დანიელა თავისუფალი მწერალია, რომელსაც ორი წელიწადია, გასართობი ინდუსტრიის თემებზე წერს. ის Collider-ის თავისუფალი მწერლების გუნდის უფროსი წევრია და მისი ნაშრომები სხვა პლატფორმებზეც გამოქვეყნებულა, მაგალითად, Elite Daily-ზე. როდესაც არ წერს, ის ჩაეფლობა დამაფიქრებელ, ეგზისტენციალისტურ ფილმებსა და კლასიკურ ლიტერატურაში. მიუხედავად იმისა, რომ რომანტიკულ ფილმებს ხშირად მსუბუქსა და ფორმულურს უწოდებენ, სხვები ამტკიცებენ, რომ ეს სტერეოტიპები სიმართლეს არ შეესაბამება. მრავალი ამბავი ჭკვიანური და სასიამოვნოდ მოულოდნელია, რაც ამტკიცებს, რომ გული ყოველთვის სწორ ხაზს არ მიჰყვება; რომანტიკის ამაღელვებელი მხარე – ფილმები, რომლებიც მაყურებელს აფიქრებს ისევე, როგორც აჯადოებს – ამ სიაში პირველ ადგილზეა. გულშიჩამწვდომი სამეცნიერო ფანტასტიკის შედევრიდან „მარადიული ნათება უმანკო გონების“ დამთავრებული გამანადგურებელი ფსიქოლოგიური დრამებით, როგორიცაა „სიყვარული“, ეს საუკეთესო ცერებრალური რომანტიკული ფილმები სიყვარულს ურევენ ფილოსოფიას, მორალურ დილემებს ან სოციალურ კრიტიკას. შედეგი ბევრად უფრო მომხიბვლელია, ვიდრე ერთი შეხედვით შეიძლება ჩანდეს, რაც ამტკიცებს, რომ რომანტიკა შეიძლება იყოს ისეთივე ინტელექტუალურად ამაღელვებელი, როგორც ემოციურად დამანგრეველი. კაზუო იშიგუროს 2005 წლის ამავე სახელწოდების რომანზე დაფუძნებული და საყვარელი სამეცნიერო ფანტასტიკის რეჟისორის, ალექს გარლანდის სცენარით ადაპტირებული, მარკ რომანეკის „არასოდეს გამიშვა“ ალტერნატიულ ისტორიაში ვითარდება და სამ ახალგაზრდაზე – ქეთიზე, რუთსა და ტომიზე (კერი მალიგანი, კირა ნაიტლი და ენდრიუ გარფილდი) – მოგვითხრობს, რომლებიც სასიყვარულო სამკუთხედში აღმოჩნდებიან. „არასოდეს გამიშვა“ ისეთი ნელა განვითარებადი, სამეცნიერო ფანტასტიკის რომანია, რომელიც არა მხოლოდ მაყურებლის გულს ეხება, არამედ მათ გამოწვევებს უქმნის, ისეთ თემებში ჩაღრმავებით, როგორიცაა მოკვდავობა და ეთიკური თვითკმაყოფილება. ეს არ არის ფილმი, რომელშიც მაღალი რისკის მოქმედებებს ან სანახაობებს ელოდებით; პირიქით, ის მაყურებელს ენდობა, რომ მშვიდად დაჯდეს და რთულ კითხვებზე იფიქროს. არსებითად, „არასოდეს გამიშვა“ ადამიანის მდგომარეობის მედიტაციად ფუნქციონირებს. და დღევანდელ მსოფლიოში ის ისეთივე დროული და შემზარავია, როგორც არასდროს. მათ, ვისაც რომანტიკასთან ერთად ფანტასტიკის ელემენტებიც მოსწონს, სავარაუდოდ, დარენ არონოფსკის „შადრევანი“ მოეწონებათ, რომელიც მთლიანად უარს ამბობს პირდაპირ თხრობაზე სამნაწილიანი ამბის სასარგებლოდ (მე-16 საუკუნე, აწმყო და მომავალი). ამ ფანტასტიკური ეპოსის ცენტრში ჰიუ ჯეკმანი და რეიჩელ ვაისი არიან, რომლებიც დროისა და სივრცის მიღმა სიყვარულით დაკავშირებული პერსონაჟების წყვილებს თამაშობენ – კონკისტადორიდან და მისი ბედკრული დედოფლიდან თანამედროვე მეცნიერსა და მის უკურნებელი სენით დაავადებულ მეუღლემდე. „შადრევანი“ სავსეა მეტაფორებით – სიცოცხლის ხიდან და მაიას ქვესკნელიდან დაწყებული განმეორებადი ბეჭდის მოტივით დამთავრებული – და ის ერთმანეთთან აერთიანებს სამ განსხვავებულ დროის ხაზს, რომელთაგან არც ერთი არ იწუხებს თავს მარტივი ხაზოვანი თხრობით. თუ ეს არ არის ცერებრალური, რთულია იმის თქმა, რა არის. და მაინც, მისი სტრუქტურული სირთულისა და სიმბოლური სიმკვრივის მიუხედავად, „შადრევანი“ ღრმად ამაღელვებელი რჩება. ის, რაც არონოფსკის ფილმში საბოლოოდ გამოირჩევა, მისი შთამბეჭდავი ვიზუალური ეფექტებისა და სიმბოლიზმის მიღმა, არის ის, თუ როგორ უბიძგებს ის მაყურებელს ეგზისტენციალური კითხვების წინაშე დადგეს სიყვარულის, დანაკარგისა და მოკვდავობის შესახებ. იორგოს ლანთიმოსის აბსურდისტული შავი კომედია, მისი ადრეული ნამუშევარი „საწყალი არსებების“ წარმატებამდე, კოლინ ფარელს მთავარ როლში წარმოგვიდგენს – ახალგანშორებულ მარტოხელა მამაკაცს, რომელიც სხვა მარტოხელებთან ერთად სასტუმროში გადადის, მკაცრი მითითებებით: იპოვოს რომანტიკული პარტნიორი 45 დღის განმავლობაში. წარუმატებლობის შემთხვევაში, ის თავისი არჩევანის ცხოველად გადაიქცევა. თავისი სასიამოვნოდ აბსურდული სიუჟეტით, მაღალი დონის უემოციო შესრულებით – რეიჩელ ვაისი თამაშობს სასიყვარულო ინტერესს, ხოლო ოლივია კოლმანი მშვიდი სასტუმროს მენეჯერის როლშია – და მკაცრ და ცივ სამყაროში არსებული თვითნებური წესებით, „ლობსტერი“ სატირას უკეთებს საზოგადოებრივ ზეწოლას რომანტიკული ურთიერთობების ირგვლივ და თანამედროვე გაცნობის სცენას. ფილმი არსებითად იმიტომ მუშაობს, რომ ის ჭკვიანური, მიმზიდველი და ნამდვილად არაფერს ჰგავს. ყველასთვის, ვინც მიზიდულია სიურეალისტური რომანტიკული კომედიების მიმართ, რომლებიც ყოველდღიურ საზოგადოებრივ მოლოდინებს რაღაც შემზარავად აქცევს (აღიარებული ნიშური აუდიტორია), ღირს ნახვა. ხართ თუ არა გოთიკური რომანტიკის მოყვარული ფსიქოლოგიური ინტრიგის ელფერით? ალფრედ ჰიჩკოკის საკულტო „რებეკა“ – მისი ერთადერთი ოსკაროსანი ფილმი „საუკეთესო სურათისთვის“ – უკვე უნდა იყოს თქვენს სიაში. რეჟისორის პირველი ამერიკული პროექტი, დაფნე დუ მორიეს ამავე სახელწოდების რომანზე დაფუძნებული, ლოურენს ოლივიეს მთავარ როლში წარმოგვიდგენს – ჩაფიქრებულ ქვრივ მაქსიმ დე ვინტერს, ხოლო ჯოან ფონტეინს – ახალგაზრდა ქალის როლში, რომელიც მისი მეორე ცოლი ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ მაქსიმის პირველი ცოლი არასოდეს ჩანს, მისი რეპუტაცია და მოგონებები მუდმივად თან სდევს პერსონაჟების ცხოვრებას, მანდერლის ყოველ კუთხე-კუნჭულს ავიწროებს. „რებეკას“ დაძაბულობის ყველაზე მომხიბვლელი ასპექტი ის არის, თუ როგორ ამოძრავებს მას მთლიანად ახალი ქალბატონ დე ვინტერის ფსიქიკური მდგომარეობა. დაძაბულობა შინაგანია ისევე, როგორც ატმოსფერული, ჩამოყალიბებული მისი დაუცველობითა და იზოლაციით. ამასობაში, თავად რებეკა – არასოდეს ნანახი – მართავს მოქმედებას. შედეგი არის შემზარავი ნარატივი, რომელიც ცერებრალურია, იკვლევს მაზოხიზმის, წარსულით შეპყრობის და არაჯანსაღი ქორწინების დამახინჯებული ძალაუფლების დინამიკის თემებს. ეს არ არის მყუდრო გოთიკური რომანტიკა, მაგრამ, რა თქმა უნდა, საგანგაშოა ყველაზე ელეგანტური ფორმით.