულონ, მათთვის ჰეროინი მოძებნოს. მოწყვლადობისა და უმწეობის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ შექმნილი ბრწყინვალე ფილმი, „დაელოდე სიბნელეს“ შესანიშნავი კატა-თაგვობანას თამაშია კულმინაციური დასასრულით. ეს თრილერი ერთ-ერთი საუკეთესოა ჩვენი, მაყურებლის, ვუაიერისტული პერსპექტივის გამო. ჩვენ ვიცით ბოროტმოქმედთა მოტივები და ვხედავთ უზარმაზარ შფოთვას, რომელიც სიუზის წინააღმდეგ არის მიმართული. ჩვენ ვუყურებთ, როგორ იქცევა სიუზი გენიოსად სენსაციურ დასასრულში, სადაც ის თანაბარ პირობებს ქმნის ყველას სიბნელეში ჩაძირვით, თავისი გამჭრიახობითა და გარემოსთან ნაცნობობით იბრძვის. ჭეშმარიტად ბრწყინვალე ფინალით, „დაელოდე სიბნელეს“ მაქსიმალურად ზრდის დაძაბულობას კლაუსტროფობიული, ერთლოკაციური გარემოსა და მაღალი ფსონების მქონე წინაპირობის საშუალებით. კინემატოგრაფიული ტრანსფორმაცია საშუალებას აძლევს რეჟისორ ტერენს იანგს, სრულყოფილად შექმნას ატმოსფერო მონტაჟისა და კადრების მეშვეობით, მაგრამ არაფერი სჯობს სცენაზე შექმნილ რეალურ დროში დაძაბულობას. ბოლო ხუთი წლის ერთ-ერთი ყველაზე ნაკლებად შეფასებული თრილერი არის სკოტ ბეკისა და ბრაიან ვუდსის „ერეტიკოსი“ (Heretic). ეს არის ფსიქოლოგიური ჰორორ-თრილერი, რომელიც რწმენის თემას ეხება. ფილმი ორ ახალგაზრდა, უკანასკნელი დღეების წმინდანთა მისიონერს, და ბარნსსა (სოფი თეტჩერი) და და პაქსტონს (ქლოი ისტი) მიჰყვება, რომლებიც ექსცენტრიკული, მუქარის შემცველი მამაკაცის, მისტერ რიდის (ჰიუ გრანტი) ხაფანგში აღმოჩნდებიან. ბრწყინვალედ დაწერილი, დიალოგებზე ორიენტირებული ფილმი, „ერეტიკოსი“ ოსტატურად აერთიანებს რელიგიის შესახებ მაღალი ფსონების ფილოსოფიურ დებატებს ფსიქოლოგიურ ჰორორთან, ქმნის დაძაბულ, ორიგინალურ და ინტელექტუალურ გამოცდილებას, რომელიც დაძაბულობაზეა დამოკიდებული და არა მოულოდნელ შეშინებაზე (jump scares). ფილმი ძლიერი პერსონაჟების შესწავლას წარმოადგენს. გრანტი ამ როლში საუკეთესოა, დამაჯერებლად აბალანსებს ბოროტებასა და არგუმენტირებულ დისკუსიას. დარწმუნებული იყავით, რომ „ერეტიკოსი“ კარგად არ დასრულდებოდა; უბრალოდ ვერ მივხვდით, რომ ეს ცუდად გააზრებული დასასრულის გამო მოხდა. „ერეტიკოსი“ სამწუხაროდ, დასასრულს აფუჭებს. ფსიქოლოგიური თრილერიდან ძალადობრივ „მკვლელი სარდაფში“ ჰორორის კლიშედ გადაქცევა ყველა წინა მომენტს ამცირებს. ის რწმენისა და რელიგიის მყარად ნეიტრალურ შესწავლად რჩება, სანამ ღრმა მეტაფორის მეშვეობით მნიშვნელოვანი განაცხადი არ მოგვეცემა. „ერეტიკოსი“ თითქმის სრულყოფილი შედევრი იყო; მას უბრალოდ კიდევ ერთი სამუშაო სესია სჭირდებოდა სრულყოფილებამდე მისასვლელად. ის, რომ ფილმი შეიძლება საკამათო იყოს, არ ნიშნავს, რომ ის არ არის შესანიშნავი. ასეთია სიტუაცია „გიყვარდეს ან გძულდეს“ თრილერის, „პერსპექტიული ახალგაზრდა ქალის“ (Promising Young Woman) შემთხვევაში. ემერალდ ფენელის შემოქმედებიდან გამომდინარე, სიუჟეტი მარტივია. ქერი მალიგანი განასახიერებს კესის, პრობლემურ ახალგაზრდა ქალს, რომელსაც ტრავმული წარსული ტანჯავს, როცა ის პატიებასა და შურისძიებას შორის ნავიგაციას ახდენს. მის ორმაგ ცხოვრებაში, დღისით ის ყავის მაღაზიაში მუშაობს და მშობლებთან ერთად ცხოვრობს. ღამით კი ბარებს სტუმრობს, თავს მთვრალად აჩვენებს, რათა ხაფანგში მოაქციოს „კეთილი ბიჭები“, რომლებიც მის მოწყვლადობით სარგებლობას ცდილობენ. მიუხედავად იმისა, რომ ზიანს არ აყენებს, მისი მისიაა შური იძიოს ყველაზე, ვინც წლების წინ მისი მეგობრის, ნინას, სექსუალურ ძალადობაში იყო პასუხისმგებელი. #MeToo მოძრაობის რეაქციული ფილმი, „პერსპექტიული ახალგაზრდა ქალი“ ჟანრს აქცევს „გაუპატიურების შურისძიების“ საგად, რომელიც იყენებს ნათელ ფერთა პალიტრას ბნელი თემატიკის დასაპირისპირებლად. ვიზუალურად ბრწყინვალე და საოცრად ემოციური, ფენელი დასასრულს ერთ ნაბიჯით ზედმეტად შორს მიჰყავს, ვერ ახერხებს ნაწარმოების სრულად დასრულებას. მიუხედავად იმისა, რომ კულმინაცია სისხლიანად კარგი დროა, კესის მორალი არსებითად დაღმავალია. კესი თავის საქციელზე პასუხისმგებლობას იღებს ბოლო შეტყობინებების გაგზავნით, მაგრამ ის თითქმის მოწამედ იქცევა, თითქოს სურს, რომ მოკლან, როგორც მისი ბოლო ქმედება. მიუხედავად იმისა, რომ მაყურებლის შოკირება და შურისძიების თრილერის ტიპური, კათარზისული და ტრიუმფალური ფორმულის უარყოფა დასაფასებელია, ფილმის დასასრული ნიჰილისტური და პრობლემურია.