მიუხედავად იმისა, რომ გაურკვეველია, „ცოდვილებს“ (Sinners) ექნება თუ არა გაგრძელება, მაყურებლებმა, რომლებიც რაიან კუგლერის ფილმის მსგავს რამეს ეძებენ, აუცილებლად უნდა ნახონ მაიკ ფლენეგანის ერთ-ერთი საუკეთესო საშინელებათა შოუ. „ცოდვილები“ წელს ოსკარების რბოლას ლიდერობს, ყველაზე მეტ კატეგორიაში ნომინაციის მოპოვებით. მან მიაღწია მონუმენტურ წარმატებას, რაც მხოლოდ რამდენიმე საშინელებათა ფილმს ხვდება წილად. და ფილმის ნახვის შემდეგ, ძნელია არ აღიარო, რომ ის იმსახურებს ყველა იმ აღიარებასა და შეფასებას, რასაც იღებს. რადგან „ცოდვილებს“ მსგავსი არ მოეძებნება, მას ვერცერთი სხვა შოუ თუ ფილმი ვერ ჩაანაცვლებს. თუმცა, მაიკ ფლენეგანის Netflix-ის შოუს უფრო ახლოს დათვალიერება ინტრიგულ თემატურ პარალელებს ავლენს, რაც მას „ცოდვილების“ სრულყოფილ გაგრძელებად აქცევს. მაიკ ფლენეგანის „შუაღამის მესა“ (Midnight Mass) და რაიან კუგლერის „ცოდვილები“ შესაძლოა საშინელებათა ჟანრის ორ განსხვავებულ ნამუშევრად მოგვეჩვენოს. თუმცა, ორივეს უფრო ახლოს დათვალიერება ბევრ საინტერესო მსგავსებას ავლენს. მაგალითად, ორივეში ვამპირები არც ანტაგონისტები არიან და არც გმირულ ფიგურებად არიან წარმოდგენილნი. სამაგიეროდ, ისინი კომპლექსურ ნარატიულ ინსტრუმენტებად არიან აღქმულნი, რათა შეისწავლონ რწმენა და ასიმილაცია. სანამ კუგლერი ვამპირიზმს კულტურული წაშლისა და იდენტობის დაკარგვის მეტაფორად იყენებს, ფლენეგანი მათ რელიგიური ექსტრემიზმისა და სიკვდილის მიმართ ადამიანის შიშის შესასწავლად იყენებს. როდესაც მაიკ ფლენეგანმა „ცოდვილლები“ ნახა, მან შეაქო ფილმი და მის ვამპირებს უწოდა „მეტაფორული შეფუთვა რასობრივი და კულტურული იდენტობის, მითვისებისა და მემკვიდრეობის შესახებ მოთხრობისთვის.“ მისი მიმოხილვა (Letterboxd-ის მეშვეობით) თავად ემსახურება მყარ შეხსენებას იმისა, თუ როგორ, ისევე როგორც „ცოდვილლებში“, „შუაღამის მესაც“ იყენებს საშინელებათა ჟანრს არა მხოლოდ აუდიტორიის დასაშინებლად, არამედ კუთვნილების, რწმენის და იმის სიღრმისეული შფოთვების გასახსნელად, თუ რამდენად შორს წავლენ ადამიანები საკუთარი თავის შესანარჩუნებლად. სისხლი ორივეში უფრო სულიერ ვალუტად არის წარმოდგენილი. სანამ „შუაღამის მესაში“ „ინფიცირებულები“ კარგავენ ადამიანურობის არსს უკვდავების მოსაპოვებლად, „ცოდვილლებში“ ვამპირები ასიმილაციის გზით იძენენ თანასწორობის დამახინჯებულ გრძნობას, მაგრამ კარგავენ თავისუფლებას. „შუაღამის მესასა“ და „ცოდვილებს“ შორის ამდენი მომხიბვლელი გადაკვეთის გათვალისწინებით, მაყურებლებმა, რომლებმაც ნახეს ერთი, აუცილებლად უნდა ნახონ მეორეც. მიუხედავად იმისა, რომ „ცოდვილლები“ ადვილად არის 2025 წლის ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული და კომერციულად წარმატებული ფილმი, მისი გაგრძელება ოფიციალურად არ არის დამტკიცებული. პირველი ფილმის ნახვის შემდეგ, ძნელია არ გქონდეს იმედი, რომ მას მოჰყვება კიდევ ერთი ნაწილი. გაგრძელება ასევე წარმოუდგენლად კარგად იმუშავებდა როგორც პრიკველი, რომელიც რემიკის (Remmick) წარსულზე გაამახვილებდა ყურადღებას. ანალოგიურად, „შუაღამის მესაც“ არის მინისერიალი, რომელიც საკმაოდ საბოლოო ნოტით მთავრდება. თუმცა, მისი პირველი სეზონი ტოვებს საკმარის ადგილს ვამპირიზმის შესახებ მეტი შიდა სამყაროს ისტორიებისთვის და იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება მისი შეცდომით აღქმა ღვთიურ ჩარევად ან სასწაულებრივ ხსნად. ვინაიდან მაიკ ფლენეგანის „შუაღამის მესის“ პრემიერა ნახევარი ათწლეულის წინ შედგა, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ მას კიდევ ერთი სეზონი მოჰყვება. „ცოდვილებს“, თუმცა, შესაძლოა მაინც მოჰყვეს გაგრძელება ოსკარის დაჯილდოებაზე რეკორდული გამოსვლის შემდეგ. იმედია, რაიან კუგლერი საბოლოოდ განიხილავს „ცოდვილებს“ სამყაროს გაფართოებას გაგრძელებით.