ამ კვირის რეტრო რუბრიკა ეძღვნება 1972 წლის სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ფილმს „მდუმარე გაშვება“ (Silent Running). დუგლას ტრამბულის რეჟისორობით და ბრიუს დერნის მონაწილეობით, ეს საკულტო კლასიკა მომავალში ვითარდება, სადაც დედამიწის მცენარეული საფარი განადგურებულია, ხოლო უკანასკნელი გადარჩენილი ტყეები გიგანტურ გუმბათებშია შენარჩუნებული, რომლებიც სატურნის მიღმა მოლივლივე კოსმოსურ ხომალდებს ერთვის. დერნი განასახიერებს ფრიმენ ლოუელს, ბოტანიკოსს, რომელმაც მთელი თავისი ცხოვრება ამ მყიფე ეკოსისტემების დაცვას მიუძღვნა. როდესაც გუმბათების განადგურებისა და სახლში დაბრუნების ბრძანება მოდის, ლოუელი რადიკალურ არჩევანს აკეთებს, რაც სიუჟეტს ღრმად ადამიანურ და მოულოდნელად ემოციურ განზომილებაში გადაჰყავს. ის, რაც „მდუმარე გაშვებას“ ასე მიმზიდველს ხდის, არ არის თვალისმომჭრელი სპექტაკლი, არამედ მისი მშვიდი, მედიტაციური ტონი და ადრეული გარემოსდაცვითი თემები, რომლებიც დღეს კიდევ უფრო აქტუალურია. დერნი დამაჯერებელ შესრულებას გვთავაზობს, როგორც იზოლაციაში მყოფი, ფსიქოლოგიურად გატეხილი ადამიანი, რომელსაც მხოლოდ სამი პატარა სერვისის რობოტი ეხმარება. ეს რობოტები როგორღაც ახერხებენ ყურადღების ცენტრში მოქცევას სიტყვის უთქმელად. თავისი მინიმალისტური ვიზუალური ეფექტებით, ჯოან ბაეზის სულისშემძვრელი სიმღერებით და ისტორიით, რომელიც ეხება მარტოობის, პასუხისმგებლობისა და თავგანწირვის თემებს, „მდუმარე გაშვება“ რჩება გააზრებულ ნაწილად ვინტაჟური სამეცნიერო ფანტასტიკისა, რომელიც დღესაც რეზონანსს იწვევს კინომანებში, რომლებიც აფასებენ ამბიციურ, იდეებზე ორიენტირებულ თხრობას.