ფილმი „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“ ელვის პრესლის საკულტო ლას-ვეგასის რეზიდენციას უღრმავდება და იკვლევს მის მნიშვნელობას არტისტის კარიერისა და მემკვიდრეობისთვის. ვფიქრობ, არსებობს ადამიანების, სულ მცირე, ერთი თაობა მაინც, ვინც შეიძლება ვერ აფასებდეს, თუ რაოდენ დიდი ძალა იყო ელვის პრესლი თავისი აყვავების პერიოდში. ადამიანები მას ან თავისთავად აღებულად მიიჩნევენ, ან – უარესი – არასწორად ესმით, ზუსტად ვინ იყო ის. თუ ვინმეს მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი პრესლის მემკვიდრეობის შენარჩუნება 21-ე საუკუნეში, ეს ბაზ ლურმანია, რომელიც, თავისი ეპიკური ბიოგრაფიული ფილმის „ელვისის“ (რომელმაც ოსტინ ბატლერი ერთ ღამეში ვარსკვლავად აქცია) გამოსვლიდან თითქმის ოთხი წლის შემდეგ, როკ-ენ-როლის მეფის კიდევ ერთი ხარკით ბრუნდება: „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“. ეს ფილმი აკეთებს იმას, რაც მისმა საკუთარმა ბიოგრაფიულმა ფილმმა ვერ შეძლო – ის ნათელს ჰფენს, თუ რაოდენ ელექტრიფიცირებული სასცენო ქარიზმა ჰქონდა მას თავის დროზე. ირონიულია, ახლა ვიფიქროთ, რომ მისი თეძოების მოძრაობა იმდენად საკამათო იყო, რომ ედ სალივანის შოუში მისი ადრეული გამოჩენისას, მას წელიდან ზემოთ იღებდნენ, რადგან მიაჩნდათ, რომ ის მოზარდებს ყველგან ისტერიკაში ჩააგდებდა. ოჰ, რა უმანკო დრო იყო ეს. მიუხედავად ამისა, როდესაც ელვისს კონცერტზე ვფიქრობთ, ეს ან ამ ადრეული გამოჩენების, ან მისი საკულტო „68 წლის დაბრუნების სპეციალის“ ფარდის ქვეშ ხდება. მისი ცხოვრების ბოლო ათწლეულში კი დომინირებდა მისი ლას-ვეგასის რეზიდენცია, რაც სამუდამოდ აკავშირებდა მას ამ ქალაქთან. როდესაც ამ პერიოდზე ვფიქრობთ, ვერ ვიგებთ, რომ ვიზუალურად წარმოვიდგინოთ ასაკოვანი ელვისი დაცემის პერიოდში, მაგრამ ლურმანის ფილმი მიზნად ისახავს ამ აზროვნების შეცვლას, მისი რეზიდენციის, სულ მცირე, პირველი რამდენიმე წლის დადგენას, როგორც საკულტო კულტურულ საწყის წერტილს – ახლა უკვდავყოფილია ისე, როგორც რამდენიმე წლის წინ შეუძლებელი იქნებოდა, კადრები აღდგენილია ისე სრულყოფილად, თითქოს მისი შოუები გადაღებული იყო ვინტაჟური 70მმ ფირის მარაგიდან. მართლაც, ამ ფილმის გიგანტურ IMAX ეკრანზე ყურება ნამდვილი სიხარული იყო, და ამას ვამბობ როგორც ადამიანი, ვინც არც კი არის ელვისის დიდი ფანი. მე მას პატივს ვცემ, მაგრამ ჩემი ხედვა მასზე შეღებილი იყო მისი მიერ გადაღებული საშინელი ფილმების გაუთავებელი სერიით (თუმცა მან რამდენიმე კარგიც გადაიღო), რომლებიც მუდმივად გადიოდა, როდესაც ვიზრდებოდი. ჩემი მშობლები ორივე „ბითლზის“ ფანები იყვნენ, ამიტომ ის ჩემთვის შედარებით მოსაწყენი ჩანდა. თუმცა, მე წამოვედი ელვისის, როგორც შემსრულებლის, ახალი დაფასებით, ლურმანის მიერ აღმოჩენილი და განსაცვიფრებელი სიცხადით აღდგენილი კადრების წყალობით, რაც თამაშის შემცვლელი აღმოჩნდა. რაც ეს ფილმი არ არის, ეს ტრადიციული დოკუმენტური ფილმია. მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ფილმის განმავლობაში, როგორც კომენტარი, გამოყენებულია კარიერის ამსახველი ინტერვიუ, აქცენტი კეთდება ელვისის მიერ რეზიდენციის შოუს შექმნაზე და იმაზე, თუ როგორ, სულ მცირე, თავიდან, მან მას ახალი სიცოცხლე მოუტანა, როგორც შემსრულებელს. პრესლი იმაზე მეტად თვითკრიტიკული აღმოჩნდება, ვიდრე წარმოიდგენდით, აღიარებს, რომ მისი ფილმები საშინელი იყო. მშვენიერია იმის ხილვა, თუ როგორ რეპეტიციებს გადის ის თავის ბენდთან ერთად, ქმნის ახალ სიმღერებს და საბოლოოდ ასრულებს მათ. თქვენ გრძნობთ, როგორი უნდა ყოფილიყო ის, როგორც თანამშრომელი – ხუმრობს თავის ბენდთან, არის ფლირტაობი, მაგრამ ასევე საკმაოდ ჯენტლმენი და პატივმოყვარეა შავკანიანი ქალი ბექ ვოკალისტების ჯგუფის მიმართ. თქვენ ასევე გრძნობთ, თუ როგორ კვებავდა მას სცენაზე ხალხის სიყვარული. მისი მიმდინარე კომენტარები მთელი შოუს განმავლობაში საკმაოდ გამომგონებელია, ის ძლივს ახერხებს სიმღერის დასრულებას ისე, რომ ბუნებრივად არ იხუმროს ან არ მოყვეს ამბავი. ეს ისე უნდა ყოფილიყო, როგორც იყო, და ლურმანი გვაძლევს საშუალებას დავაფასოთ, თუ რამდენად ინტიმური უნდა ყოფილიყო შოუები საუკეთესო მომენტებში. სიმღერები, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია, ის ენერგიულად ასრულებს „Burning Love“-ს, „Suspicious Minds“-ს და ზოგიერთ პოპულარულ ქავერ სიმღერასაც კი. მას განსაკუთრებული სიყვარული ჰქონდა The Beatles-ისა და ბობ დილანის შემოქმედების მიმართ. ბევრი მას ასევე ინჰერენტულად კონსერვატიულ ფიგურად მიიჩნევს, მაგრამ ლურმანი ამას ეწინააღმდეგება, წარმოგვიდგენს მას უფრო წინ წასულად, ვიდრე ვინმეს წარმოედგინა, თავისი „In the Ghetto“-ს მიერ ქალაქის ცხოვრებისადმი მიძღვნით და იმით, თუ როგორ პატივისცემით ერიდება პოლიტიკურ კითხვებს. რა თქმა უნდა, მას არასოდეს დაუკავია რეალური პოზიცია იმ თემებზე, რომლებიც მისთვის სცენის მიღმა მნიშვნელოვანი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ ის არც არავის აგდებს გასაჭირში – ის წარმოადგენს საკუთარ თავს, როგორც ჭეშმარიტად აპოლიტიკურ ფიგურას, რომლის მუსიკაც – იმედია – ყველასთვის მუშაობს. ლურმანი მართლაც ცდილობს დაუპირისპირდეს მათ, ვინც პრესლის მემკვიდრეობას აკრიტიკებს. მისი გმირის თაყვანისცემა საკმაოდ აშკარაა, ისევე როგორც მისი ზიზღი „პოლკოვნიკ“ ტომ პარკერის – ელვისის მენეჯერის მიმართ (არ დაგვავიწყდეს ტომ ჰენქსის გადაჭარბებული, დემონური შესრულება ფილმში). მაგრამ ძნელია არ ჩაერთო კადრებში. მიუხედავად იმისა, რომ მე მაინც არ ვარ მსოფლიოს უდიდესი ელვისის ფანი, ვგრძნობ, რომ მივიღე გარკვეული განათლება მისი, როგორც შემსრულებლის, ძალაზე და ახალი დაფასება მისი მუსიკის მიმართ. ამგვარად, ეს ფილმი ღირს ნახვად. ეს ელვისის ფანისთვის უპირობო არჩევანია, მაგრამ თუ თქვენც ჩემსავით ელვისის დილეტანტი ხართ, სცადეთ. საოცარია.