ანა სელესტე მონტალვო პენია განასახიერებს ახალგაზრდა ქალს, რომელიც რეჟისორის დოკუ-ფანტასტიკის ჰიბრიდში გამრავლების სურვილით სიგიჟის ზღვარზე მიდის. ლეზლი ფელპერინი, მიწვეული კინოკრიტიკოსი თავისი სამართლიანად აღიარებული დოკუმენტური ფილმების (The Mole Agent, The Eternal Memory) შემდეგ, რომლებიც დრამასავით იკითხება, და რეალურ მოვლენებზე დაფუძნებული სკრიპტული ნამუშევრის (In Her Place) შემდეგ, ჩილელი რეჟისორი მაიტე ალბერდი აგრძელებს ფიქციასა და ფაქტს შორის ზღვრების დაბუნდოვნებას, არევასა და მხიარულად გაბუნდოვნებას თავის უახლეს, ხანდახან ძალიან კომიკურ და შემდეგ მოულოდნელად ამაღელვებელ ნამუშევარში – „ჩემი საკუთარი შვილი“ (Un hijo propio). ფილმი, რომელიც 2000-იანი წლების დასაწყისის საინფორმაციო ისტორიას ეფუძნება და ალბერდის ეკვატორის ჩრდილოეთით, მექსიკაში მიჰყავს თავისი პირველი მექსიკურ-სეტინგური ფილმისთვის, აერთიანებს ინტერვიუებს ამ უცნაური ამბის ნამდვილ მონაწილეებთან და მოვლენების სკრიპტულ და შესრულებულ რეკონსტრუქციებს. მაგრამ არ ინერვიულოთ, ეს არ ჰგავს ტელევიზიისთვის შექმნილ დოკუმენტურ ფილმებში ხშირად ნანახ უგემოვნო რეკონსტრუქციებს, რომლებიც მოსაუბრე თავების მონოტონურობის გასაფანტად გამოიყენება, ნაწილობრივ ალბერდის მოხერხებული თხრობის ოსტატობის წყალობით. ხელს უწყობს ისიც, რომ მსახიობთა გუნდს წარუძღვება უზომოდ მომხიბვლელი ანა სელესტე მონტალვო პენია, რომელიც ასრულებს ალეხანდრას, ახალგაზრდა საავადმყოფოს ადმინისტრატორის როლს, რომელიც ორსულობას აყალბებს და დედობის მწვავე სურვილის მოსახსნელად მკვეთრ ზომებს მიმართავს. ამასთან, ის ცდილობს გააჩუმოს ყველა შემაწუხებელი ნათესავი, რომლებიც გამუდმებით ეკითხებიან, როდის შექმნიან ის და მისი ქმარი არტურო (არმანდო ესპიტია) საკუთარ ოჯახს. ქეთი გრინის უფრო ბნელ, მაგრამ მსგავსი ჟანრის შემცვლელ დოკუმენტურ ფილმს, „კასტინგი ჯონბენე“ (Casting JonBenet) მოგვაგონებს, ეს ფილმი იწყება რედაქტირების სერიით, რომელიც გვიჩვენებს სხვადასხვა მსახიობს, რომლებიც ცდილობენ ჩვენი რთული პროტაგონისტის, ალეხანდრას, მეტსახელად აჟეს, როლს. მონტალვო პენიას ქასთინგი რამდენიმე წუთში გადმოსცემს აჟეს გამორჩეულ ნაზავს სიცოცხლისუნარიანობის, სიმტკიცისა და პასტელურ-ვარდისფერი გოგოური ხასიათის, რომელიც შერეულია დისოცირებულ დელუზიურობასთან. აქედან მოყოლებული, ფილმი ძირითადად პირდაპირი ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით აღწერს, თუ როგორ აღმოჩნდნენ აჟე და მოგვიანებით არტურო სასოწარკვეთილ სიტუაციაში, რომელშიც საბოლოოდ აღმოჩნდებიან. როდესაც აჟესა და არტუროს ქორწილში „გაუწყვეტელი მელოდიის“ (Unchained Melody) ფონზე ცეკვის (დადგმული) კადრები იშლება (ნამდვილ კადრებს მოგვიანებით ვნახავთ), აჟე ხსნის, რომ იმ მომენტშიც კი, რომელიც მისი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი უნდა ყოფილიყო, გრძნობდა, რომ არტუროს დედა არ ფიქრობდა, რომ აჟე მისი შვილისთვის საკმარისად კარგი იყო. მზაკვრული გაყინული კადრი გვიჩვენებს დამჯდარ დედამთილს (ანხელეს კრუსი), რომელიც მართლაც ძალიან უკმაყოფილო ჩანს. ჯერ კონფეტიც არ იყო დასახლებული, რომ დეიდებისა და ბიძაშვილების დიდი ოჯახი კითხვებს იწყებს, როდის გააჩენენ ბავშვს. სამწუხაროდ, საწყალ აჟეს ორი აბორტი მოკლე დროში ემართება, და საბოლოოდ, გინეკოლოგი იმ საავადმყოფოში, სადაც აჟე მუშაობს, აფრთხილებს, რომ შესაძლოა, მას არასოდეს შეეძლოს ბავშვის ბოლომდე გაჩენა. მესამე ორსულობის შეწყვეტის შემდეგ, აჟე საავადმყოფოს მოსაცდელში ხვდება ახალგაზრდა ქალს, სახელად მაირას, და ისინი საუბარს იწყებენ. მაირა, რომელსაც უკვე ჰყავს ერთი შვილი და ბავშვს იმ პერიოდში ელოდება, როდესაც აჟეს მისი ბავშვი ეყოლებოდა, უბედურად ორსულადაა. ის საავადმყოფოში აბორტის გასაკეთებლად მოვიდა, თუმცა ამჯობინებდა „ბავშვის გაცემას, ვიდრე გადაგდებას.“ აჟე სთავაზობს მაირას, რომ როდესაც დრო მოვა, ბავშვი მას გადასცეს, და მაირა, ნაკლებად სავარაუდოდ, თანხმდება. მოტყუების გასაგრძელებლად, აჟე იწყებს ორის მაგივრად ჭამას, იმატებს წონაში, საბედნიეროდ, მისი ახალი ზედმეტი წონის დიდი ნაწილი მუცლის არეში ნაწილდება. შეშინებული იმით, რომ არტურომ შეიძლება გაარკვიოს, რომ ის ორსულად არ არის, ის თავს არიდებს მას, როდესაც ის საწოლში ცდილობს მასთან დაახლოებას (ამბობს, რომ ეს ბავშვისთვის ცუდია) და ამტკიცებს, რომ არ არის საჭირო, რომ ის რომელიმე სამშობიარო შემოწმებაზე საავადმყოფოში მოვიდეს. მარაბუს ბუმბულით მორთული კალმებით, საავადმყოფოს პროცედურების ღრმა ცოდნით და მრავალი პალატის პერსონალთან ნაცნობობით, ის ახერხებს საკუთარი თავისთვის ყალბი საავადმყოფოს ჩანაწერის გაკეთებას, ყალბი ექოსკოპიის სურათის მოპოვებას და ზოგადად, მთელი მოტყუების გაგრძელებას, სანამ ყველაფერი რამდენიმე დღეში არ ინგრევა. იმის გამხელა, თუ რა ხდება ზუსტად, გააფუჭებს ფილმის რამდენიმე ჭკვიანურ სიურპრიზს, მაგრამ აღსანიშნავია, რომ ბოლო ნახევარ საათში მნიშვნელოვან დროს ვატარებთ ნამდვილ აჟესთან და არტუროსთან – ყოველ შემთხვევაში, საკმარის დროს, რათა დავაფასოთ, რამდენად კარგად შეითვისეს მსახიობებმა პერსონაჟები. და მაინც რჩება აუხსნელი ხარისხი, განსაკუთრებით აჟეში – მშვიდი, მეოცნებე სიცარიელე, განუმეორებელი, შემაძრწუნებელი თავისი გულუბრყვილობით და ამავდროულად ტრაგიკული ნაკლი. კინოოპერატორი სერხიო არმსტრონგი და მისი გუნდი უზრუნველყოფენ, რომ კანფეტისფერი პალიტრა საკმარისად მკვეთრი იყოს იმის მინიშნებისთვის, რომ ხანდახან რეალობის სფეროში სრულად არ ვიმყოფებით, ხოლო ხშირი ხედები ზემოდან და უცნაური კუთხეები დეზორიენტაციის განცდას აძლიერებენ. მიუხედავად ამისა, დოკუმენტურ კადრებსაც გაპრიალებული ბზინვარება აქვს, რაც მინიმუმამდე ამცირებს ფაქტსა და ფიქციას შორის განცალკევებას ისე, რომ პატივისცემით ეკიდება სუბიექტებს, მათ დრამის პერსონაჟებთან ერთ დონეზე აყენებს.