არის რაღაც თავისებურად სასაცილო იმაში, რომ „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი“ (My Bloody Valentine) ყოველთვის იყო ფრენჩაიზი, რომელიც არასაკმარისად შეფასებაზე იყო აგებული. არასაკმარისად შეფასებული ქალაქები. არასაკმარისად შეფასებული ლეგენდები. არასაკმარისად შეფასებული ფილმები. ის არასოდეს ყოფილა მოწოდებული, რომ გამხდარიყო სლეშერების ჟანრის გიგანტი. უბრალოდ, პირქუში პატარა ამბავი ქალაქზე, რომელიც ცდილობდა დაევიწყებინა თავისი უარესი შეცდომა და ამისთვის სისხლით იხდიდა. და მაინც, ათწლეულების შემდეგ, ის კვლავ აქ არის. კვლავ ამოტივტივდება. კვლავ საკმარისად მახვილია, რომ გადაფაროს უფრო ხმაურიანი, უფრო ბრჭყვიალა საშინელებათა ფრენჩაიზები, რომლებიც სწრაფად აინთნენ და ისევე სწრაფად გაქრნენ. ამ გამძლეობას ის ხდის მომხიბვლელს: „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი“ არ გადარჩა იმიტომ, რომ აგრესიულად განვითარდა. ის გადარჩა იმიტომ, რომ მისი ძირითადი იდეა არასოდეს გადავიდა მოდიდან. შიში არის საზოგადოებრივი. დანაშაული მემკვიდრეობითია. ტრავმა გამოუთქმელი რჩება. შეგიძლიათ განაახლოთ ტექნოლოგია. შეგიძლიათ შეცვალოთ ტონი. შეგიძლიათ წერაქვი აუდიტორიას 3D-ში ესროლოთ. მაგრამ ისტორიის ხერხემალი უცვლელი რჩება, და სწორედ ამიტომ ორივე ვერსია საკუთარი გზებით რეზონირებს. ეს არ არის მხოლოდ რიმეიქის განხილვა. ეს არის იმის დანახვა, თუ როგორ შეიცვალა საშინელებათა ჟანრის აუდიტორია და როგორ დარჩა ზოგიერთი შიში უცვლელი. ერთი ფილმი ჩურჩულებს და სიჩუმეს აძლევს საშუალებას, ზიანი მიაყენოს. მეორე კი ყვირის და გიბიძგებს შეკრთე. ერთი და იგივე ლეგენდა. სრულიად განსხვავებული მიწოდება. ორიგინალი „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი“ (1981) პატარა ძრავას ჰგავს, რომელმაც შეძლო. ის არ იყო შექმნილი ფრენჩაიზის დასაწყებად. მას მოკრძალებული ბიუჯეტი ჰქონდა, კანადაში იყო გადაღებული და რეალურ სამთო ადგილებში მიმდინარეობდა გადაღებები. Paramount Pictures-ის მიერ გავრცელებული, ის არასოდეს ჰგავდა დახვეწილ სტუდიურ პროდუქტს. ის ხელნაკეთია. გულწრფელი. ოდნავ დაუმუშავებელი კიდეებით. ეს უხეშობა მისი ხიბლის ნაწილი ხდება. Valentine Bluffs-ში რეალობა იგრძნობა. ესენი არიან ადამიანები, რომლებიც ერთად გაიზარდნენ, ხვდებოდნენ ერთმანეთს, დაშორდნენ და ვერასოდეს დააღწიეს თავი პატარა ქალაქის გრავიტაციულ მიზიდულობას. TJ-ს, ექსელსა და სარას შორის სასიყვარულო სამკუთხედი საპნის ოპერის კლიშეს არ ჰგავს. ის გადაუჭრელ ისტორიას ჰგავს. განსაკუთრებით ექსელი ატარებს ფილმის ემოციურ დაძაბულობას. გაბრაზებული. თავდაცვითი. ჩამოყალიბებული ქალაქის დამარხული ტრავმით. როდესაც სიმართლე ზედაპირზე ამოდის, ის შოკისთვის შექმნილ შემობრუნებას არ ჰგავს, ის გარდაუვალია. ჰარი უორდენი არ არის ფრედი. ის არ არის ჯეისონი. ის არ ხუმრობს და არ პოზირებს. ის გაფრთხილებაა. ფილმი მას ზედმეტად არ ხსნის, და სწორედ ეს თავშეკავება ხდის მას ეფექტურს. ის ნაკლებად არსებობს, როგორც პიროვნება და უფრო მეტად, როგორც გაწელილი შედეგი. შეხსენება, რომ ქალაქმა ვერ შეძლო და ამ წარუმატებლობას კბილები აქვს. 1981 წლის ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი ელემენტია ავთენტურობა. გადაღებები რეალურ მაღაროებში მიმდინარეობდა. ეს ნიშნავდა ცივ, ვიწრო პირობებს და ძალიან მცირე ადგილს მანევრირებისთვის. ამ დისკომფორტს ფინალურ ფილმში იგრძნობთ. სიბნელე არ არის სტილიზებული. ის მახრჩობელაა. როდესაც პერსონაჟები სიბნელეში ქრებიან, თქვენც მათთან ერთად იკარგებით. სწორედ ამიტომ, მომენტები, როგორიცაა კიბეზე მტირალი გოგონა დასასრულისკენ, ემოციურად გულწრფელი ჩანს. ის მიწისქვეშა ხაფანგშია. მისი შეყვარებული ახლახან მოკლეს. ყველა მას ეძახის, რომ განაგრძოს მოძრაობა. ტირილი სისუსტე არ არის. ეს გადარჩენაა. ორიგინალის მემკვიდრეობა განუყოფელია მისი ცენზურის ისტორიისგან. MPAA-ის მძიმე შეკვეცებმა ფილმის ყველაზე გრაფიკული მკვლელობები ამოიღო ადრეული 80-იანი წლების სლეშერების ბუმის სიმაღლეზე. წლების განმავლობაში, აუდიტორიამ „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი“ იცოდა, როგორც მისი კომპრომისული ვერსია. იგრძნობოდა, სად იყო რაღაც შემოკლებული ან შერბილებული. და მაინც, ის მუშაობდა. ატმოსფერო იყო მისი მამოძრავებელი ძალა. გარემო იყო მისი მამოძრავებელი ძალა. საფუძველი საკმარისად ძლიერი იყო, რომ გადარჩენილიყო გაპრიალების შემდეგაც. მოგვიანებით, საშინაო გამოცემებმა საბოლოოდ აღადგინეს დაკარგული კადრების უმეტესი ნაწილი, რამაც ფილმის რეპუტაცია საკულტო ცნობისმოყვარეობიდან ჟანრის პატივცემულ ნაწილად აქცია. გადავინაცვლოთ 2009 წელში და „ჩემი სისხლიანი ვალენტინი 3D“ არ გამოდის ჩუმად. ის ჩნდება სიახლის სათვალეებით და მაშინვე გაგებინებთ მისიას: ეს არის გამოცდილება. რეჟისორი პატრიკ ლუსიე და მსახიობი ჯენსენ ეკლზი, რიმეიქი მტკიცედ ემყარება თავის იდენტობას. ეს არ იყო ზარმაცი „პოსტ-კონვერსიული“ ფულის სწრაფი მოხსნა. ის თავიდანვე 3D-სთვის იყო შექმნილი. იარაღები გარედან გამოფრინავს. სისხლი აუდიტორიისკენ ფეთქდება. მაღაროები უფრო ფართო ჩანს, თითქმის დერეფნებად არის აგებული, რათა ძალადობა პირდაპირ თქვენს სახეზე გაისროლოს. ის აგრესიულია. თეატრალური. ცოტა სასაცილო. მაგრამ ის ერთგულია. 3D ხშირად ცარიელი მარკეტინგული ინსტრუმენტია. აქ, ის თავის ადგილს იმსახურებს. ტემპი ეგუება სიღრმეს. მკვლელობები გათვლილია ტრაექტორიაზე. აუდიტორია ნაკლებად მაყურებელი და უფრო მეტად მონაწილე ხდება. კინოთეატრებში მან შექმნა ნამდვილი საზოგადოებრივი საშინელებათა გამოცდილება; ადამიანები ერთად კრთებოდნენ, ერთად რეაგირებდნენ. მცირე ხნით, რიმეიქმა კულტურული იდენტობა გამოკვეთა. მისმა Blu-ray გამოცემაც კი იზიარებდა სიახლეს, შეფუთვაში მოყვებოდა 3D სათვალეები. ის უფრო თეატრალურ გაგრძელებას ჰგავდა, ვიდრე მშვიდ საარქივო მცდელობას. ორიგინალი ფილმის შემდგომი სიცოცხლე ვერ იქნებოდა უფრო განსხვავებული. Shout! Factory-მ 1981 წლის ფილმს ზედმიწევნითი 4K რესტავრაცია ჩაუტარა, რომელმაც აქცენტი კეთდებოდა შენარჩუნებაზე და არა იაფფასიან ხრიკზე. უფრო ღრმა შავები მაღაროს სცენებში. უფრო მკვეთრი ინდუსტრიული ტექსტურები. ჭუჭყი და კლაუსტროფობია განზრახულად იგრძნობა და არა შემთხვევით.