სავარაუდოდ, არსებობენ კეთილგანწყობილი მოქალაქეები, რომლებმაც პოლიტიკაში მოსვლის შემდეგ ეს გამოცდილება მხოლოდ საზოგადოებრივად სასარგებლოდ და პიროვნულად გამაუმჯობესებლად მიიჩნიეს — თუმცა ასეთები კინოში თითქმის არ გვხვდებიან. ეს ბალანსი არ იცვლება ფილმ „მასტერთან“ დაკავშირებით, რომელიც მოგვითხრობს ძალაუფლების გამხრწნელ გავლენაზე მცირე მასშტაბის ბანგლადეშელ პოლიტიკოსზე და სიუჟეტში შედარებით ცოტა სიურპრიზს გვთავაზობს. რეზვან შაჰრიარ სუმითის ფილმი, მიუხედავად ამისა, რეგიონული თავისებურებებითა და უნივერსალური პარალელებით ინარჩუნებს ინტერესს: ის წარმოადგენს თვალის გამხსნელ ხედვას ინსტიტუციურ სტრუქტურებზე ქვეყანაში, რომელიც იშვიათად ხვდება საერთაშორისო ეკრანებზე, და ამავდროულად არის დროში გამოცდილი ამბავი, რომელიც მიზნად ისახავს სისტემის მიმართ სიბრაზის გაღვივებას როგორც ადგილობრივ, ისე გლობალურ აუდიტორიაში. ამ მიზნით, „მასტერის“ გამარჯვება როტერდამის დიდი ეკრანის კონკურსში, სადაც ის ზოგიერთ უფრო პომპეზურ, სახელგანთქმულ კონკურენტს აჯობა — ეს სექცია უფრო აუდიტორიაზე ორიენტირებულ მსოფლიო კინოს ეძღვნება — კარგის მომასწავებელია მისი მომავალი დისტრიბუციისა და სტრიმინგის პერსპექტივებისთვის, პარალელურად კი უზრუნველყოფილია მრავალი სხვა ფესტივალის ჩვენება. სუმითის 2020 წლის ნაზი, იმედისმომცემი დებიუტზე „The Salt in Our Waters“ ნაკლებად ინტიმური და უფრო მასშტაბური ეს ფილმი, ადასტურებს მწერალ-რეჟისორს, როგორც მტკიცე ფორმალური უზრუნველყოფის და საზღვრებს მიღმა ამბიციის მქონე კინემატოგრაფისტს. ნასირ უდდინ ხანი იდეალურად ასრულებს ჯაჰირის, საშუალო სკოლის ისტორიის მასწავლებლის როლს, რომელიც პოპულარულია როგორც მოსწავლეებში, ასევე მოჰოგანჯის მცირე სოფლის თემში. იგი მტკიცე, ხალხის კაცის ავტორიტეტით გამოირჩევა, თუმცა თანდათან ნერვულ თვითდაეჭვებაში გადადის. ფილმი მას წარმოგვიდგენს, როდესაც ის გენდერულად სეგრეგირებულ კლასში ბრიტანეთის კოლონიური მმართველობის გამხრწნელი გავლენის შესახებ ვნებიან გაკვეთილს ატარებს — ეს მომენტი მოგვიანებით მნიშვნელოვანი იქნება — მის გაკვეთილს კი ჟურნალისტების ხმაური არღვევს, რომლებიც მისი მოქმედებაში ხილვით არიან აღფრთოვანებულნი. აღმოჩნდება, რომ ის ასევე კენჭს იყრის თავისი რაიონის თავმჯდომარედ (მერის მსგავსი თანამდებობა, როგორც ეს ბანგლადეშის პოლიტიკურ იერარქიას ამხსნელ საწყის ტიტრებშია განმარტებული), უჩვეულოდ ლიბერალური კამპანიით, რომელიც ხაზს უსვამს ქალთა უფლებებსა და განათლების გაუმჯობესებულ შესაძლებლობებს. ჯაჰირის სოციალისტური იდეალები პოპულარული ხდება ქვეყნის ამ გაჭირვებულ ნაწილში, სადაც მაცხოვრებლები თავს გეოგრაფიულად შორს და დაკარგულად გრძნობენ დედაქალაქ დაკაში მყოფი მთავრობის მაღალჩინოსნების ინტერესებისგან. სანდო ოჯახის კაცის იმიჯით, მისი მომთმენი მეუღლის, ჟარნას (ზაქია ბარი მამო) და მათი მცირეწლოვანი შვილის მხარდაჭერით, ის ადვილად იმარჯვებს — რითაც ასრულებს მასწავლებლის კარიერას, თუმცა იმედოვნებს, რომ აღმზრდელობით ღირებულებებს ადგილობრივ ხელისუფლებაში შეიტანს. არც ისე დიდი ხანია გასული, სანამ იგი თავის გულუბრყვილობას ხვდება. თუ ჯაჰირი მოუმზადებელია იმ წნეხისთვის, რასაც მისი ახალი თანამდებობა დაუყოვნებლივ უქმნის ადგილობრივი კრიმინალებისა და შარლატანების მხრიდან, რომლებიც მისი „სუფთა“ მიდგომით არიან შეშინებულნი, მას ასევე წარმოდგენა არ აქვს, თუ რა „ზვიგენები“ ელოდებიან მას პოლიტიკურ სფეროში. მათ შორის უმთავრესია მისი რეგიონის უსახელო UNO (Upazila Nirbahi Officer) — მზაკვარი საშუალო დონის ბიუროკრატი, რომელიც თავს ჯაჰირის პირდაპირ კავშირად წარმოაჩენს დიდ ფიგურებთან და მუდმივად, განმუხტავი მეგავატიანი ღიმილით, საკუთარ პოზიციას უსვამს ხაზს. აზმერი ჰაქ ბადონის (ბანგლადეშის კანის მონაწილე ფილმის „რეჰანას“ მიმზიდველი ვარსკვლავი რამდენიმე წლის წინ) ბრწყინვალე შესრულებით, ის ფილმის ყველაზე მიმზიდველი და ღრმად განვითარებული პერსონაჟია — არა სრულფასოვანი ბოროტმოქმედი, არამედ ქალი, რომელმაც ისწავლა მორალური კომპრომისები, რაც საჭიროა პატრიარქალურ საზოგადოებაში ავტორიტეტის მოსაპოვებლად. ამასობაში, როდესაც ჯაჰირის ქორწინება და ოჯახური ცხოვრება მისი ახალი სამსახურის წნეხის ქვეშ ინგრევა, „მასტერი“ გამოირჩევა მამაკაცი პოლიტიკოსის გამოკვლევით, ძირითადად, ქალებთან მისი ურთიერთობების პრიზმით, რაც უმეტესწილად ამცირებს მისი ადრეული კამპანიის ფემინისტურ დაპირებებს. ასეთი ნიუანსები „მასტერს“ ტექსტურასა და დაძაბულობას სძენს პირველ ნახევარში, თუმცა სცენარი — რეჟისორის საბირ ჰოსეინ შოვონთან ერთად — დროთა განმავლობაში ნაკლებად დახვეწილი ხდება, და ჯაჰირის იმედგაცრუება და კორუფცია ჩქარდება, თუმცა ტუჰინ ტამიჯულის კაშკაშა პასტელური ფერები ნაკლებად ღალატობს მის ჩამუქებულ სულს. როდესაც UNO მას ალიანსს სთავაზობს ქალაქის ტყიან გარეუბანში მდიდრული სასტუმროს მშენებლობის პროექტის წამოყენებაში, რაც უსახლკაროთა არსებული დასახლების დანგრევას მოითხოვს, მისი პრინციპები საბოლოოდ ინგრევა. „შენ ისტორიის მასწავლებელი ხარ, მაგრამ წარსულისგან ასე ცოტა ისწავლე,“ — საყვედურობს ჟარნა — ირონია, რომლის გამოთქმის გარეშე ფილმი ალბათ უკეთესი იქნებოდა.