როდესაც იზაბელ იუპერტისთვის დამახასიათებელ ფილმზე ვფიქრობ, დიდწილად მივიწყებულ ფილმს ვუბრუნდები, რომელსაც მალე ათი წელი შეუსრულდება: სერჟ ბოზონის 2017 წლის „ქალბატონი ჰაიდი“. „დამახასიათებელს“ ვამბობ იმიტომ, რომ იუპერი დიდი ხანია შესანიშნავად ასახიერებს გატანჯულ ქალებს, რომლებიც საკუთარ უფრო ეშმაკურ პერსონებს აღვიძებენ, და რობერტ ლუის სტივენსონის კლასიკის ამ გადამუშავებამ ორივე მხარეს ბრწყინვალების საშუალება მისცა. მისი მადამ ჟეკილი (გამოითქმის „ჯეკილი“) კომიკურად არაკომპეტენტური ფრანგი მასწავლებელი იყო, რომელიც ელვის დარტყმის შემდეგ ერთ ღამეში უუნაროდან მავნებლად გადაიქცა. იუპერი ყოველთვის კომფორტულად გრძნობდა თავს მონსტრების განსახიერებისას – ამას უმაღლეს კომპლიმენტად ვამბობ – და ის სიმარტივე, რომლითაც ის ერჟებეტ ბატორიში, ულრიკე ოტინგერის „სისხლიანი გრაფინიას“ გულში მყოფ ვამპირში, სრიალებს, გაიძულებს იკითხო, რატომ არავის უფიქრია მისი სისხლისმსმელად წარდგენა მანამდე. მუქ წითელ კაბებში გამოწყობილი, რომლებიც მის ალაბასტრისფერ კანს კიდევ უფრო მკვეთრს ხდის, იუპერი ფილმის მთავარი მშვენებაა. ის ასევე მისი შავი ხვრელია, წარუშლელი დემონი, რომელიც თავის კვალდაკვალ ყველაფერს და ყველას ჩრდილავს; რაც არ უნდა ეცადონ, ამ არათანაბარ ფარსში არცერთ მსახიობს არ შეუძლია მისი ჰიპნოტური ყოფნის დონემდე ასვლა. და როგორ შეეძლოთ? იმ პირველივე მომენტიდან, როდესაც ერჟებეტი მასში შეცურავს – სადღაც ვენაში, მიწისქვეშა არხის გასწვრივ მოცურავე ბარჟის ცხვირზე მოკალათებული, მისი კაშკაშა წითელი კაბა მთელ გემს გიგანტური საჩუქარივით შემოსილი ქსოვილის იმავე ფერისაა – „სისხლიანი გრაფინია“ მისკენ იხრება, როგორც მაგნიტი რკინისკენ. მოსკოვში დაკრძალული, ერჟებეტი მკვდრეთით აღსდგა, რათა გაანადგუროს უძველესი წიგნი, რომელსაც შეუძლია მისი სახეობის განადგურება: ლეგენდა ამბობს, რომ თუ ვამპირი მის ფურცლებზე ნამდვილ ცრემლებს დაღვრის, ისინი კვლავ მოკვდავები გახდებიან. ტომი ვენაშია დამალული, რომელსაც ოტინგერი და მისი ოპერატორი, მარტინ გშლახტი, მოჩვენებითად ცარიელი ხეივნების ლაბირინთად უკვდავყოფენ. ფილმის დასაწყისში არის სცენა, სადაც ერჟებეტი ქვესკნელიდან ქალაქის მეტროს ესკალატორით ამოდის, მაგრამ ეს არის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან თანამედროვე ნიშანს შორის, ფილმში, რომელიც სხვაგვარად განუსაზღვრელ წარსულში ვითარდება. ოტინგერი და თანასცენარისტი ელფრიდე იელინეკი – ნობელის პრემიის ლაურეატი, რომელმაც დაწერა წიგნი, რომელმაც იუპერტის კიდევ ერთი არაჩვეულებრივი შესრულება, „პიანინოს მასწავლებელი“, წარმოშვა – ტკბებიან თავბრუდამხვევი სამყაროს შექმნით, „სისხლიან გრაფინიას“ ავსებენ ისეთი კალამბურებითა და ზღაპრულად დასახელებული პერსონაჟებით, როგორსაც პინჩონის რომანში მოელოდით. სასტუმროს სხვა სტუმრები, სადაც დიდგვაროვანი ქალბატონი თავის ვენურ მოგზაურობას ატარებს – რომელიც სისხლის შესახვევის 7 ნომერში მდებარეობს – არიან „ვამპიროლოგები“ თეობასტუს ბომბასტუსი (ანდრე იუნგი) და ნეპომუკ აფტერბაიტი (მარკო ლორენცინი); როგორც კი არისტოკრატი ქალაქის უდანაშაულო მცხოვრებლებზე ნადირობას დაიწყებს, მთავარი ინსპექტორი დაუბტერი (კარლ მარკოვიჩი) მის კვალზე იგზავნება; და ერჟებეტის უთვალავი ნათესავებიდან ერთ-ერთი მისი ძმისშვილი რუდი ბუბი ფონ შტრუდლია (თომას შუბერტი, რომელიც ყველაზე ცნობილია როგორც მოწყენილი ნოველისტი კრისტიან პეცოლდის „ცეცხლში“). როგორც მოსალოდნელია ფილმისგან, რომელიც ავსტრიის ევროვიზიის ყოფილ გამარჯვებულ კონჩიტა ვურსტს ვამპირების გალას წამყვანად იწვევს, „სისხლიანი გრაფინია“ უაპელაციოდ კემპურია, და გარკვეული ხნით მოგზაურობას შეუძლია ამ ვიბრაციებით სარგებლობის ფუფუნება (გარდა კრისტინა შაფერის პროდუქციის დიზაინისა და კატარინა ფორხერისა და ხორხე ხარას მიერ შექმნილი დახვეწილი კოსტიუმების დამათრობელი ალქიმიისა). მოდით იუპერტის სანახავად, რომელიც ადამიანების კისერში კბილებს ასობს, როგორც მსოფლიოს ყველაზე ელეგანტური ნოსფერატუ, დარჩით კი ექსტრავაგანტული დეკორაციებისა და სამოსისთვის. ფილმი, რომელიც იტალიელი მანერისტ მხატვარ არჩიმბოლდოს – ცნობილს ხილის, წიგნების და თევზის მსგავსი ნივთებისგან პორტრეტული თავების შექმნით, და აქ ერჟებეტის საძინებლის კედლებს დაფარული რეპროდუქციების სახით – „სისხლიანი გრაფინია“ ზოგჯერ თავად უცნაურ კოლაჟს ჰგავს, რომელიც XX საუკუნის დასაწყისის დეკორს სხვა დაუჯგუფებელ სტილებთან ურევს, არსად ისე ექსტრავაგანტულად, როგორც რუდი ბუბის ერთ-ერთ საყვარელ ადგილას, „პავილიონ კაფეში“, პოლკა წერტილოვანი ფანტაზია, რომელიც იატაკიდან ჭერამდე სისხლის წვეთებითაა დაფარული. მაგრამ ყველა ეს მდიდრული ზედაპირი ვერ ანაზღაურებს შეფერხებულ რიტმს. „სისხლიანი გრაფინია“ მის ორსაათიან ხანგრძლივობაზე ბევრად გრძელი ჩანს, რაც არასდროს მეგონა თუ ვიტყოდი ფილმზე, სადაც იუპერი ვენაში კბილების ღრჭიალით მიიწევს. ეს იმიტომ ხდება, რომ ოტინგერი თავის ძიებას სხვა სუბპლოტებთან აკავშირებს, და როდესაც ფოკუსი ერჟებეტიდან გადადის, ფილმი თითქოს ხმება და მისი გიჟური ენერგია იკლებს. ეს მხოლოდ სცენარის ფუნქცია არ არის, თუმცა ნამდვილად არ შველის, რომ ოტინგერი და იელინეკი რუდი ბუბის ასეთ თვალსაჩინო პერსონაჟად აქცევენ – საბოლოოდ მას ერჟებეტის უნებლიე თანამგზავრად აირჩევენ – მხოლოდ იმისთვის, რომ მას უმარტივესი სიუჟეტური ხაზი მიანიჭონ. ეს ახალგაზრდა მამაკაცი ოჯახის შავი ცხვარია: უხალისო ვამპირი, რომელიც არ იზიარებს თავისი ხალხის დიეტას და ეკრანზე გატარებული დროის უმეტეს ნაწილს ფსიქოანალიტიკოსთან ატარებს, რომელიც თავისი პაციენტის აღიარებებს უცნაურ ბოდვებად მიიჩნევს. ეს ასევე არის ამ შესრულებების თვალსაჩინო ასიმეტრიის შედეგი, დისბალანსისა იუპერტსა და მსახიობთა დანარჩენ შემადგენლობას შორის, თუ როგორ უდგებიან ისინი ოტინგერის კემპს. რაც ისევ „ქალბატონ ჰაიდთან“ გვაბრუნებს. თუ მე ვაგრძელებ ბოზონის ფილმზე დაჟინებას, ის...