მრავალი ათწლეულის განმავლობაში, მომღერალი და სიმღერების ავტორი ბობ დილანი აქტიურად აყალიბებდა და თავიდან განსაზღვრავდა პოპულარული მუსიკის დეფინიციას, თავიდან იგონებდა ჟღერადობას, ამიტომ, როდესაც ის მუსიკის მომავალზე საუბრობს, ადამიანთა უმეტესობა ყურადღებით უსმენს. მისი გამორჩეული ბარიტონული ხმა არამხოლოდ მრავალი ჰიტის – როგორებიცაა „Like a Rolling Stone“ და „Blowin' in the Wind“ – უკან იდგა, არამედ მას ასევე აქვს უნარი, ამოიცნოს ხანგრძლივი დიდება სხვებში. დილანის გავლენა და მუსიკალური ნიჭი მხოლოდ მის საკუთარ შემოქმედებით კატალოგზე არ შეჩერებულა. საკუთარი სიმღერების წერის გენიალურობის მიღმა, მან შეძლო ამოეცნო, რომ როკ-ჯგუფი U2 იქნებოდა მუსიკალური აქტი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში გაგრძელდებოდა. ბობ დილანი, რა თქმა უნდა, დიდი ხანია დაფასებულია თავისი არტისტულობისთვის, იმდენად, რომ ჟურნალმა Rolling Stone-მა ის ყველა დროის საუკეთესო სიმღერების ავტორად დაასახელა, რასაც მოჰყვა კიდევ ერთი დიდი ლეგენდა, The Beatles-ის პოლ მაკარტნი. და 84 წლის ასაკში, მუსიკალურ ინდუსტრიაში თითქმის 60 წლის მოღვაწეობის შემდეგ, ის კვლავ აქტიურია, მისი ბოლო სტუდიური ალბომი, „Shadow Kingdom“, 2023 წელს გამოვიდა კრიტიკული და კომერციული წარმატებით. დილანის ნაყოფიერი კარიერის გათვალისწინებით, რომელიც მოიცავს 10 გრემის ჯილდოს, შეიძლება გასაკვირი ჩანდეს, რომ არსებობენ მის კალიბრის არტისტები, რომლებსაც ის ნიჭით აღმატებულად გამოარჩევს, მით უმეტეს, რომ მათ კარიერას საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში დასამახსოვრებელად მიიჩნევს. თუმცა, როკ-ენ-როლისა და ფოლკლორის ხატის თქმით, არსებობს სულ მცირე ერთი ბენდი, რომლის მუსიკაც ასეთ მაღალ ქებას იმსახურებს. ეს ბენდი U2-ია. U2, რა თქმა უნდა, არის საკულტო ირლანდიური როკ-ჯგუფი, რომელიც 1976 წელს ჩამოყალიბდა. ცნობილი თავისი ეკლექტური ჟღერადობით, მგზნებარე ტექსტებით და სხვადასხვა პოლიტიკური საკითხებისადმი ერთგულებით, ბონოს ხელმძღვანელობით ჯგუფმა მსოფლიო აღიარება მოიპოვა ისეთი ჰიტ ალბომებით, როგორებიცაა „How to Dismantle an Atomic Bomb“ და „Under A Blood Red Sky“. პოპულარულმა ჯგუფმა, რომელიც თავის შთაგონებად Ramones-ს, T. Rex-სა და დევიდ ბოუის ასახელებს, ასევე გავლენა მოახდინა ისეთ არტისტებზე, როგორებიც არიან The Killers და Muse. მაგრამ დილანის შთაბეჭდილების მოხდენა, ეს თავისთავად განსაკუთრებული მიღწევაა. ბონოს თქმით, ჯგუფის ავტობიოგრაფიაში, „U2 by U2: The Definitive Band History“, როდესაც მან დილანის მიმართ აღტაცება გამოხატა, ამ უკანასკნელმა გააოცა საკუთარი ქებით ჯგუფის მიმართ: „ბობ დილანს ვუთხარი, „თქვენს სიმღერებს ხალხი ათასობით წლის განმავლობაში დაუკრავს“. მან მიპასუხა: „კაცო, შენს სიმღერებსაც მოუსმენენ. უბრალოდ არავის ეცოდინება მათი დაკვრა.“ U2 არ არის ერთადერთი არტისტი, რომელსაც ბობ დილანმა ქება შეასხა. მიუხედავად იმისა, რომ ცნობილია, დილანსა და The Beatles-ს საკმაოდ რთული ურთიერთობა ჰქონდათ, ხშირად შემოქმედებითი დაძაბულობით სავსე, თითოეული მხარე ერთმანეთს როგორც აკრიტიკებდა, ასევე აქებდა, და უდავოა, რომ ჯგუფმა შთაგონება დილანისგან მიიღო. თუმცა, დილანი ზოგჯერ გამოხატავდა თავის აღფრთოვანებას „ფაბ ოთხეულის“ არტისტულობითა და სიმღერებით, განსაკუთრებით მათ კლასიკურ 1963 წლის სიმღერაზე „Do You Want to Know a Secret“, რომელიც ძირითადად ჯონ ლენონმა დაწერა, ჯორჯ ჰარისონი კი წამყვანი ვოკალისტი იყო. თითქმის ორწუთიანი პოპ ბალადა გამოვიდა, როგორც მეორე სინგლი მათი სადებიუტო ჰიტ ალბომიდან „Please Please Me“. „კედლის მიღმა რადიო ჩართული იყო და ხმა ხარვეზებით აღწევდა“, - იხსენებდა დილანი ამ ტრეკზე 2004 წლის „Chronicles: Vol 1“-ში. „ისინი ისე ადვილად მისაღები იყვნენ, ისეთი მყარი. მახსოვს, როდესაც პირველად გამოჩნდნენ. მათ ინტიმურობა და თანამგზავრობა შესთავაზეს, როგორც არცერთ სხვა ჯგუფს. მათ სიმღერებს იმპერია უნდა შეექმნათ. ეს დიდი ხნის წინ იყო. „Do You Want to Know a Secret“. სრულყოფილი 50-იანი წლების ტკბილი სასიყვარულო ბალადა, და მათ გარდა არავის შეეძლო ამის გაკეთება. რაღაცნაირად, მასში სუსტი არაფერი იყო.“ „Do You Want to Know a Secret“-ის გარდა, დილანმა კიდევ ერთი The Beatles-ის სიმღერა, „I Want to Hold Your Hand“ შეაქო. 2015 წელს მან NME Magazine-ს უთხრა, რომ აქებდა არა მხოლოდ სინგლს, არამედ მათ ლეგენდარულ ედ სალივანის შოუზე გამოსვლას: „„I Want To Hold Your Hand“... ისინი აკეთებდნენ ისეთ რაღაცებს, რასაც სხვა არავინ აკეთებდა. მათი აკორდები აღმაშფოთებელი იყო, უბრალოდ აღმაშფოთებელი, და მათ ჰარმონიებს ყველაფერი მნიშვნელობას ანიჭებდა... მე ვიცოდი, რომ ისინი მიმართულებას აჩვენებდნენ, საით უნდა წასულიყო მუსიკა.“