მსახიობ ეშლი უოლტერსის (ცნობილი სერიალიდან „Top Boy“) ემპათიურ და ზოგჯერ ზედმეტად სერიოზულ ფილმში ერთმანეთს ერწყმის ინსტიტუციური საფრთხე და გამოსყიდვის იდეალისტური ხედვა. დიდი ბრიტანეთის მოზარდ დამნაშავეთა დაწესებულების უკანონო სისასტიკეა ის გარემო, სადაც ვითარდება ეს ბრიტანული ფილმი, რომლის სცენარის ავტორია ნიკ ლავი („Marching Powder“), ხოლო რეჟისორი – ეშლი უოლტერსი. ეს ის ადგილია, სადაც შეშინებული ახალბედები ხვდებიან, რომ გადარჩენა მხოლოდ უდანაშაულობისა და ზნეობის მიტოვებით, ასევე ფსიქოპათი ლიდერის ბანდის ავტორიტეტისთვის დამორჩილებით შეუძლიათ, რაც, ბუნებრივია, საშინელ ერთგულების გამოცდას გულისხმობს. ეს არის ადგილი, სადაც ნარკოტიკები დრონებით ჩნდება; სადაც სახეზე ტატუირებული კაცები სასადილოში ერთმანეთს ცივი, გაუგებარი გამოწვევით უყურებენ; და სადაც დასასვენებელი ზონის ბილიარდის მაგიდაზე არსებულ ჯოხებსა და ბურთებს მხოლოდ ერთი მიზანი აქვს: ვინმესთვის საავადმყოფოს განყოფილებაში სამთვიანი მოთავსება, მაშინ როცა დაბალანაზღაურებადი დაცვის თანამშრომლები, ლანიარდებითა და ცუდად მორგებული V-ყელიანი სვიტერებით, თვალს სხვა მხარეს აჩერებენ. ტუტ ნიუოტი განასახიერებს ტროის, რომელიც ახლახან მოათავსეს წინასწარ პატიმრობაში მკვლელობის შეთქმულებისთვის. დედის, ჯოის (შერონ დანკან-ბრიუსტერი) უყურადღებობისა და მოწყვლადობის გამო ემოციურად დაზიანებული, ის მყისიერად მეგობრდება კრისტიანთან (ვლადისლავ ბალიუკი), მორცხვ პოლონელ ბიჭთან, რომელიც ბიბლიოთეკის გაქურდვის ქაოტური მცდელობისთვისაა დაპატიმრებული, რათა წიგნის ყდის შესაკეთებელი წებო შეესუნთქა. მათ ემუქრებათ შემზარავი დიონი (სეკუ დიაბი), ვისი წესებიც უნდა დაიცვან; ისინი ასევე უფრთხიან საშიშ მეისონს (რაიან დინი). სტივენ გრემი ასრულებს კლეიპოლის, განყოფილების მზრუნველი ახალგაზრდობის მუშაკის როლს. ჩემთვის, ეს ფილმი არ ფლობს ისტორიის თხრობის ისეთ გამჭრიახობასა და დამაჯერებლობას, როგორიც ბრიტანული კინოაკადემიის ნომინირებულ შედარებად ციხის ფილმ „Wasteman“-ს. გრემის როლი ცოტა ზედმეტად სერიოზულია და, გულწრფელად რომ ვთქვა, არ დავიჯერე, როგორ განვითარდა კათარზისული ფინალური სცენა, სადაც ის პატიმრებს აგროვებს, რათა მათ სირცხვილზე ესაუბროს. მაგრამ ეს სცენა, და ფილმი ზოგადად, გამოირჩევა გამოსყიდვის თამამი იდეალისტური რწმენით (რაც „Wasteman“-ს ნამდვილად არ აქვს) და ის ჟანრის ჰეტერო მაჩიზმოს უპირისპირდება. „ანიმოლი“ გვიჩვენებს ციხის სამყაროს სამი სახის ვალუტას: ტელეფონები, ნარკოტიკები და პატივისცემა. პირველი ორი შეიძლება დრონით ჩაფრინდეს (ჩემი თაობის წარმომადგენლები გაიღიმებენ, როცა გაიხსენებენ „კეხის“, იგივე სიგარეტების უცნაურ ეკონომიკას 70-იანი წლების BBC-ის კომედიაში „Porridge“); მესამე კი უფრო არამატერიალურია. დიონი აგროვებს და ინარჩუნებს მას მუქარის დაუსრულებელი, დამქანცველი თეატრალური ჩვენებით, რაც მოიცავს კონსიგლიერების დანიშვნას მის საკანში, რომლებიც ერთმანეთის წინააღმდეგ უნდა ითამაშონ, როგორც რენესანსის სამეფო კარზე. მეისონს ლიდერობის ნიჭი არ აქვს; ის განმარტოებული პიროვნებაა, რომელსაც მხოლოდ ძალადობრივი სიძულვილის გამოსხივება შეუძლია. მაგრამ არსებობს მეოთხე საქონელი: საიდუმლოებები. მათი ცოდნა და მათი გამჟღავნებით მუქარა საშიში საქმეა; ირონია ისაა, რომ შანტაჟი პატიმრებისთვის სწავლის პროცესი – თითქმის სრულწლოვანების მიღწევის პროცესი – გახდება. ეს ნამდვილად ნაკლოვანი ფილმია, მაგრამ ის გამოირჩევა ემპათიითა და ძლიერი შესრულებით. „ანიმოლი“ ბერლინის კინოფესტივალზე აჩვენეს.