ადრე თუ გვიან, ჰონგ სანგ-სუს მუდმივად მზარდი შემოქმედების ირგვლივ საუბრები ერთსა და იმავე სიტყვასთან მიდის: განმეორება. ეს გარდაუვალიცაა: ცოტას თუ შეუძლია ამ კორეელი რეჟისორის ტემპით ახალი ნამუშევრების შექმნა; მისი ფილმოგრაფია, რომელიც ახლა 34 სრულმეტრაჟიან ფილმს მოიცავს, იმავე სისწრაფით ფართოვდება, რა სისწრაფითაც მისი პერსონაჟები სოჯუს სვამენ. აქედან გამომდინარეობს ის თითქმის სასამართლო ექსპერტიზასავით ყურადღება, რომელსაც ადამიანები მსგავსებებისა და კავშირების აღმოსაჩენად უთმობენ. რა თქმა უნდა, მას აქვს უტყუარი ფიქსაციები, როგორც თემატური — გარკვეული ტიპის გაჭირვებული ხელოვანი, ხშირად კინორეჟისორი, ხშირად მამაკაცი, რომელიც თავის შემოქმედებით და სენტიმენტალურ დარდს ტრადიციული ბრინჯის არაყის ლიტრებში ახშობს — ისე ფორმალური: ლოუ-ფაი, მინიმალისტური მიზანსცენა, რომელიც სტატიკურ კადრებს რამდენიმე თვალსაჩინო ზუმით აფერადებს. მაგრამ, რაც არ უნდა გინდოდეს, რომ მისმა კრიტიკოსებმა დაგაჯერონ, ჰონგის არც ერთი ორი ფილმი ერთმანეთს არ ჰგავს; ისინი არა მხოლოდ მნიშვნელოვნად განსხვავდებიან, არამედ განმეორებებს სტრუქტურულ პრინციპად იყენებენ. ჰონგი ის იშვიათი ხელოვანია, რომლის შემოქმედებაც ორმაგი ცნობიერების განცდას იწვევს: ვერ უყურებ მის ვერც ერთ ნამუშევარს ისე, რომ არ იფიქრო უფრო ფართო კორპუსზე, რომელსაც ის ეკუთვნის, ტყუპების და დეჟა-ვიუს მუდმივად განვითარებად ქსელზე. თუ მართალია, რომ, ჟან რენუარის ციტირებით, „რეჟისორი თავის ცხოვრებაში მხოლოდ ერთ ფილმს იღებს, შემდეგ მას ანაწევრებს და ხელახლა ქმნის“, მაშინ ჰონგის კინოს ყველაზე ამაღელვებელი ის განცდაა, როდესაც ხედავ, როგორ იკვლევს ხელოვანი თავის ობსესიებს, რათა ყოველ ჯერზე რაიმე ახალი თქვას. ამრიგად, საკმაოდ ირონიულია, რომ მისი უახლესი ფილმი, „დღე, როდესაც ის ბრუნდება“, გარკვეული გაგებით, სწორედ იმას ეხება, რასაც მისი ყველაზე მკაცრი კრიტიკოსები რუტინულად ბრალდებად უყენებდნენ. „ის“ (სონგ სეონ-მი) არის მსახიობი, რომელიც ოდესღაც ცნობილი იყო მაღალბიუჯეტიან პროექტებში შესრულებული როლებით, დაქორწინების შემდეგ პენსიაზე გავიდა, და როდესაც საბოლოოდ განქორწინდა, გადაწყვიტა 12-წლიანი პაუზა შეეწყვიტა და დამოუკიდებელ ფილმში ეთამაშა. რა ჰქვია ან რას ეხება ეს (ისევე როგორც მისი სახელი), ვინმეს გამოცნობაა, მაგრამ სამი ქალი ჟურნალისტიდან, რომლებიც თავის მხრივ სხდებიან და ვარსკვლავს ესაუბრებიან, არცერთი არ ჩანს დაინტერესებული მისი ახალი როლით. სამი ინტერვიუ „დღე, როდესაც ის ბრუნდება“ ფილმის უმეტეს ნაწილს შეადგენს და ყველა იწყება იმით, რომ შუახნის ქალი ფრთხილად ეკითხება ჟურნალისტებს ახალი ფილმის შესახებ, სანამ მთლიანად გადაუხვევს ამ თემიდან. რაც შეეხება პრესტურებს, ჰონგი აქ წარმოგვიდგენს რაღაცას, რაც უფრო თერაპიასთან ახლოსაა. არის 26 წლის მწერალი — პირველი რიგში — რომელიც მსახიობს „რთული“ განქორწინების შესახებ ეკითხება, მხოლოდ იმისთვის, რომ შემდეგ საკუთარ ტრავმებსა და ფრუსტრაციებზე ისაუბროს („ვფიქრობ, უბრალოდ, ძალიან ბევრს ვითხოვ ცხოვრებისგან“); ვისმენთ მსახიობის ეპიფანიის შესახებ სორაკის მთაზე, სადაც — ერთი მოკლე, მანათობელი წამით — მან „ყველაფერი ისეთი დაინახა, როგორც არის“, და ვუსმენთ მის რჩევებს, თუ რომელი ჯიშის ძაღლი იყიდოს ადამიანმა, თუკი შინაური ცხოველის ბეწვის ცვენა აწუხებს. არის მცირე საუბარი, უხერხული სიჩუმეები, ნერვული სიცილი და შემდეგ (რა თქმა უნდა) განმეორებები. ყველა ინტერვიუ მიმდინარეობს გერმანულ რესტორანში, დაუზუსტებელ ქალაქში, რაც მსახიობს საშუალებას აძლევს თითოეულ თანამოსაუბრესთან ტევტონურ ლუდსა და სამზარეულოზე ლირიკულად ისაუბროს; აღსანიშნავია, რომ სამივე საუბარი მთავრდება ერთი და იმავე კითხვით: „რაიმე რჩევა გაქვთ ახალგაზრდებისთვის?“ (მრავალ სხვა საკითხთან ერთად, „დღე, როდესაც ის ბრუნდება“ არის ამ პრეს-ტურების გონების გამთიშველი ეფექტების გამჭრიახი შეხსენება). ფილმის ქსოვილი რითმებითაცაა სავსე. ჰონგი — რომელიც კვლავ მთელ შოუს უძღვება, როგორც სცენარისტი, რეჟისორი, მემონტაჟე, კომპოზიტორი, ხმის დიზაინერი, პროდიუსერი და ოპერატორი — სამ საუბარს ზუსტად ერთნაირად აფიქსირებს: სტატიკური კადრი, რომელიც ინტერვიუერსა და რესპონდენტს პირისპირ საუბრისას აჩვენებს და მხოლოდ საუბრის რამდენიმე წუთის შემდეგ ირღვევა, რა დროსაც მულტი-ჰიფენატი გადადის მსახიობის სასმელის ახლო ხედზე (თავიდან ყავა, შემდეგ კი მისი საყვარელი სასმელი, გერმანული ლუდი) და საბოლოოდ ისევ უბრუნდება კამერის თავდაპირველ კუთხეს. ეს არ არის ჰონგისთვის არსებითად ახალი გრამატიკა, მაგრამ, კიდევ ერთხელ, ნაცნობობა მისი ხელოვნების განმასხვავებელი ნიშანია. ეს ასევე ხდის მის კინოს ასე უსასრულოდ სასიამოვნოს. გასაგებად რომ ვთქვათ: ეს ხიბლი მხოლოდ ჰონგის თაყვანისმცემლების ან ექსპერტების პრეროგატივა არ არის. მის შემოქმედებაში ჩაძირვა ნიშნავს თვითშექმნილ სამყაროში შესვლას, რომელიც მყისიერად ცნობადია და ამავდროულად, ყოველ ახალ ნამუშევარში მორგებული — იმ შოკის განცდას, რომელიც მოდის სამყაროს ყურებიდან, რომელიც გგონია, რომ იცი, ნელ-ნელა იცვლება და შენს ორიენტაციას არევს. მე ვამბობ ცნობადი და არა განმეორებადი, რადგან თუნდაც ფილმში, რომელიც სავსეა ფორმალური და თემატური პარალელებით, არც ერთი საუბარი არ იმეორებს სხვებს გამარტივებულად, და მიუხედავად წინა ნამუშევრების ექოსი, „დღე, როდესაც ის ბრუნდება“ წარმოადგენს განსაკუთრებულ დამატებას ცვალებადი შემოქმედების კორპუსში. მესამე საუბრის ბოლოსკენ, ქალი აღიარებს, რომ სამსახიობო გაკვეთილებს გადის, და ფილმის ბოლო თავში ის ცდილობს გაიხსენოს და ხელახლა შეასრულოს ეს ინტერვიუები თავისი ქოუჩის მეთვალყურეობის ქვეშ. აღმოჩნდება, რომ ვარჯიში ბევრად უფრო რთულია, ვიდრე წარმოიდგენდა, და რაც მას აბრკოლებს — გასაკვირად — არის ის პასუხი, რომელიც მან იმ ბოლო კითხვაზე გასცა. იმ დღის დასაწყისში, ლუდისგან გათავისუფლებულმა, მან თქვა, რომ...