ტობიას ნიოლესა და ლორან ბონარდოსის ფილმს „Tristan Forever“ თან სდევს ნუგეშისმომგვრელი სევდა. ყველაფერს გასდევს ერთი მუდმივი, ეგზისტენციალური კითხვა: სად არის ადამიანის ადგილი? ფილმში პარიზელი ექიმი (თავად ბონარდო) გადაწყვეტს სამუდამოდ გადავიდეს სამხრეთ ატლანტის ოკეანეში მდებარე კუნძულ ტრისტან და კუნიაზე, რომელიც მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე მიყრუებული ადგილია. ის ამ კუნძულს სამი ათწლეულის მანძილზე სტუმრობდა და ახლა სურს, რომ ის მის სახლად იქცეს. „დოკუფიქციად“ მონათლული ნარატივი ორიენტირებულია ბონარდოს ადაპტაციაზე ტრისტანზე აუცილებელ იზოლირებულ, სპარტანულ ცხოვრების წესთან, ასევე კუნძულის საბჭოს მიერ მისი მუდმივი ბინადრობის ნებართვის მოლოდინზე. ნიოლე აქ ოპერატორად არის მითითებული და ლოკაცია მართლაც შთამბეჭდავია. მთელი ფილმის განმავლობაში არის დაუვიწყარი კადრები (მაგალითად, ერთ-ერთი ადრეული, სადაც ბონარდო გემზე, გამანადგურებელი ოკეანის ტალღებით არის გარშემორტყმული), რომლებიც ხაზს უსვამენ ტრისტან და კუნიას უნიკალურობას. ფილმის ერთ მომენტში ვიღაც აღნიშნავს, რომ ვერ იჯერებს, კუნძული ნამდვილად არსებობსო. რა თქმა უნდა, ის არსებობს და იქ ცხოვრება ადვილი არ არის, რასაც ბონარდო სწრაფად ხვდება. მისი 30 წლის საუკეთესო მეგობარი, მეთევზე მარტინი, აძლევს მას საცხოვრებელ ადგილს და ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ კეთილ ექიმს ასწავლოს მიწათმოქმედება, თევზაობა და თავის მოვლა. ეს არც ისე კარგად გამოსდის. საზოგადოების წევრები განმეორებით ეკითხებიან ბონარდოს, ნამდვილად სურს თუ არა კუნძულზე დარჩენა, ნაწილობრივ სკეპტიციზმით, ნაწილობრივ კი ინტერესით. ერთ-ერთი მათგანი ეკითხება: „პარიზი არ მოგწონს?“ ნიოლე და ბონარდო ფილმში აერთიანებენ 1960-იანი წლების დასაწყისის კადრებს, როდესაც კუნძულის მცხოვრებლები იძულებულნი გახდნენ, ტრისტანის სამიტის, დედოფალ მერის მწვერვალის ამოფრქვევის გამო ტრისტანიდან ევაკუირებულიყვნენ. მას შემდეგ, რაც კუნძულელები მატერიკზე აღმოჩნდნენ, გაჩნდა კითხვა: დაბრუნდებოდნენ თუ არა ტრისტანზე, როგორც კი უსაფრთხო იქნებოდა? კუნძულზე ახლა დაახლოებით 230 ადამიანი ცხოვრობს და „Tristan Forever“ კარგად წარმოაჩენს საზოგადოებასა და მის მცხოვრებლებს. ბონარდო ადგილობრივ მაღაზიაში იწყებს მუშაობას და საცხოვრებელ ადგილს ეძებს. ის უარს ამბობს ექიმობაზე, რაც ფილმის დასაწყისში საინტერესო მოულოდნელობაა. ომის ზონებში გატარებულმა დრომ ის დაღლილი და იმედგაცრუებული დატოვა. მაიკლ ზაუტერის მუსიკა ერთდროულად მონატრებასა და მისტიკას გამოხატავს. ის გადმოსცემს ტრისტანის განწყობას: მიწა, რომელიც დრომ დაივიწყა. კუნძულზე ცხოვრება დიდი შრომის ფასად მოიპოვება; არაფერია ადვილი. თუმცა, ბონარდო რაღაცას ეძებს – ახალ მიზანს, ახალ ოჯახს. ჩვენ ვხედავთ, როგორ რეკავს ის ავადმყოფი მამის სანახავად და კონტაქტს იშვიათად ამყარებს. ტრისტანში გამგზავრებამდე მან პარტნიორთან ურთიერთობა დაასრულა. მთელი ფილმის განმავლობაში არის მომენტები, როდესაც მისი სამედიცინო ცოდნა საჭირო ხდება და ის ცდილობს თავაზიანად თქვას უარი. შეიცავს თუ არა ტრისტანი იმ პასუხს, რომელსაც ის ეძებს? შეიცავს თუ არა საერთოდ რომელიმე ადგილი? სწორედ ეს ეგზისტენციალური მოგზაურობა ხდის „Tristan Forever“-ს დამაინტრიგებელ ფილმად. ალბათ, უმეტესობას ჩვენგანს იმედი აქვს, რომ არსებობს სრულყოფილი ადგილი, სადაც ყველაფერი აზრს იძენს. ეს ისეთივე ამბიციურია, როგორც ირაციონალური. „Tristan Forever“-ის პრემიერა 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა.