„ყვირილი 7“-ისთვის კარგი ამბავი ის არის, რომ, მიუხედავად მრავალი საფუძვლიანი შეშფოთებისა, ის არანაირად არ არის კატასტროფა. კულისებს მიღმა მომხდარი უზარმაზარი (და უზომოდ საკამათო) ცვლილებებიდან დაწყებული, იმით დამთავრებული, რომ ფილმის სტუდიამ ის კრიტიკოსებისთვის საზოგადოებრივი ჩვენების წინა ღამემდე არ აჩვენა, ბევრი გამაფრთხილებელი ნიშანი არსებობდა იმისა, რომ ეს შეიძლებოდა ყოფილიყო მართლაც საშინელი ნაწილი საყვარელ 30 წლის ფრენჩაიზში. მაგრამ ეს ასე არ არის. ეს არის ზოგადად სახალისო და გასართობი ფილმი, თუმცა ის ასევე „უბრალოდ კარგია“ „ყვირილის“ სერიის აღსანიშნავად მაღალი სტანდარტებისთვის. როგორც „ყვირილის“ მეგა-ფანი – ორიგინალი ჩემი ყველა დროის ერთ-ერთი საყვარელი ფილმია – ვეთანხმები მათ, ვინც ამბობდა, რომ სერიაში მართლაც ცუდი ფილმები არ არსებობს და საბედნიეროდ, ეს კვლავაც ძალაშია. მაგრამ „ყვირილი 7“ ყველაზე მეტად ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს ის უბრალოდ „ფორმალობას ასრულებს“. მას შემდეგ, რაც ნევ კემპბელმა მეექვსე ფილმი ანაზღაურებასთან დაკავშირებული დავის გამო გამოტოვა, ის უბრუნდება თავის საკულტო როლს სიდნი პრესკოტის სახით, რომელიც ახლა ცხოვრობს პატარა ქალაქში, თავისი მშობლიური ვუდსბოროს მსგავსად, ქმართან მარკთან (თვისობრივად საყვარელი ჯოელ მაკჰეილი) და მოზარდ ქალიშვილ ტატუმთან (იზაბელ მეი) ერთად. მაგრამ შემდეგ ახალი მოჩვენება-სახე გამოჩნდება, რომელიც სიდნის და მის ოჯახს ემუქრება. ნიჭიერი მსახიობების ჯგუფი, რომელიც პოტენციურ მსხვერპლებს (ან პოტენციურ მკვლელებს) განასახიერებს, მოიცავს ანა კემპს, მაკკენა გრეისს, ასა გერმანს, სელესტ ო'კონორს, სემ რეჩნერს, მარკ კონსუელოსს, ითან ემბრის და ტიმ საიმონსს. თუმცა, პერსონაჟების მიღება განსხვავებულია, რადგან ზოგიერთი მათგანი სახალისო და კარგად განვითარებული ჩანს, ზოგი კი გამოუყენებელ მინიშნებას ან უბრალოდ გვამების რაოდენობის გაზრდის საშუალებას წარმოადგენს. (ვინაიდან წინა ფილმებში დადგენილი იყო, რომ სიდნის პატარა შვილებიც ჰყავს, ისინი მოხერხებულად არ იმყოფებიან ქალაქში ფილმის მოვლენების განმავლობაში, ასე რომ მოჩვენება-სახე პირდაპირი მნიშვნელობით ბავშვებს არ მისდევს). ერთ დროს ჩვენ „ყვირილი 7“-ის სრულიად განსხვავებულ ვერსიას ვნახავდით, რომელშიც მელისა ბარერა ითამაშებდა, სცენარის ავტორები „ყვირილი 5“-ისა და „6“-ის ჯეიმს ვანდერბილტი და გაი ბუსიკი იქნებოდნენ, ხოლო რეჟისორი „ბედნიერი სიკვდილის დღის“ კრისტოფერ ლენდონი. მაგრამ ბარერას წარმოუდგენლად უსამართლო გათავისუფლებამ და ლენდონის შემდგომმა წასვლამ ფილმიდან, გამოიწვია სრულიად გადაკეთებული საბოლოო ვერსია, სადაც სერიის შემქმნელი კევინ უილიამსონი დაბრუნდა, ამჯერად როგორც რეჟისორი და თანა-სცენარისტი (ბუსიკი არის სხვა დასახელებული სცენარისტი), ხოლო კემპბელი მთავარი როლის შემსრულებელი. ამ ტურბულენტური მოვლენების ჩრდილი „ყვირილი 7“-ს დაჰკრავს, რადგან ძნელია არ შეიმჩნიო, რომ ეს სულაც არ იყო ფილმის სიუჟეტის თავდაპირველი განზრახვა, და თუმცა არ ვიცით, იქნებოდა თუ არა ის გამორჩეული, რაზეც საბოლოოდ შეთანხმდნენ, სერიის სტანდარტებით საკმაოდ უბრალოდ გამოიყურება. „ყვირილი 7“-ს აქვს რამდენიმე სახალისო სცენა და მკვლელობა, დაწყებული ტიპურად ძლიერი სათაურის წინა სექციით. ამის გარდა, პირველ აქტში მკვლელობის სცენა, რომელიც მსხვერპლს შესამჩნევად უმწეო სიტუაციაში აჩვენებს, შემდეგ კი ის, სადაც მოჩვენება-სახე ჩვეულებრივზე მეტად „კლოუნ არტს“ ემსგავსება საშინელი კრეატიულობის თვალსაზრისით, არის გამორჩეული მომენტები. მას ასევე აქვს პერსონაჟთა სასიამოვნო ურთიერთქმედება, განსაკუთრებით სიდისა და მისი დინამიკის ტატუმთან და ფრენჩაიზის მუდმივ გმირ გეილ უეზერთან (კორტნი კოქსი) მიმართებაში. მაგრამ მას აკლია ძლიერი თვალსაზრისი. სერიისთვის, რომელიც ყოველთვის დიდ სიამოვნებას იღებდა კინოსამყაროში და თანამედროვე პოპ კულტურასა და ცნობილ ადამიანებთან დაკავშირებული მოვლენების განხილვით, აქ შესწავლილი კუთხეები შესამჩნევად დაუმუშავებლად გამოიყურება. საიდუმლო არ არის, რომ „ყვირილის“ წარსულის რამდენიმე საინტერესო მსახიობი ამ ფილმშიც ჩნდება, ერთი კონკრეტული პერსონაჟი კი დიდ ჩრდილს აყენებს მოვლენებს და შესაძლოა ის იყოს ნამდვილი მკვლელი. და კითხვა, თუ რა არის რეალური და რა არის ყალბი ამ დღეებში, სწრაფად შემოდის სიუჟეტში — ტერმინები „დიპფეიკი“ და „AI“ ადრეულ ეტაპზევე გაჟღერდება — ამ ყველაფრის არსებობის გამოყენებით ცდილობენ დაბნეულობა გაზარდონ და პერსონაჟებს საკუთარი ინტუიცია და ეჭვები დაუწყონ. თუმცა, ეს ყველაფერი ნამდვილად არასოდეს ერთიანდება დამაკმაყოფილებლად. ანალოგიურად, ერთადერთი ნამდვილი ყოვლისმომცველი კინემატოგრაფიული ტროპი, რომელსაც აქ ეხებიან, არის ნოსტალგია, მაგრამ ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან ნოსტალგია ამ სერიის თითქმის ყველა ფილმის ძირითადი კომპონენტი იყო. ეს, სავარაუდოდ, ჩაშენებული ელემენტია და ის კარგად მუშაობს მუდმივად მეტა-„ყვირილისთვის“, მაგრამ უახლესი ნაწილის მცდელობა, რომ ის უფრო ამაღლებული ფორმით წარმოაჩინოს, სუსტად გამოიყურება. მას შემდეგ, რაც „ყვირილი 4“-სა და „5“-ს ჰქონდათ მშვენივრად სახალისო, მრუდე მოტივაცია მკვლელებისთვის — დაკავშირებული თანამედროვე კონცეფციებთან, როგორიცაა ნებისმიერ ფასად სახელის მოპოვება ან ტოქსიკური ფანდომი — „ყვირილი VI“-ს შედარებით მოსაწყენი ფინალური აქტის გამოვლენა ჰქონდა, ძირითადი შურისძიების მოტივაციითა და რამდენიმე პერსონაჟით, რომლებიც დაუმუშავებლად გამოიყურებოდა. მაგრამ ეს იყო სხვაგვარად ძალიან ამაღელვებელი ნაწილის შუაგულში, ამიტომ გამოვლენამ ფილმს ისე არ ავნო, როგორც სხვა შემთხვევაში შეიძლებოდა. მაგრამ „ყვირილი 7“-ს აქვს მთელი სერიის ყველაზე სუსტი მკვლელის გამოვლენა, რაც ხელს უშლის „უბრალოდ კარგი“ განწყობის რაიმე ბოლო წუთის ამაღლებას. ძალიან ბევრი რამ რჩება აუხსნელი, და მოტივაციის თვალსაზრისით დიდი დაჭიმულობის შეგრძნებასთან ერთად, ადრ