ისეთი კარგი ფილმისთვის, როგორიცაა „პირველი შუქი“, იშვიათია, რომ დიდ ფესტივალებს გამოეპაროს. ფილიპინელ-ავსტრალიელი რეჟისორის, ჯეიმს ჯ. რობინსონის ეს სადებიუტო ნამუშევარი შარშან აგვისტოში მელბურნის კინოფესტივალზე შედგა, დეკემბერში მარაქეშში გაემგზავრა, ხოლო გასულ კვირას – როტერდამის საერთაშორისო კინოფესტივალზე (IFFR) აჩვენეს. ფილმის ამბავი დასაწყისში სერიოზულად ვითარდება, როდესაც ვხედავთ ხანდაზმულ მონაზონს (რუბი რუისის შესანიშნავი შესრულება, რომელიც ბრილიანტე მენდოსას ფილმების ხშირი სტუმარია) ყოველდღიური საქმეების კეთებისას, თუმცა მალევე კრიმინალურ ისტორიაში გადადის, მას შემდეგ, რაც მშენებელი სიცოცხლეს კარგავს. ფერები ისეთივე მდიდარია, როგორც პერსონაჟების მორალური დილემები, თუმცა მთლიანი განცდა, რაც ფილმის ნახვის შემდეგ გრჩებათ, არის კეთილგანწყობილი სიმშვიდე. რეჟისორულ დებიუტებს შორის, ეს საოცრად დამაჯერებელი ნამუშევარია. საინტერესოა, რომ ამ ფილმს როტერდამში წელს გადავაწყდით, სადაც სულ რამდენიმე ღამით ადრე ლავ დიასის „მაგელანი“ სრულად გაყიდული ბილეთებით იყო ნაჩვენები. იმ ფილმის (რომელშიც გაელ გარსია ბერნალი თამაშობს და რომლის ოპერატორიც ალბერტ სერას ოპერატორი, არტურ ტორტია) პოპულარიზაციამ დიასს (რობინსონის თანამემამულეს) ყველაზე დიდი გამოხმაურება მოუტანა. „პირველი შუქი“ არ არის ნელი კინო კლასიკური გაგებით, თუმცა, „მაგელანის“ მსგავსად, ის გვთავაზობს თხრობის ეფექტურ ნაზავსა და მშვიდ შესვენებას – ტვინის ის დამამშვიდებელი ჩართულობა, რასაც დიასის ნამუშევრებიდან, ამბიენტური მუსიკის ან თეთრი ხმაურის მოსმენისას იღებთ. მასზე უკეთეს კომპლიმენტს ვერ ვიტყვი. ეს დიდწილად განპირობებულია მდუმარე განათებითა და ხმით (კერძოდ, ტაგალური ენის მუდმივი დინებით), მაგრამ ასევე რუისის საოცრად ღია და გამომხატველი სახით. მსახიობი განასახიერებს დას იოლანდას, ხანდაზმულ მონაზონს, რომელიც თავის შემოდგომის წლებს ფილიპინების მთებში, სასულიერო სემინარიაში ატარებს. მისი დღეები მოიცავს ადგილობრივ ფერმებსა და სოფლებში მოგზაურობას, სადაც ის თავის მრევლს ხვდება და მათთან ურთიერთობას ინარჩუნებს. ერთ-ერთი ასეთი მოგზაურობისას, ის სამშენებლო მოედანზე მომხდარი უბედური შემთხვევის წინაშე დგება, რა დროსაც დაშავებული მუშის მამა შემოდის სიუჟეტის წინა პლანზე, ისევე როგორც მდიდარი ოჯახი, რომელმაც ის დაიქირავა, მათ შორის (განსაკუთრებით) ლინდა დელა კრუზი (მარისელ სორიანო), ოჯახის მატრიარქი. ახალგაზრდა მამაკაცის ბოლო ლოცვების აღსრულების შემდეგ, და იოლანდა ხედავს რაღაცას, რაც რწმენის კრიზისს იწვევს. ეს გაურკვევლობა მალევე აისახება დამატებით სიუჟეტურ ხაზში, რომელიც ფოკუსირებულია მასა და ახალგაზრდა მონაზონს, დას არლენს (კარე ადეა) შორის ურთიერთობაზე, რომლის მეთვალყურეობაც მას დაევალა. ყოველივეს ყურებისას, გონებაში მერილ სტრიპის პერსონაჟი გვახსენდება ფილმიდან „ეჭვი“, თუმცა შორს ვართ იმ ფილმის შემოდგომის ბრონქსის გარემოსგან. რობინსონი, რომელიც მანამდე ოპერატორად მუშაობდა, იოლანდას სამყაროს მომხიბვლელ ხედებს (აქ სანთლის შუქით განათებული საღამო მონასტერში, იქ საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ძველი ავტობუსით მგზავრობა) ისეთი ნატურალიზმით იღებს, რაც ამცირებს გამოსახულებების სინაზეს – შედეგად ისინი ცოცხალი და ხელშესახები ჩანს. სასარგებლოა, რომ რეჟისორი რამდენიმე ოდნავ ხმაურიან სცენას და გარე კვების ობიექტს ამატებს – რომელთაგან ნებისმიერი, თუ წლის ცივ თვეებში ნახავთ, ზაფხულის მარტივ სიამოვნებებს მოგანატრებთ. ამ ყველაფრის მიუხედავად, „პირველი შუქი“ (შესაძლოა, დამამშვიდებლად) ნაკლოვანებების გარეშე არ არის: ოპერის მომღერლის შესრულება ფილმის ბოლო მესამედში არის ერთ-ერთი იმ შემთხვევათაგანი, როდესაც რობინსონი ზედმეტად „ალამაზებს“ და ყოველთვის ცოტა გამაღიზიანებელია იმის დანახვა, თუ როგორ იყენებენ ახალგაზრდა ხელოვანები თავიანთ ნამუშევრებს სიკვდილზე ამდენი ფიქრისთვის. მაგრამ როდესაც სადებიუტო ფილმი ასეთ ცოცხალ და სრულყოფილ სამყაროს გთავაზობს, ასეთი რაღაცები ადვილად ეპატიება და ჩვეულებრივ, შემდგომ ნამუშევრებში, სწრაფად სწორდება. ირლანდიელმა, ბერლინში მცხოვრებმა რორი ო'კონორმა 2012 წლიდან მოყოლებული ევროპული კინოფესტივალები გააშუქა. ის რეგულარულად წერს The Film Stage-ისთვის, მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა Frieze, The Playlist და CineVue-ში.