ჯონ ლითგოუს არასდროს აკლდა გააზრებული მიდგომა და მისი ეს მშვიდი, გააზრებული ხედვა სრულად გამოჩნდა როტერდამის კინოფესტივალზე გამოსვლისას, როდესაც ის მომავალ „ჰარი პოტერის“ სატელევიზიო სერიალში ალბუს დამბლდორის როლის შესრულებაზე საუბრობდა. საუბარი სწრაფად გასცდა ქასთინგის ამბებს და უფრო მძიმე თემებს შეეხო, მათ შორის უკუკავშირს, პირად რწმენას და იმას, თუ რატომ გადაწყვიტა ლითგოუმ საბოლოოდ როლში დარჩენა, მიუხედავად წამოსვლის ზეწოლისა. ლითგოუ როტერდამში თავისი უახლესი ფილმის, „ჯიმპას“ პრემიერისთვის იმყოფებოდა და საჯარო დისკუსიის დროს მას პირდაპირ ჰკითხეს ჯ.კ. როულინგის შეხედულებებზე ტრანსგენდერულ საკითხებზე და იმაზე, თუ როგორ უკავშირდება ეს მის მონაწილეობას „ჰარი პოტერის“ ახალ ადაპტაციაში. ლითგოუს არ გაურბენია შეკითხვისთვის და არც პასუხი შეურბილებია. „მე ამ საკითხს უკიდურესად სერიოზულად ვუდგები. მან შექმნა საოცარი ქმნილება ახალგაზრდებისთვის, რომელიც საზოგადოების ცნობიერებაში შევიდა. ეს ეხება სიკეთეს ბოროტების წინააღმდეგ, სიკეთეს სისასტიკის წინააღმდეგ. მე მის შეხედულებებს ირონიულად და აუხსნელად მივიჩნევ. მე ის არასდროს მინახავს, ის საერთოდ არ არის ჩართული ამ პროდუქციაში. მაგრამ ის ადამიანები, ვინც ჩართულები არიან, გამორჩეულები არიან“. მან კიდევ უფრო გაშალა თემა, აღიარა ის უხერხულობა, რომელიც მის ქასთინგის გამოცხადებას მოჰყვა, ისევე როგორც ზოგიერთი ფანისა და კოლეგის რეაქცია. „მაწუხებს, როცა ხალხი ეწინააღმდეგება ჩემს რაიმე კავშირს ამასთან. მაგრამ „პოტერის“ კანონში თქვენ ვერ ნახავთ ტრანსფობიური სენსიტიურობის კვალსაც კი. მას დაწერილი აქვს სიკეთისა და მიმღებლობის გზავნილი. დამბლდორი კი მშვენიერი როლია.“ გვერდზე გადგომის ზეწოლა რეალური იყო და ლითგოუმ აღიარა, რომ ეს მას ამძიმებდა. „ეს რთული გადაწყვეტილება იყო. არაკომფორტულად და უკმაყოფილოდ ვგრძნობდი თავს, რომ ხალხი დაჟინებით მთხოვდა ამ სამსახურიდან წამოსვლას. მე ეს არ გავაკეთე“. ამ არჩევანს თან ახლავს დროის უზარმაზარი ვალდებულება, რასაც ლითგოუ თავისი საფირმო მშრალი იუმორით შეეხო. „მე ამ მთელ ოთახში ყველაზე უფროსი ვარ, ახლახან შემისრულდა 80 წელი. და მაინც, კონტრაქტი მოვაწერე – მომდევნო რვა წლის განმავლობაში დამბლდორს ვითამაშებ! აუცილებლად უნდა გავაგრძელო. ვიფიქრე: „ვაუ! ეს ნიშნავს, რომ 88 წლამდე ვიცოცხლებ.“ ეს წერილობით მაქვს“. ოთახში ყველამ არ მიიღო მისი არგუმენტები. ერთმა აუდიტორიის წევრმა ღიად გამოხატა იმედგაცრუება და პროტესტის ნიშნად დატოვა დარბაზი, რამაც დაძაბული კამათი გამოიწვია და გადახრა იმ დისკუსიიდან, რომელიც „ჯიმპას“ უნდა ეხებოდა. ლითგოუმ ეს მშვიდად მიიღო და თქვა: „სრულიად მზად ვარ აზრთა შეჯახებისთვის. მესმის ეს“. თავად „ჯიმპა“ შორსაა ჯადოქრულ სამყაროსთან დაკავშირებული დაპირისპირებისგან. სოფი ჰაიდის რეჟისორობით გადაღებულ ფილმში ლითგოუ ოლივია ქოლმანთან ერთად თამაშობს და ღრმად პირადულ ამბავს მოგვითხრობს ოჯახზე, იდენტობაზე და შერიგებაზე. ქოლმანი ასრულებს ჰანას როლს, რომელიც მამასთან, ლითგოუს მიერ განსახიერებულ პერსონაჟთან, აახლებს ურთიერთობას მას შემდეგ, რაც მამა მოგვიანებით ცხოვრებაში აღიარებს თავის იდენტობას და ამსტერდამში გადადის. ლითგოუმ ასევე ისაუბრა იმაზე, თუ რა უბიძგებს მას, როგორც მსახიობს, ათწლეულების განმავლობაში სცენასა და ეკრანზე მოღვაწეობის შემდეგ. „სტილები იცვლება, მაგრამ თხრობის საფუძვლები თითქმის იგივეა. ნებისმიერი მსახიობის წმინდა გრაალი არის დაუჯერებლობის შეჩერება, აუდიტორიის დარწმუნება, რომ ეს არ არის ფიქცია, არამედ რეალობაა.“ მან ეს ფილოსოფია თავის ადრინდელ ნამუშევარს დაუკავშირა, როცა ბავშვებს ართობდა და თქვა: „მათ ჰგონიათ, რომ რეალურ ნივთს ხედავენ. სწორედ ამას ეძებ აუდიტორიასთანაც, თუნდაც წამიერად. და ეს არასდროს იცვლება“. თავისი კარიერის განხილვისას, „ჯიმპა“ გამორჩეულია, როგორც ერთ-ერთი იშვიათი პროექტი, რომელმაც სრულად შეასრულა დანაპირები. „გრძელი კარიერა მქონდა და მხოლოდ ხუთი ან ექვსი [ფილმი] იყო ისეთი, როგორიც მსურდა. „ამ დაძაბულ პერიოდში, როდესაც ამდენი სისასტიკე და ძალაუფლების ბოროტად გამოყენებაა ადამიანებზე, შესანიშნავია ფილმის გადაღება ემპათიასა და სიკეთეზე. ჯიმპა [პერსონაჟი] შეიძლება უნებურად სასტიკი იყოს, მაგრამ ის ყოველთვის ცდილობს.“ ლითგოუსთვის, მიუხედავად იმისა, ჯადოქარს თამაშობს, მამას თუ კაცს, რომელიც ჩუმად წევს საავადმყოფოს საწოლში, მიზანი იგივე რჩება.