„ავატარის“ ფრენჩაიზი, ყოველგვარი გადაჭარბების გარეშე, ტექნიკური მიღწევაა. ის, რასაც ეს ფილმი ახერხებს მოძრაობის აღბეჭდვის ტექნოლოგიით (motion capture), ციფრული ეფექტებითა და თეატრალური 3D-ით, მართლაც წარმოუდგენელია და არაფრით ჰგავს იმას, რასაც დღეს სხვა ფილმები აკეთებენ. ამ მიზეზით, მოსალოდნელი იყო, რომ „ცეცხლი და ფერფლი“ (Fire and Ash) ოსკარზე ვიზუალური ეფექტების კატეგორიაში იქნებოდა ნომინირებული, რაც ასეც მოხდა. თუმცა, ფილმის კიდევ ერთი ნომინაცია ჩემთვის უფრო მოულოდნელი აღმოჩნდა, რადგან ის კოსტიუმების დიზაინის დარგში იყო. ოსკარის ნომინანტები კოსტიუმების დიზაინისთვის, როგორც წესი, არიან ის ადამიანები, რომლებიც ქმნიან და ამზადებენ ფიზიკურ სამოსს მსახიობებისთვის. ვინც კი ოდესმე უნახავს „ავატარის“ გადაღების კადრები კულისებიდან, ეცოდინება, რომ მსახიობების სამოსი გადასაღებ მოედანზე, როგორც წესი, შემოიფარგლება სპორტული კოსტიუმითა და სახეზე დამაგრებული დიდი კამერით. ყველა კოსტიუმი ციფრულად იქმნება. თუმცა, მას შემდეგ, რაც გავეცანი THR-ის ინტერვიუს კოსტიუმების დიზაინერ დებორა ლ. სკოტთან, ყველაფერი ბევრად უფრო ნათელი გახდა. სკოტმა განმარტა: „მე ერთადერთი დეპარტამენტი ვარ, რომელიც ამზადებს დასრულებულ პროდუქტებს ყველაფრისთვის, რასაც ფილმში ხედავთ, კოსტიუმებიდან დაწყებული, ხელის აქსესუარებითა და ვარცხნილობებით დამთავრებული. ასევე ჩვენ ვქმნით მოძრაობის აღბეჭდვის კოსტიუმებს (performance capture suits) ლაივ-ექშენისთვის, რომლებიც თეთრი დუბლიკატებია, დამზადებული მასალისგან, რომელიც ზუსტად ისევე იქცევა, როგორც ნამდვილი ნიმუში – ეს ჯიმისთვის (კამერონისთვის) ძალიან მნიშვნელოვანია.“ სკოტი, რომელმაც ადრე ოსკარი მოიგო ჯეიმს კამერონის „ტიტანიკის“ კოსტიუმების დიზაინისთვის, განმარტავს, რომ „ავატარისთვის“ მისი დიზაინი ფანქრითა და ქაღალდით იწყება, ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა ფილმისთვის. კოსტიუმების ნიმუშები ასევე ფიზიკურად იქმნება, რათა Weta-ს ციფრულმა მხატვრებმა შეძლონ მათი ზუსტად დასკანერება. როგორც კი ნიმუშები კომპიუტერში ხვდება, მუშაობა ციფრულად გრძელდება და სკოტი კვლავ ჩართულია დიზაინის დახვეწის პროცესში. ციფრულ პროდუქციაზე კოსტიუმების დიზაინს გარკვეული უპირატესობები აქვს. ფიზიკური კოსტიუმები უნდა შეიქმნას და დამზადდეს გადაღებების დაწყებამდე. სკოტი ამხელს, რომ „ავატარი: ცეცხლი და ფერფლის“ ზოგიერთი კოსტიუმის ელემენტი, მაგალითად, უნა ჩაპლინის ვარანგისთვის განკუთვნილი, მოგვიანებით შეიქმნა, მას შემდეგ, რაც მან ნახა, თუ როგორ იქცეოდნენ კონკრეტული მსახიობები გადასაღებ მოედანზე, რამაც მას შთაგონება მისცა გარკვეული ვიზუალისთვის. ამავდროულად, რადგან „ავატარის“ კოსტიუმების დიზაინი როგორც ფიზიკური, ასევე ციფრულია, შეიძლება ითქვას, რომ დიზაინის პროცესში ბევრად მეტი სამუშაოა ჩასატარებელი, რათა ყველაფერი იდეალურად გამოვიდეს. „ეს არის ნამდვილი კოსტიუმების დიზაინის ნამუშევარი. ასე რომ, ეს ახალ ეპოქაში გაღებული კარივითაა, როდესაც ის ნომინირებულია და აღიარებულია, როგორც კოსტიუმების დიზაინის ალტერნატიული გზა. გულწრფელად რომ ვთქვა, არ მგონია, რომ ფილმი ლაივ-ექშენ კოსტიუმებისთვის იყოს ნომინირებული. ხალხი ამაზე არ საუბრობს. ისინი არ აფასებენ პროცესს, არამედ შედეგს.“ - ამბობს სკოტი. უდავოა, რომ კოსტიუმების დიზაინის ახალ ეპოქაში შევედით. ეს კიდევ ერთი სფეროა, სადაც „ავატარის“ ფრენჩაიზმა კინემატოგრაფია სამუდამოდ შეცვალა.