ნებისმიერი ფილმის სრულყოფილად შექმნა რთულია, თუკი შეუძლებელი არა, და ეს განსაკუთრებით იგრძნობა ომის ჟანრის შემთხვევაში. იმდენი რამ შეიძლება არასწორად წავიდეს, როდესაც ასეთ დელიკატურ და რთულ თემაზე იღებ ფილმს, ამიტომაც ომის ის ფილმები, რომლებიც არსებითად სრულყოფილია (როგორიცაა „კასაბლანკა“ [თუკი ჩაითვლება], „არაბეთის ლოურენსი“ და შესაძლოა „რიგითი რაიანის გადარჩენა“), ნამდვილად აღსანიშნავია. ასევე აღსანიშნავია ქვემოთ მოცემული ფილმებიც, რომელთაგან არცერთი არ არის სრულიად სრულყოფილი, მაგრამ ყველა მათგანი საკმაოდ ახლოსაა ან, ყოველ შემთხვევაში, დიდებულად ითვლება. ზოგიერთი მათგანი ოდნავ მივიწყებულია, ასე რომ, თუ თქვენ პირადად რომელიმეს სრულყოფილად მიიჩნევთ, შესაძლოა დაეთანხმოთ მოსაზრებას, რომ ისინი მეტ ყურადღებას იმსახურებენ. მთელი ეს რეიტინგი არის საბაბი, წარმოაჩინოს რამდენიმე შესანიშნავი – მაგრამ არა ყოველთვის 100%-ით საყვარელი ან კარგად დამახსოვრებული – ომის ფილმი, ისევე როგორც რამდენიმე მაღალი პროფილის „მძიმე წონოსანი“, რომლებსაც შესაძლოა მხოლოდ ერთი-ორი ნაკლი უშლიდეს ხელს. ალბათ ყველაზე ნაკლებად ცნობილი ფილმი აქ, „ოკინავას ბრძოლა“ („The Battle of Okinawa“), შესაძლოა ასევე ყველაზე დაძაბულიც იყოს. ის ყველა დროის ყველაზე სასტიკ და შემზარავ მეორე მსოფლიო ომის ფილმებს შორისაა, რომელიც ასახავს ამავე სახელწოდების ბრძოლას იაპონური პერსპექტივიდან. ის 2.5 საათი გრძელდება და მასში არასდროს ჩანს იმედი ან შეგრძნება, რომ ვინმესთვის ყველაფერი კარგად იქნება, მაშინაც კი, თუ არ იცით, როგორ წარიმართა რეალური ბრძოლა სინამდვილეში. ეს ყველაფერი წინასწარ გადაწყვეტილი დასკვნაა, თუმცა „ოკინავას ბრძოლა“ მაინც პოულობს გზებს, რომ შემაშფოთებლად და აგრესიულად გადმოსცეს ანტი-საომარი გზავნილი. თუ ის ზოგისთვის ზედმეტად მძიმე ან გრძელია, შესაძლოა ეს გასაგებია, მაგრამ ეს ფილმი ნამდვილად ახერხებს იმის გაკეთებას, რის გაკეთებასაც ისახავდა მიზნად, და ის გაცილებით უფრო უშუალოა, ვიდრე 50 წელზე მეტი ხნის წინ გადაღებული ომის ფილმების უმეტესობა (განსაკუთრებით თუ მას შევადარებთ 1960-იანი წლების ბოლოს ან 1970-იანი წლების დასაწყისში გადაღებული ინგლისურენოვანი ომის ფილმების უმეტესობას). „ომი“ („Warfare“) ისეთივე პირდაპირი და უხეშია, როგორიც თანამედროვე ომის ფილმები შეიძლება იყოს, რადგან აქ არ არის პერსონაჟების განვითარების რკალები, არც რაიმე კონკრეტული ნარატივი, რომელზეც ფოკუსირებულია და რომელიც ვითარდება. თქვენ ძალიან მოკლედ გაცნობთ უამრავ პერსონაჟს (რომელთაგან ყველა რეალურ ადამიანებზეა დაფუძნებული), შემდეგ კი ფილმის დიდი ნაწილი რეალურ დროში ვითარდება, სადაც ნაჩვენებია წარუმატებელი მისია და გადარჩენისა და გაქცევის შემდგომი სასოწარკვეთილი ბრძოლა. შესაძლოა უცნაურად ჟღერდეს ამაზე წუწუნი, მაგრამ „ომი“ გარკვეულწილად უცნაური ნოტით სრულდება. არა იმდენად მოულოდნელობით, რაც შეესაბამება ფილმის უშუალო და არანარატიულ ფოკუსს, არამედ ზოგიერთი რამ, რასაც ის ტიტრებში აჩვენებს, უცნაურ გემოს ტოვებს, ან შესაძლოა ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს ეს ოდნავ ეწინააღმდეგება იმას, რისკენაც ფილმის დანარჩენი ნაწილი მიისწრაფოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ არის „ომის“ ერთადერთი პოტენციურად გამყოფი ნაწილი, მასზე ნამდვილად ყოფილა დისკუსია/დებატები გარკვეულწილად. „ქალბატონი მინივერი“ („Mrs. Miniver“), რომელიც „კასაბლანკას“ პირველი ჩვენების იმავე წელს გამოვიდა, ასევე მოიგო საუკეთესო სურათის ჯილდო, მაგრამ ეს მოხდა 1942 წლისთვის (ცერემონია 1943 წელს), მაშინ როცა „კასაბლანკა“ სხვა ფილმებს ეჯიბრებოდა, რომლებიც ფართოდ 1943 წელს გამოვიდა და ჯილდო 1944 წლის ცერემონიაზე მოიგო. ასე რომ, საუკეთესო შემთხვევაში, ეს არის მეორე საუკეთესო ფილმი, რომელიც პირველად 1942 წელს აჩვენეს, ეხებოდა მეორე მსოფლიო ომს და გადაღებული იყო მეორე მსოფლიო ომის დროს, მაგრამ „კასაბლანკას“ შემდეგ მეორე ადგილზე ყოფნა სულაც არ არის ცუდი. „ქალბატონი მინივერი“ საინტერესოა საყურებლად ისტორიული პერსპექტივიდან, თუ როგორ ცდილობდნენ იმ დროის კინორეჟისორები მიმდინარე ომის გაანალიზებას და ასახვას. ფილმები ასევე ყურადღებას ამახვილებენ სამოქალაქო ცხოვრებაზე, როგორც საერთო მახასიათებელზე, რადგან „ქალბატონი მინივერი“ რეალურად არ ასახავს ბრძოლას, არამედ უფრო მეტად ორიენტირებულია იმაზე, თუ როგორ მოქმედებს ომი მათზე, ვინც მასში უშუალოდ არ იბრძვის. ეს მიდგომა მუშაობს და ფილმი მაინც საინტერესოა საყურებლად ისტორიული პერსპექტივიდან, თუ როგორ ცდილობდნენ იმ დროის კინორეჟისორები მიმდინარე ომის გაანალიზებას და ასახვას, თან მაყურებლებისთვის, რომლებიც ასევე გადიოდნენ ამ პერიოდს, კათარზისის შეთავაზებას. 1971 წლის „მაკბეტი“ („Macbeth“) ნამდვილად შეიძლება იყოს ყველა „მაკბეტის“ ადაპტაციიდან ყველაზე პირქუში, და ეს ბევრს ნიშნავს, როდესაც წყარო მასალა ისედაც მუდმივად პირქუში, უიმედო და ძალადობრივია. ტიტულოვანი პერსონაჟი არის მებრძოლი, რომელსაც ძალაუფლების დაუოკებელი სურვილი აქვს, ამიტომაც ის კლავს თავის მეფეს, შემდეგ კი უამრავი სხვა ადამიანი იღუპება, და სიკვდილი გრძელდება, საბოლოოდ სრულფასოვან ომში გადაიზრდება. ამის გათვალისწინებით, მისი ომის ფილმად წოდება შესაძლოა ცოტა გაზვიადებული იყოს, რადგან ის ყოველთვის არ არის ორიენტირებული ამაზე, განსაკუთრებით ადრეულ ეტაპზე, როდესაც მოვლენები ცოტა უფრო ინტიმურია, მაგრამ მაინც ითვლება. ეს არის „მაკბეტის“ ერთ-ერთი საუკეთესო კინოადაპტაცია, მაშინაც კი, თუ ის თითქმის ზედმეტად შორს მიდის იმით, თუ რამდენად სავალალო, ბინძური და პროვოკაციული ხდება (ან სურს იყოს). „უკანასკნელი ველი“ („The Last Valley“) თითქმის შესანიშნავი ფილმია, და ის, რაც მას აკლია, ალბათ იმის მიზეზია, რომ ის ასე კარგად არ ახსოვთ. არა ის, რომ ის აუცილებლად სრულიად მივიწყებული უნდა იყოს, მაგრამ ასევე შეიძლება წარმოვიდგინოთ სამყარო, სადაც „უკანასკნელი ველი“ ცოტა განსხვავებული იყო და, შესაბამისად, ბევრად უფრო წარმატებული. დასაწყისისთვის, ის მთლიანობაში აბსოლუტურად ფენომენალურად გამოიყურება, და ჯონ ბარის მუსიკა ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე შეუფასებელია. შემდეგ გვყავს მაიკლ კეინი და ომარ შარიფი, რომლებიც კარგ შესრულებას გვთავაზობენ.