ეს ბევრს მეტყველებს მსახიობის ოსტატობაზე, როდესაც მას შეუძლია თავისი პერსონაჟის შენიშვნა პარკოსნისა და ღვინის ჯიშის შეხამებაზე ისეთი შემზარავი გახადოს, როგორც მთელი Saw-ის საშინელებათა ფრენჩაიზი. ენტონი ჰოპკინსმა ეს შეძლო 1991 წლის ფილმში „კრავთა დუმილი“. მსახიობმა, რომელმაც ოსკარი მიიღო საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის თითქმის მაცდური კანიბალი ჰანიბალ ლექტერის როლისთვის, წარუშლელი კვალი დატოვა ამერიკულ კინემატოგრაფიაში თომას ჰარისის ადამიანის მჭამელი ბოროტმოქმედის მისი ინტერპრეტაციით. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ჰანიბალის ქება ათწლეულების განმავლობაში, როგორც ძველი კიანტი, დაიხვეწა, მან ასევე კინოს ისტორიის თითქმის დავიწყებული ნაწილი შეგვახსენა: რომ ბრიტანელი მსახიობი არ იყო პირველი, ვინც ჰანიბალი დიდ ეკრანზე განასახიერა. მართალია: ჯონათან დემის „კრავთა დუმილის“ გამოსვლამდე სულ რაღაც ხუთი წლით ადრე, როცა ჯოდი ფოსტერის FBI-ის აგენტი კლარის სტარლინგი მსოფლიოს „გამარჯობა, კლარის“-ით გაეცნო, ბრაიან კოქსმა (დიახ, „მემკვიდრეობის“ დედი როი!) უკვე გააცნო ჰანიბალი მაყურებელს ჰარისის სხვა ბესტსელერის ეკრანიზაციით. და მიუხედავად იმისა, რომ ჰოპკინსის ჰანიბალი შესაძლოა ის იყოს, ვინც კინომოყვარულებს დღეს ახსოვთ, ეს არ ნიშნავს, რომ კოქსის შესრულება ჩრდილში უნდა დარჩეს. მართლაც, ზოგიერთს შეუძლია იმტკიცოს, რომ სწორედ კოქსის ჰანიბალი იმსახურებს საკუთარ ადგილს კინემატოგრაფიის ისტორიაში – შესაძლოა, უფრო მეტადაც კი, ვიდრე ნებისმიერ სხვა მსახიობს, რომელსაც ეს როლი შემდგომში უთამაშია. მაიკლ მენის რეჟისორობით გადაღებული 1986 წლის „მანჰანტერი“ (ჰარისის „კრავთა დუმილის“ პრეკველის, „წითელი დრაკონის“ ახალგათანამედროვებული ადაპტაცია, რომელიც არ უნდა აგვერიოს 2002 წლის ამავე სახელწოდების ფილმში) გარკვეულ მსგავსებას იზიარებს თავის სატელევიზიო შთამომავალთან „ჰანიბალთან“. ორივეში ერთი და იგივე პროტაგონისტია (მივესალმებით ჰიუ დენსისა და მედს მიკელსონს). ფოსტერის კლარის სტარლინგის ნაცვლად, ჩვენ გვყავს FBI-ის ყოფილი პროფილერი უილ გრეჰემი (რომელსაც უილიამ პიტერსენი თამაშობს), რომელიც ბრუნდება სამსახურში, რათა დაიჭიროს სერიული მკვლელი მეტსახელად „კბილის ფერია“. გაუგებარი მკვლელის დასაჭერად, უილი კონსულტაციას უწევს ჰანიბალ ლექტერს (ამ ვერსიაში „Hannibal Lektor“-ად სტილიზებულს), იმავე პატიმარს, რომელმაც ერთჯერადი ფედერალური აგენტი ნაადრევ პენსიაზე გაუშვა მისი თითქმის მოკვლის შემდეგ. დევნის სცენები, სისასტიკე და თემის „ორმაგობა იმაში, რაც ადამიანს ურჩხულისგან განასხვავებს“ ვარიაციები მოჰყვება. მიუხედავად იმისა, რომ „მანჰანტერსა“ და თანაბრად შემაშფოთებელ „კრავთა დუმილში“ არის გარკვეული მსგავსი ნარატიული მომენტები (ჰანიბალს კავშირი აქვს თითოეული ფილმის ანტაგონისტთან, სიურპრიზი!), კოქსის მიდგომა ჰანიბალის როლთან მკვეთრად განსხვავდება ჰოპკინსისგან, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ პირველისეული იყო ჭეშმარიტად, სრულად ორიგინალური. ჰოპკინსისგან განსხვავებით, რომლის ჰანიბალიც ავტორის გაღიზიანებამდე მაცდურია, კოქსი თავის ჰანიბალს თავშეკავებული თავისუფალი სულისკვეთების პარადოქსული აურით ავსებს. საკუთარი უფლებით მიმზიდველი, კოქსისეული ჰანიბალი უფრო გალიაში გამომწყვდეულ უსაქმურს ჰგავს, რომელსაც საკუთარი თანდაყოლილი გენიოსობა აბეზრებს, მოკლებულია თავის სათამაშოებს (მის შემთხვევაში, ადამიანებს). მისი ყურადღება უილ გრეჰემზე ერთდროულად ჩვეულებრივი და ობსესიურია, ეს ერთგვარი პერფორმანსის ხელოვნებაა. როგორც MovieWeb-ის ჯერომ როიტერმა ადრე აღნიშნა, კოქსის მიერ ჰანიბალსა და უილს შორის შექმნილი დინამიკა „ორი მოწინააღმდეგის ჭადრაკის თამაშს ჰგავს, რომლებიც ერთმანეთის სტრატეგიებს იცნობენ“. კოქსის შედარებით თავშეკავებული შესრულება (განსაკუთრებით ჰოპკინსთან შედარებით) მხოლოდ ამძაფრებს იმის შეგრძნებას, თუ რა დგას სასწორზე, როცა ამბავი ვითარდება. მაშ, რატომ დარჩა ბრაიან კოქსის ჰანიბალი ჩრდილში? ყველაზე აშკარა მიზეზი, სავარაუდოდ, სალაროების დაბალი შემოსავალი და კრიტიკოსების არაერთგვაროვანი შეფასებებია. მარტივად რომ ვთქვათ, „მანჰანტერი“ ჰანიბალ ლექტერის კანონიკაში დიდწილად წარუმატებლად ითვლებოდა. მენის ფილმი დემის ფილმისგან სტილით მკვეთრად განსხვავდება; ეს უკანასკნელი უფრო უჩვეულო საშინელებებსა და ადამიანურ გარყვნილებას ეფუძნება. „მანჰანტერი“, შედარებისთვის, ისეთივე მკაცრია, როგორც ჰანიბალის სტერილური თეთრი საკანი, ან კონტრასტი მთვარისფერ საძინებელსა და სისხლიან საფენს შორის, რომელსაც უილი აკვირდება თავის პირველ დანაშაულის ადგილზე ვიზიტისას ფილმში. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა გამოშვების შემდეგ საკუთარი თაყვანისმცემლები და უფრო მაღალი კრიტიკული შეფასება მოიპოვა, ეს სარეჟისორო ესთეტიკური არჩევანი, თუმცა თავის დროზე დაუფასებელი, მაინც უმეტესად წარუმატებელი იყო. ბოლოს და ბოლოს, რომელ კანიბალს აღიქვამთ უფრო სერიოზულად: მას, ვინც კარგად მოვლილ თეთრ საკანში ზის მოთხოვნის შემთხვევაში სატელეფონო წვდომით, თუ მას, ვინც კინოს ისტორიაში შევიდა პირბადით, რომელიც არა საკუთარი თავის დასაცავად, არამედ სხვების ჭამისგან შესაჩერებლად იყო განკუთვნილი? მიუხედავად იმისა, თუ რომელ ჰანიბალ ლექტერს ანიჭებთ უპირატესობას, ბრაიან კოქსმა თქვა, რომ მას არ აქვს მესაკუთრეობის გრძნობა პერსონაჟის მიმართ, რომელიც მან თავდაპირველად ეკრანზე გააცოცხლა. როგორც კოქსმა, სულ მცირე, ერთ ინტერვიუში განაცხადა, ის ჰანიბალს რეპერტუარული თეატრის ტრადიციის პერსონაჟად მიიჩნევს, შექსპირის ჰამლეტის მსგავსად. მსახიობმა თქვა: „ნამდვილად არ ვღელავდი, რადგან, იცით, როლები... ყველა ჰამლეტს თამაშობს [...] ჰანიბალ ლექტერის როლი, იცით, მე პირველად შევასრულე, იქ პირველი ვიყავი, ასე რომ, მას შემდეგ სხვა ადამიანებმაც ითამაშეს და ეს ერთ-ერთი საკულტო როლი გახდა. [...] არასდროს ვარ მესაკუთრე. ჩემი დამოკიდებულება ყოველთვის ასეთია: „გაუშვი“, იცით, უბრალოდ „გაუშვი“.