სანამ კომიქსების ეკრანიზაციები საყოველთაოდ მიღებულ ჟანრად იქცეოდა, ბენ სტილერი და Universal Pictures სუპერგმირულ ისტორიაზე მუშაობდნენ, რომელშიც ვარსკვლავური შემადგენლობა, მასშტაბური სტუდიური ბიუჯეტი და ინდუსტრიის საუკეთესო ნიჭიერი ადამიანები იყვნენ ჩართულნი კამერის მიღმა. და, რაც ყველაზე უცნაურია… ის სრულად ჩავარდა. საუბარია, რა თქმა უნდა, 1999 წლის ფილმზე „იდუმალი რაინდები“ (Mystery Men), და მისი გზა უცნაური დამოუკიდებელი კომიქსიდან დიდ სტუდიურ რისკამდე, მას სუპერგმირული კინოს ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო ისტორიად აქცევს. დღევანდელ სტატიაში ჩვენ გავიხსენებთ „იდუმალ რაინდებს“, კომიქსს, რომელმაც ის შთააგონა, და პრობლემურ წარმოებასა და გადასაღებ მოედანზე არსებულ კონფლიქტებს, რომლებმაც ეს ფილმი ამბიციური იდეიდან სალაროების იმედგაცრუებამდე, საბოლოოდ კი კვლავ საკულტო კლასიკამდე მიიყვანეს. მოდით, დავიწყოთ. მათთვის, ვინც არ იცის, „იდუმალი რაინდები“ არის ისტორია გარეუბნის მეგობრების ჯგუფზე, რომლებიც ღამით დანაშაულის წინააღმდეგ მებრძოლ თვითმარქვია გმირებად იქცევიან გამოგონილ ჩემპიონთა ქალაქში. მას შემდეგ, რაც ქალაქის ყველაზე ბოროტი ანტაგონისტი ფსიქიატრიული საავადმყოფოდან გათავისუფლდება და ქალაქის განადგურებას გეგმავს, მეგობრებმა უნდა შეკრიბონ იაფი, "ათცენტიანი" სუპერგმირების გუნდი და გაუმკლავდნენ ამ საშინელ საფრთხეს. ფილმში თამაშობენ: ბენ სტილერი – მისტერ ფურიუსის როლში, უილიამ ჰ. მეისი – მენიჩბე (The Shoveler), ჰენკ აზარია – ცისფერი რაჯა, კელ მიტჩელი – უჩინარი ბიჭი, ჯეინინ გაროფალო – ქუდიანი ქალი, პოლ რუბენსი – ელენთა, გრეგ კინერი – კაპიტანი საოცარი, და ჯეფრი რაში – ფილმის ბოროტმოქმედი, კაზანოვა ფრანკენშტეინი. ამ ფილმში კიდევ ბევრი შესანიშნავი მსახიობია, მაგალითად, ტომ უეიტსი და ედი იზარდი, მაგრამ მათი ყველას ჩამოთვლას მთელ დღეს მოვანდომებდი. ფილმი ნაწილობრივ დაფუძნებულია ბობ ბერდენის უცნაურ Dark Horse კომიქსზე „მჩქარებარე სტაფილო“ (Flaming Carrot), რომელშიც „იდუმალი რაინდები“ მეორეხარისხოვანი პერსონაჟების ჯგუფია, განზრახ სუსტი და უსუსური ძალებით. 1997 წელს, როდესაც თანამედროვე სუპერგმირული ფილმები ჯერ კიდევ უცნობი ტერიტორია იყო, Dark Horse-ის გამომცემელმა მაიკ რიჩარდსონმა კონცეფცია პროდიუსერებს, ლარი გორდონსა და ლოიდ ლევინს, შესთავაზა. მათ იდეა დააინტერესათ და პერსონაჟებისა და თემების, გაჭირვების მიუხედავად შეუპოვრობის, მომხიბვლელობა დაინახეს — მაგრამ იცოდნენ, რომ ეს რისკი იყო. ესენი იყვნენ პერსონაჟები, რომლებსაც მასებში არანაირი ცნობადობა არ ჰქონდათ და რომელთა ძალებიც, მაგალითად, სუპერ გაზები ან უბრალოდ „იდუმალება“ იყო. აქ მნიშვნელოვანია დროის ფაქტორი. ამ ფილმის კონცეფცია იმავდროულად განიხილებოდა, როდესაც Universal და სხვა მსხვილი სტუდიები ყიდულობდნენ და ავითარებდნენ ფილმებს, რომლებიც იმ დროისთვის ბევრად პოპულარულ კომიქსებზე იყო დაფუძნებული. ისეთი ფილმები, როგორიცაა „ბლეიდი“ (Blade), „იქს-ადამიანები“ (X-Men) და ჯეიმს კამერონის დაგეგმილი „ადამიანი-ობობა“ (Spider-Man) დამუშავების პროცესში იყო. თუმცა, Universal-მა „იდუმალი რაინდების“ უფლებები შეიძინა და ოჯახური კომედიების სცენარისტი ნილ კატბერტი დაიქირავა სცენარის დასაწერად. სტუდიამ იცოდა, რომ ამ ნაკლებად შთამბეჭდავი პერსონაჟების გასახარებლად, მათ კომედიური და დრამატული ნიჭის სწორი ნაზავი სჭირდებოდათ. თავდაპირველად, დენი დევიტოს თითქმის 15 მილიონი დოლარი შესთავაზეს ფილმში სათამაშოდ და მისი რეჟისორობისთვის. დევიტო „მატილდას“ (Matilda) წარმატების შემდეგ პიკზე იყო და კომედიური ნიჭი ჰქონდა, რომ მსახიობთა გუნდს გაძღოლოდა. თუმცა, მან უარი თქვა შეთავაზებაზე, გავრცელებული ინფორმაციით, Universal-ის უარის გამო, მიეცათ მისთვის ფილმის საუნდტრეკზე კონტროლი. შესაძლოა, ეს კარგიც იყო, რადგან, პოპულარული აზრის საწინააღმდეგოდ, Smash Mouth-ის სიმღერა „All Star“ სწორედ ამ ფილმისთვის დაიწერა. ჩვენ ყველას „შრეკი“ გვახსენდება მისი მოსმენისას, მაგრამ სწორედ ამ ფილმმა მოგვცა ეს მელოდია. დევიტოს უარის შემდეგ, Universal ბენ სტილერს მიუახლოვდა და მას იდეა შესთავაზა. მათ სთხოვეს, გაემძაფრებინა ხუმრობები და დაემატებინა ზრდასრულთა ელემენტები, და რეჟისორობაც კი შესთავაზეს, რაზეც მან უარი თქვა პროექტის მასშტაბით გამოწვეული შიშის გამო. თუმცა, სიამოვნებით დათანხმდა სცენარის წერასა და ფილმში მონაწილეობაზე. საბოლოოდ, Universal-მა რეჟისორი კინკა აშერის სახით იპოვა, რომელიც იმ დროს სარეკლამო რგოლების რეჟისორი და B-კატეგორიის ფილმების ოპერატორი იყო. ამ ფილმის რეჟისურა არავითარ შემთხვევაში არ გამოიყურება მოყვარულურად; მთელ პროდუქციას აქვს თავისებური "გრანჟის" ესთეტიკა, დახვეწილი და ნათელი ვიზუალით გაწონასწორებული. აშერმა მოიტანა ძლიერი ვიზუალური ხედვა, რომელიც მისი სარეკლამო გამოცდილებით იყო ჩამოყალიბებული — დაფიქრდით ჯოელ შუმახერის შთაგონებულ არქიტექტურაზე და ნეო-ფუტურისტულ დეკორაციებზე. ამ ფილმის ყურება არ არის მოსაწყენი. თუმცა, აშერმა სცენარის ნაწილები „მოსაწყენად“ მიიჩნია და მსახიობებს მნიშვნელოვანი იმპროვიზაციისკენ მოუწოდა. კომედია და პერსონაჟთა დინამიკა ბუნებრივად და დამაჯერებლად გამოიყურება. თითოეულ პერსონაჟს აქვს განსხვავებული ინდივიდუალობა და ისინი ისე ურთიერთობენ, რომ გეგონებათ, ყველა მათგანი მთავარი გმირი იყოს. ეს არის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც ფილმი ახლა საკულტო კლასიკად მუშაობს — მსახიობთა ანსამბლი მისი წარმატების მთავარი ბირთვია. სტილერი, ჰენკ აზარია, პოლ რუბენსი და ჯეინინ გაროფალო განსაკუთრებით აქტიურად იყვნენ ჩართულნი დიალოგებისა და პერსონაჟთა ხაზების გადამუშავებაში, სცენებს ისე უდგებოდნენ, როგორც სკეტჩ-კომედიის ვორქშოფებს დიდ ეფექტურ ფილმში. თავად ბობ ბერდენიც კი უზიარებდა იდეებს სცენარისტებს გადასაღებ მოედანზე. ეს პერსონაჟები წარმოუდგენლად უცნაურები და უსუსურები არიან, თუმცა მომხიბვლელნი არიან მსახიობების გამო, რომლებიც მათ თამაშობენ. პოლ რუბენსის „ელენთა“ არსებითად უცნაური, შეგის მსგავსი ტიპია, რომლის სუპერძალა არის მეტეორიზმი (გაზების გამოყოფა) — და რატომღაც ეს მუშაობს. კელ მიტჩელი თამაშობს პერსონაჟს, რომელსაც შეუძლია უჩინარი გახდეს.