ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, რიმეიქები არა მხოლოდ ჩვეულებრივ მოვლენად იქცა კინოსა და ტელევიზიაში, არამედ გაყიდვის მნიშვნელოვან წერტილადაც. მიუხედავად იმისა, რომ რიმეიქების უმრავლესობა ჟანრულ ფილმებსა და შოუებს მიეკუთვნება, არსებობს რამდენიმე ნამუშევარი, რომლებმაც სცადეს ახალი კუთხით წარმოეჩინათ საეტაპო და შედევრი ფილმები: გუს ვან სენტის „ფსიქო“ ყველაზე აშკარა მაგალითია, მაგრამ, მაგალითად, მარტინ სკორსეზეს „განდგომილებმა“ ბრწყინვალე ჰონგ-კონგური თრილერი „შეჩერებული საქმეები“ გადააკეთა, ხოლო კრისტოფერ ნოლანმა 2002 წელს 1997 წლის ნორვეგიული ჰიტი „ინსომნია“ გადაიღო ხელახლა. როგორც ეს მაგალითები აჩვენებს, რეჟისორისთვის ბევრად ადვილია დიდი ფილმის რიმეიქის შექმნა, როცა საქმეში დროის ან კულტურის დიდი სხვაობაა. ეს მიგვიყვანს ამ კვირის ფილმთან „როგორ მოვკლათ“ (How to Make a Killing), ახალ ნამუშევართან, რომელიც, შესაძლოა, არც კი იცოდეთ, რომ რიმეიქია. ფილმი, რომლის ავტორი და რეჟისორია ჯონ პეტონ ფორდი, ხოლო მთავარ როლს გლენ პაუელი ასრულებს, არ იმეორებს ორიგინალის ადგილს, დროს ან პერსონაჟების სახელებს. მიუხედავად ამისა, ფაქტია, რომ ის ფარულად არის 1949 წელს ილინგ სტუდიოში (Ealing Studios) გადაღებული ბრიტანული ფილმის „კეთილი გულები და დედოფლის გვირგვინები“ (Kind Hearts and Coronets) რიმეიქი, რომლის რეჟისორი და თანაავტორი რობერტ ჰამერი იყო. თავად ეს ფილმი მე-20 საუკუნის დასაწყისის ნაკლებად ცნობილი რომანის „ისრაელ რენკი: კრიმინალის ავტობიოგრაფია“ ადაპტაცია გახლდათ. მოთხრობის სამივე ვერსია ერთი და იგივე ძირითად ამბავს მოგვითხრობს ახალგაზრდა მამაკაცზე, რომელიც დიდი მემკვიდრეობის ნაწილის უარყოფის შემდეგ, ნათესავების მოკვლას გადაწყვეტს. მიუხედავად იმისა, რომ „როგორ მოვკლათ“-ს შესაძლოა სურდეს წინამორბედისგან დისტანცირება, რადგან ის უფრო მძაფრი სატირაა, ვიდრე კომედია, ფაქტია, რომ „კეთილი გულები და დედოფლის გვირგვინები“ კომედიის შედევრია, რომელიც დღესაც აქტუალობას ინარჩუნებს. თუ „როგორ მოვკლათ“-ში არსებული შავი იუმორი მოგწონთ, მაშინ უეჭველია, რომ „კეთილი გულები და დედოფლის გვირგვინები“-ც დაგაფასებინებთ თავს. მისი სცენარი, რობერტ ჰამერისა და ჯონ დაიტონის ავტორობით, ოსკარ უაილდის ლიტერატურულ, მახვილგონივრულ და უმშვენიერესად მშრალ ტრადიციას მიეკუთვნება. ფილმის სამსახიობო შემადგენლობა სანახაობრივია: დენის პრაისი განასახიერებს ახალგაზრდა ლუი მაზინს, დ'ასკუინის ოჯახის ქონების მემკვიდრეს. საოჯახო ხის „გასუფთავების“ გეგმის განხორციელებისას, ის ორ ცეცხლს შუაა: ერთის მხრივ, ესწრაფვის სოციალურად მომგებიან ქორწინებას ყოფილ რძალთან, ედიტ დ'ასკუინთან (ვალერი ჰობსონი), მეორეს მხრივ კი, აბალანსებს ბავშვობის მეგობრისა და საყვარლის, სიბელას (ჯოან გრინვუდი) მიერ წამოწყებულ ურთიერთობას. ამ დინამიკით ფილმი სცდება უბრალო შავი კომედიის ფარგლებს მკვლელობაზე და მოიცავს სექსის, სოციალური პოლიტიკისა და სხვა პოტენციურად ამორალური საკითხების თემებს. ბრიტანული კომედიის მოყვარულთათვის „კეთილი გულები და დედოფლის გვირგვინები“ ილინგ სტუდიოს (Ealing Studios) ოქროს ხანას განასახიერებს, რითაც აგრძელებს 1948-დან 1955 წლამდე გადაღებული ფილმების ისტორიულ სერიას, რომელიც მოიცავს „ლავენდერ ჰილის ბანდას“, „კაცს თეთრ კოსტიუმში“ და „ლედიკილერებს“. ამ საეტაპო კომედიური ფილმების უმეტესობის ვარსკვლავი იყო ალეკ გინესი, და დიახ, ის ასევე იყო ორიგინალი ობი-ვან კენობი, „ვარსკვლავური ომების“ მოყვარულებო. „გვირგვინები“ გინესის პირველი ფილმი იყო ილინგ სტუდიოსთვის (და მისი მეოთხე სრულმეტრაჟიანი ფილმი საერთოდ!), და ეს იყო ბრწყინვალე დებიუტი, რადგან გინესი არა ერთ, არამედ დ'ასკუინის ოჯახის რვა წევრს განასახიერებს. ეს სახუმარო, მაგრამ უაღრესად ნაყოფიერი არჩევანი (და გინესის ერთგულება მის მიმართ) დაეხმარა პიტერ სელერსს, რომელმაც ეს ტექნიკა რამდენიმე თავის ფილმში გამოიყენა, მათ შორის „ექიმ სტრეინჯლავში“. სელერსმა, თავის მხრივ, შთააგონა ისეთი მსახიობები, როგორებიც არიან ედი მერფი „შეშლილ პროფესორში“ და მაიკ მაიერსი „ოსტინ პაუერსში“. როგორც ხედავთ, კომედიური კინოს ისტორიის დიდი ნაწილი სათავეს ილინგ სტუდიოდან, გინესის შემოქმედებიდან და „კეთილი გულებიდან“ იღებს. არსებობს ზოგიერთი კომედია, რომელიც მხოლოდ 20 წლის წინ გადაიღეს და 2026 წელს უიმედოდ მოძველებულად გვეჩვენება, რომ აღარაფერი ვთქვათ 77 წლის წინანდელ ფილმზე. თუმცა, „კეთილი გულები და დედოფლის გვირგვინები“ ამ პრობლემას გრაციოზულად და ელეგანტურად გვერდს უვლის. ერთი მხრივ, მისი მოქმედება ედვარდიანულ ინგლისში ხდება, რაც მას პერიოდულ ფილმად აქცევს მაშინაც კი, როდესაც ის პირველად გამოვიდა. მეორე მხრივ, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში აქა-იქ არის გამაღიზიანებელი კულტურული განსხვავებები (ყველაზე აღსანიშნავია რასობრივი შეურაცხყოფის ჩვეულებრივი გამოყენება საბავშვო ლექსის ნაწილად), ფილმის კომედიური და სატირული სამიზნეები მოძველებული არ არის. მთელი ფილმი ბრიტანული კლასობრივი სისტემისა და ე.წ. „ზრდილობიანი საზოგადოების“ გამასხარავებაა, ფილმი, რომელშიც მოუნანიებელი მკვლელი – შესაძლოა, მაყურებლის მიერაც კი – გამართლებულად ითვლება. სწორედ ამ თემას ინარჩუნებს ჯონ პეტონ ფორდი ყველაზე მეტად ფილმში „როგორ მოვკლათ“, ირიბად მიუთითებს რა, რომ თითქმის 80 წლის წინანდელი (ან უფრო ძველიც) ინგლისური კლასობრივი სისტემა არც ისე განსხვავდება სიმდიდრის უთანასწორობისა და მილიარდერებისთვის ხელსაყრელი კულტურისგან, რაც დღეს ამერიკაში გვაქვს. ფორდის ფილმი ჰამერის ნამუშევარს სამართლიანად ეპყრობა და არასდროს ცდილობს მის კოპირებას ან გადაწერას. მიუხედავად იმისა, რომ ორ ფილმს აშკარად აქვს ერთი და იგივე ძირითადი ამბავი, სიუჟეტური დინამიკა და სტრუქტურა, ისინი კარგად თანაარსებობენ ერთმანეთთან. ეს ყველაზე კარგად ჩანს მათ დასასრულებში: „გვირგვინები“ გენიალურად ორაზროვანი ბოლო კადრით მთავრდება, ხოლო „მოკვლა“ გაცილებით უფრო დამაჯერებელი, თუმცა გემრიელად მწარეა. ასე რომ, თუ „როგორ მოვკლათ“ მოგეწონათ და „გვირგვინები“ ჯერ არ გინახავთ, აუცილებლად ნახეთ. ის შესაძლოა იყოს წამალი იმისა, რაც გაწუხებთ.